ادب در عرفان اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

==رواداری ادب با خلق و خالق==

از آنچه گفته شد معلوم می‌شود که ادب در [[منازل سیر و سلوک]] و [[عرفان قرآنی]] همان حقیقت حضور در محضر خدای تبارک و [[سلوک]] بر مدار و محور این حضور است. سالک چون خود را [[در محضر خدا]] می‌‌یابد، و چون با خلق معاشرت و معاملت دارد، و این معاشرت و معاملت‌گریزی به حسب حضور در [[عالم دنیا]] و [[تعاملات اجتماعی]] آن نیست، بر خود لازم می‌‌بیند تا ضمن مراعات حضور محضر [[خدا]]، با [[خلق]] چنان به لطایف و ظرایف [[اخلاقی]] عمل کند که جز از حاضر [[در محضر خدا]] بر نیاید. این‌گونه است که نه تنها [[حافظ]] همه [[حدود الهی]] است و به مراعات آن اهتمام جدی و [[بلیغ]] می‌‌ورزد، بلکه در تعامل با خلق نه تنها بر اصول [[عدالت]] [[عقلی]] و [[فطری]]، بلکه به [[احسان]] و فراتر از آن به [[اکرام]] [[رفتار]] کند و [[محاسن]] و [[مکارم اخلاقی]] از وی به منصه ظهور و بروز می‌‌رسد. از نظر [[آموزه‌های وحیانی قرآن]]، حضور در محضر خدا به حضور در همه [[عوالم]] از [[شهادت]] و [[غیب]] بستگی دارد، به طوری که حضور در عالمی او را از حضور از عالم دیگر [[غافل]] نسازد؛ چنان‌که [[امیرمؤمنان امام علی]]{{ع}} با آن‌که در [[نماز]] در محضری از حضرات بود، او را از محضری دیگر یعنی حضور در [[عالم شهادت]] غافل نساخت و در همان حال نماز متوجه درخواست [[سائل]] ب [[ود]] و به سائل [[انگشتری]] خویش را می‌‌بخشد. [[خدا]] می‌‌فرماید: {{متن قرآن|إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ}}<ref>«سرور شما تنها خداوند است و پیامبر او و (نیز) آنانند که ایمان آورده‌اند، همان کسان که نماز برپا می‌دارند و در حال رکوع زکات می‌دهند» سوره مائده، آیه ۵۵.</ref>.