←ذریه داوود
| خط ۳۴: | خط ۳۴: | ||
[[ راغب]] میگوید: [[برگزیدن]] [[بنده]] از جانب [[خدا]]، به معنای اختصاص دادن او به [[فیض الهی]] و سرازیر شدن [[نعمت]] به سوی اوست که این، ویژه [[پیامبران]] و بعضی از [[صدّیقان]] و شهیدانی است که به آنها نزدیکند<ref>مفردات، ص ۱۸۶، «جبی».</ref>. | [[ راغب]] میگوید: [[برگزیدن]] [[بنده]] از جانب [[خدا]]، به معنای اختصاص دادن او به [[فیض الهی]] و سرازیر شدن [[نعمت]] به سوی اوست که این، ویژه [[پیامبران]] و بعضی از [[صدّیقان]] و شهیدانی است که به آنها نزدیکند<ref>مفردات، ص ۱۸۶، «جبی».</ref>. | ||
[[خداوند]] در [[آیه]] {{متن قرآن|أُولَئِكَ الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ فَإِنْ يَكْفُرْ بِهَا هَؤُلَاءِ فَقَدْ وَكَّلْنَا بِهَا قَوْمًا لَيْسُوا بِهَا بِكَافِرِينَ}}<ref>«آنان کسانی هستند که به آنها کتاب و داوری و پیامبری دادیم؛ اگر اینان به آن کفر ورزند، گروهی را بر آن گماردهایم که بدان کفر نمیورزند» سوره انعام، آیه ۸۹.</ref> | [[خداوند]] در [[آیه]] {{متن قرآن|أُولَئِكَ الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ فَإِنْ يَكْفُرْ بِهَا هَؤُلَاءِ فَقَدْ وَكَّلْنَا بِهَا قَوْمًا لَيْسُوا بِهَا بِكَافِرِينَ}}<ref>«آنان کسانی هستند که به آنها کتاب و داوری و پیامبری دادیم؛ اگر اینان به آن کفر ورزند، گروهی را بر آن گماردهایم که بدان کفر نمیورزند» سوره انعام، آیه ۸۹.</ref> خبر میدهد که به آنها کتاب، [[حکم]] و [[نبوت]] داده است. {{متن قرآن| الْكِتَابَ}} در این [[آیه]]، به کتابهای [[پیامبران]] گذشته<ref>جامعالبیان، مج ۵، ج ۷، ص ۳۴۳؛ الکشّاف، ج ۲، ص ۴۳؛ مجمعالبیان، ج ۴، ص ۵۱۳.</ref> یا به [[علم]] کثیر<ref>التفسیر الکبیر، ج ۱۳، ص ۶۸.</ref> و {{متن قرآن|الْحُكْمَ}} نیز به [[فهم]]<ref>قرطبی، ج ۷، ص ۲۴.</ref> یا [[فهم]] کتاب و [[شناخت]] [[احکام]] آن، [[خِرد]] <ref>جامعالبیان، مج ۵، ج ۷، ص ۳۴۳.</ref>، [[داوری]] میان [[مردم]]<ref>مجمعالبیان، ج ۴، ص ۵۱۳؛ التفسیر الکبیر، ج ۱۳، ص ۶۸.</ref> یا [[حکمت]]<ref>روحالبیان، ج ۳، ص ۶۲.</ref> [[تفسیر]] شده است. | ||
[[علامه طباطبایی]]، به قرینه آمدن [[حکم]] در کنار کتاب، آن را به معنای [[داوری]] دانسته است. در [[روایات]] متعدّدی از [[اهلبیت]]{{عم}} از [[داوری]] [[آل داوود]] یاد شده است. براساس این [[روایات امام حسین]]، [[حضرت سجاد]] و [[امام صادق]]{{عم}} میگویند: ما مانند [[آل داوود]]، [[قضاوت]] میکنیم<ref>بحارالانوار، ج۲۵، ص۵۶ و۵۷ و ج۵۲، ص۳۲۰.</ref>. | [[علامه طباطبایی]]، به قرینه آمدن [[حکم]] در کنار کتاب، آن را به معنای [[داوری]] دانسته است. در [[روایات]] متعدّدی از [[اهلبیت]]{{عم}} از [[داوری]] [[آل داوود]] یاد شده است. براساس این [[روایات امام حسین]]، [[حضرت سجاد]] و [[امام صادق]]{{عم}} میگویند: ما مانند [[آل داوود]]، [[قضاوت]] میکنیم<ref>بحارالانوار، ج۲۵، ص۵۶ و۵۷ و ج۵۲، ص۳۲۰.</ref>. | ||