خشوع در عرفان اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

چنان سر فرود آورده، [[تعظیم]] و کرنش کرده و [[تسلیم محض]] شود، [[سالک]] به [[منزل]] [[خشوع]] رسیده است. خشوع در اصطلاح اهل معرفت و در [[عرفان]] به معنای [[تذلل]] و [[خواری]] در [[دل]] و کوچک دیدن خود در مقابل [[عظمت پروردگار]] جهانیان است. به عبارت دیگر، خشوع یک فروتنی [[قلبی]] و [[اعتقادی]] در جایی است که [[انانیت]] و [[منیت]] [[انسان]] در برابر تجلیات عظمت و جلالی درهم شکند؛ بنابراین، خشوع ناظر به [[اسمای جلالی]] [[خدا]] است نه [[اسمای جمالی]]. [[قلب]] [[خاشع]] در این حالات مظهر تجلیات اسمای جلالی است و این جلال و عظمت الهی است که تمام قلب سالک را فرا می‌گیرد و او را در برابر خود به خشوع و سپس [[خضوع]] می‌کشاند<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[عرفان در قرآن (کتاب)|عرفان در قرآن]]، ص ۷۹.</ref>.