ولادت امام مهدی در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

===ولادت [[پنهان]]===

*از حوادث مهم در [[تاریخ]][[ بشر]]، ولادت آخرین ذخیرۀ [[الهی]] و [[موعود]] امت‏ها، [[حضرت مهدی]] {{ع}}‏ است. ولادت آن [[حضرت]]، از مسلمات [[تاریخ]] به شمار می‌‏آید. نه فقط [[امامان]] {{ع}}، [[دانشمندان]] و [[تاریخ‌نویسان]] [[شیعه]] به این مهم اشاره کرده‏‌اند؛ بلکه مورخان و محدثانی چند از [[اهل سنت]] نیز به این حادثه بزرگ تصریح نموده، آن را یک واقعیت دانسته‌‏اند<ref>ر.ک: جمعی از نویسندگان، چشم‏به‏راه مهدی عجّل اللّه تعالی فرجه الشریف، ص ۳۱۸.</ref>.

*[[روایات]] به گونه مستقیم یا غیر مستقیم از [[ولادت حضرت مهدی]] {{ع}} خبر می‌دهند. [[روایات]] مربوط بدین موضوع، را می‌توان به چند دسته تقسیم کرد:

#روایاتی که آن [[حضرت]] را دوازدهمین [[خلیفه پیامبر]] {{صل}} می‌دانند؛

*اینکه [[حضرت مهدی]] {{ع}} به [[دنیا]] آمده است، میان [[مسلمانان]] مشهور بوده و [[مردم]] و حتی [[حاکمان]]، [[روایات]] مربوط بدان را بارها از زبان [[محدثان]] و [[راویان]] شنیده بودند و می‌دانستند [[تولد]] این [[امام]] با چنان ویژگی‌هایی از [[خانواده]] [[امام حسن عسکری]] بیرون نیست<ref>ر.ک: فرهنگ شیعه، ص ۲۱۳.</ref>.

*یکی از ویژگی‏‌های [[ولادت حضرت مهدی]] {{ع}}‏، [[پنهان]] بودن آن است که در سخنان [[معصومان]]{{ع}} نیز با تعبیرهای متفاوت مورد اشاره قرار گرفته است. [[امام سجاد]]{{ع}} فرمود: «در [[قائم]] ما سنت‌‏هایی از [[پیامبران]] وجود دارد:... و سنتی از [[ابراهیم]]... و اما از [[ابراهیم]] پنهانی ولادت و کناره‏‌گیری از [[مردم]]..».<ref>{{متن حدیث|فِی‏ الْقَائِمِ‏ مِنَّا سُنَنٌ‏ مِنْ‏ سُنَنِ‏ الْأَنْبِیَاءِ {{ع}}... وَ سُنَّةٌ مِنْ إِبْرَاهِیمَ... ِ وَ أَمَّا مِنْ إِبْرَاهِیمَ فَخَفَاءُ الْوِلَادَةِ وَ اعْتِزَالُ النَّاسِ...‏‏‏ }}، شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج۲، ص ۵۶۷</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز فرمود: «ولادت [[صاحب الامر]] بر این [[خلق]] پوشیده است تا چون [[ظهور]] کند،[[ بیعت]] کسی بر گردنش نباشد»<ref>{{متن حدیث|صَاحِبُ‏ هَذَا الْأَمْرِ تَعْمَی‏ وِلَادَتُهُ‏ عَلَی‏ هَذَا الْخَلْقِ‏ لِئَلَّا یَکُونَ‏ لِأَحَدٍ فِی‏ عُنُقِهِ‏ بَیْعَةٌ إِذَا خَرَجَ‏}}، شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج۲، ص ۴۷۹، ح ۱.</ref>.<ref>ر.ک: فرهنگ شیعه، ص ۲۱۲.</ref>

===[[راز]] [[مخفی بودن ولادت]]===

*مهم‏ترین [[فلسفه غیبت]]، در [[امان]] ماندن [[حضرت مهدی]]{{ع}} از خطر نابودی است. به این [[بیان]] که [[خداوند متعال]]، می‌‏دانست اگر [[امامان]] پیشین ظاهر شوند، از کشته شدن در [[امان]] خواهند بود؛ بر خلاف [[مهدی]] {{ع}} که اگر ظاهر شود، کشته خواهد شد. اگر یکی از [[پدران]] [[مهدی]] کشته می‌‏شد،[[ حکمت]] و [[تدبیر الهی]] اقتضا می‏‌کرد دیگری به جای او [[نصب]] شود؛ ولی اگر [[مهدی]] {{ع}} کشته شود، [[مصلحت]] و [[تدبیر امور]] [[انسان‌‏ها]] اقتضا نمی‏‌کرد [[امام]] دیگری به جای او [[نصب]] گردد<ref>ر.ک: صافی گلپایگانی، لطف اللّه، منتخب الاثر، ص ۳۵۳؛ خدامراد سلیمیان، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۴۶۹، ۴۷۰.</ref>.