جز
جایگزینی متن - 'خواندن' به 'خواندن'
جز (جایگزینی متن - 'موقعیت' به 'موقعیت') |
جز (جایگزینی متن - 'خواندن' به 'خواندن') |
||
| خط ۴۵: | خط ۴۵: | ||
* [[توسّل]] به [[اولیاء الهی]]، با [[ارتباط]] [[معنوی]] و پیوندجویی عمیق [[عاطفی]] همراه است که نوعی [[احساس]] [[حمایت]] در شخص پدید میآورد و به او [[اطمینان]] میبخشد که آن بزرگواران به عنوان آبروداران [[درگاه الهی]]، واسطه بین او و [[خداوند]] قرار خواهند گرفت و از این راه نظر [[لطف]] و [[رحمت]] [[خداوند]] را برای او جلب خواهد شد<ref>ر.ک: [[عبدالله نظری شاری|نظری شاری، عبدالله]]، نقش ایمان در بهداشت روانی، پایاننامه کارشناسی ارشد فقه و معارف اسلامی گرایش تربیت، ص ۲۹۶-۲۹۷.</ref>. | * [[توسّل]] به [[اولیاء الهی]]، با [[ارتباط]] [[معنوی]] و پیوندجویی عمیق [[عاطفی]] همراه است که نوعی [[احساس]] [[حمایت]] در شخص پدید میآورد و به او [[اطمینان]] میبخشد که آن بزرگواران به عنوان آبروداران [[درگاه الهی]]، واسطه بین او و [[خداوند]] قرار خواهند گرفت و از این راه نظر [[لطف]] و [[رحمت]] [[خداوند]] را برای او جلب خواهد شد<ref>ر.ک: [[عبدالله نظری شاری|نظری شاری، عبدالله]]، نقش ایمان در بهداشت روانی، پایاننامه کارشناسی ارشد فقه و معارف اسلامی گرایش تربیت، ص ۲۹۶-۲۹۷.</ref>. | ||
*از نظر [[روانشناختی]]، حضور در [[اماکن مقدس]] و زیارتگاههای شخصیتهای [[معنوی]] و [[الهی]]، موجب تخلیۀ هیجانی در [[انسان]] میشود و این تخلیۀ هیجانی با [[آرامش]] درونی در [[انسان]] همراه است<ref>ر.ک: [[عبدالله نظری شاری|نظری شاری، عبدالله]]، نقش ایمان در بهداشت روانی، پایاننامه کارشناسی ارشد فقه و معارف اسلامی گرایش تربیت، ص ۲۲۰.</ref>. | *از نظر [[روانشناختی]]، حضور در [[اماکن مقدس]] و زیارتگاههای شخصیتهای [[معنوی]] و [[الهی]]، موجب تخلیۀ هیجانی در [[انسان]] میشود و این تخلیۀ هیجانی با [[آرامش]] درونی در [[انسان]] همراه است<ref>ر.ک: [[عبدالله نظری شاری|نظری شاری، عبدالله]]، نقش ایمان در بهداشت روانی، پایاننامه کارشناسی ارشد فقه و معارف اسلامی گرایش تربیت، ص ۲۲۰.</ref>. | ||
* [[دعا]]، مایۀ [[آرامش]] [[روح]] و روان [[آدمی]] است؛ زیرا [[دعا]] [[مظهر]] کامل [[ذکر خدا]] و [[ذکر خدا]] تنها آرام بخش دلهاست. [[دعا]]، در [[روح انسان]] ایجاد بهجت و [[آرامش]] میکند؛ زیرا [[دعا]] و | * [[دعا]]، مایۀ [[آرامش]] [[روح]] و روان [[آدمی]] است؛ زیرا [[دعا]] [[مظهر]] کامل [[ذکر خدا]] و [[ذکر خدا]] تنها آرام بخش دلهاست. [[دعا]]، در [[روح انسان]] ایجاد بهجت و [[آرامش]] میکند؛ زیرا [[دعا]] و خواندن [[خدا]] دو اثر در [[آرامش]] [[روح]] و [[روان انسان]] دارد: یکی اینکه خود [[دعا]] ذاتاً موجب [[آرامش]] است و کوههای [[غم]] و [[نگرانی]] را ذوب میکند. دیگر اینکه، [[انسان]] اگر با تمام شرایط [[دعا]] کند و در نهایت، [[خداوند]] [[کریم]] هم [[مصلحت]] بداند، دعای او در رفع [[غم]] و [[اندوه]] و [[مشکلات]] [[مستجاب]] خواهد شد و فرد [[مؤمن]] همواره به [[استجابت]] و [[دستگیری]] [[خداوند]] [[امید]] دارد و این [[امید]] در همه حال موجب [[آرامش]] [[دل]] و [[اطمینان]] [[قلب]] اوست. چون فرد [[مؤمن]] در موقعیتهای دشوار [[زندگی]] به کارگشایی [[خداوند]] [[یقین]] دارد و دلش در فروغ جانبخش این [[یقین]] پیوسته در [[اطمینان]] و [[آرامش]] است<ref>ر.ک: نظری شاری، عبدالله، نقش دعا در بهداشت و سلامت روان، فصلنامه علمی ـ پژوهشی بلاغ، شماره ۵۵-۵۶، ص ۱۸۸.</ref>. | ||
==پرسش مستقیم== | ==پرسش مستقیم== | ||