حضرت مریم در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[حضرت مریم]] از شخصیت‌هایی است که در [[تاریخ]] [[دعوت پیامبر]] و شیوه [[تبلیغ]] آن [[حضرت]] [[جایگاه]] ویژه ای دارد. سوره‌ای از [[قرآن]] به نام او اختصاص دارد و در چندین [[سوره]] از جمله: [[آل عمران]]، [[مائده]] و [[تحریم]] نام او بارها آمده و حتی گاه [[قرآن]] یاد [[پیامبر]] اولوالعزمی چون [[عیسی]] را با نام مادرش [[مریم]] مزین می‌کند، به این [[دلیل]]، [[مریم]]{{س}} الگویی فراجنسیتی است، که [[شناخت]] صحیح شخصیتی مثل [[مریم]]{{س}} بسیار لازم و تأثیرگذار در [[ترویج]] [[معنویت]] و [[اخلاق]] است. همچنین نقطه آغاز [[شناخت]] [[آیین مسیحیت]] از [[حضرت مریم]]{{س}} تا [[عیسی]] ناصری است. در سازمان [[مسیحیت]] رشته‌ای به نام مریم‌شناسی آمده و سرگذشت این بانوی [[مقدس]] که از [[طریق وحی]] برای [[پیامبر اسلام]]{{صل}} بیان شده تحقیق و بررسی انجام می‌شود. از سویی برای [[مریم]] در [[قرآن]]، مقامی بس منیع در حد [[انبیای الهی]] و [[ارتباط]] [[وحیانی]] برای جنس [[زن]] در نظر گرفته شده و از جهتی به عنوان الگوی [[تربیتی]] و چهره‌پردازی مثبت آمده است. به عبارت دیگر، اشاره به [[الگو]] و [[پیروی]] از آن، جزو نیازهای بشری است که در جهت [[کمال‌گرایی]] و نیل به [[تکامل]] به طور [[فطری]] در نهاد [[انسان]] قرار داده شده است. [[پیامبر]]، به این نیاز [[روانی]] [[بشر]] پاسخ داده و الگوهایی را در [[زن]] و مرد معرفی کرده است، که به طور کلّی به عنوان نمونۀ تجسم [[حقیقت]] و تحقق عینیت نیازهای [[معنوی]] است. نکته مهم این توصیف‌ها از فردی است که از نظر [[انسانی]] در جنس مؤنث قرار گرفته و در آن عصر [[تحقیر]] می‌شده است. ایشان به مخاطب خود می‌خواهد نشان دهد، که او در جنبۀ [[شخصیت]] [[روحی]] و [[روانی]] و [[اجتماعی]] [[فطرت]] انسانی‌اش به منصه [[ظهور]] و [[شکوفایی]] رسیده و از نظر [[اعتقادی]]، [[رفتاری]]، منطبق بر [[تعالیم]] و [[آموزه‌های دینی]] و در مراحل بالای [[انسانیت]] است و از این‌رو، [[پیروی]] از او سبب [[نیک]] بختی و [[سعادت]] و [[تکامل انسان]] می‌گردد.