نظام: تفاوت میان نسخه‌ها

# '''[[روابط]] پیوسته و منسجم''': دومین عنصر در سیستم‌سازی‌، [[پیوستگی]] و [[انسجام]] است. این [[پیوستگی]] از حد پایینی شروع می‌شود و می‌تواند به درجات بسیار پیچیده برسد. طبعا، با گسترش [[سیستم]]، نیاز به [[پیوستگی]] بیشتر می‌شود. [[پیوستگی]] و [[انسجام]] بیش از پیش بر [[دانش بشری]] تکیه می‌زند و به مرور زمان صورت‌های مختلف و پیچیده‌تر به خود می‌گیرد. چرا که تأکید‌ صرف‌ بر [[ارزش‌ها]] و [[هنجارها]]، نمی‌تواند خود به خود [[انسجام]] آفرین باشد، بلکه در حد شعارهایی کلی باقی خواهد ماند [[عدالت]]، [[رشد]]، کمال و هر آنچه‌ ازرش‌های‌ متعالی بشری است، زمانی جریان‌ واقعی می‌یابد که صورتی پیوسته در ابعاد [[زندگی]] [[انسان‌ها]] پیدا کند و در سطوح مختلف یک [[سیستم]] تجلی یابد، و این امر متوقف بر مطالعه‌ عقلانی‌ و [[تجربی]] در صورت‌های مختلف‌ سیستم‌هاست‌. از طرف دیگر [[حفظ]] [[پیوستگی]] و [[انسجام]] در‌ [[سیستم‌های‌ اجتماعی]]، دائما‌ به تزریق ارزش‌های لازم محتاج است، زیرا در غیر این صورت [[پیوستگی]] در مدل دانشی صرف، چیزی‌ جز [[جبر]] به دنبال نخواهد داشت، و با ملاحظۀ [[اختیار]] انسان‌ها‌، احتمال دارد‌ که [[سیستم]] دائماً به سوی [[گسستگی]] حرکت کند.<ref>[[سید عباس نبوی|نبوی، سید عباس]]، [[فقه، زمان و نظام‌سازی (مقاله)|فقه، زمان و نظام‌سازی]]، [[کیهان اندیشه (نشریه)|کیهان اندیشه]]، ش ۶۷، ص ۹</ref> نکته مهم این است که‌ این‌ "خود‌پیوستگی"[[دست]] آورد جریان ارزش‌های [[اسلامی]] در [[سیستم سیاسی]] و اجتماعی‌ بوده، و این همان چیزی است که غربیان تاکنون کمتر به [[درک]] آن نائل آمده‌اند.<ref>[[سید عباس نبوی|نبوی، سید عباس]]، [[فقه، زمان و نظام‌سازی (مقاله)|فقه، زمان و نظام‌سازی]]، [[کیهان اندیشه (نشریه)|کیهان اندیشه]]، ش ۶۷، ص ۱۰</ref>

* [[پیامبر]] برای [[حکومت]] مطلوبیت ذاتی قایل نیست لکن نظر به اهمیت و تأثیری که در [[هدایت‌]] انسان‌ها‌ و فراهم نمودن مقدمات و زمینه‌های [[رشد]] و تعالی [[ارزش‌ها]] و توانمندی‌های افراد [[بشر]] دارد‌ مدیریت‌ و نظام خاصی را برای آن را ترسیم‌ کرده‌ است‌. [[اسلام]] [[مدیریت کلان جامعه اسلامی]] را پیمان‌ الهی‌ می‌داند که با انشاء [[خدا]]، به‌وسیله افراد ممتازی که [[شایستگی]] [[علمی]] و عملی‌ لازم‌ را برای [[قائم]] مقامی خدا‌ دارند‌، تجلی می‌یابد‌. از‌ این‌ رو با [[الهام]] از [[آیات]] قرآن‌ و به‌ویژه‌ محوریت [[توحید]] در همه [[معارف دینی]]، می‌توان گفت که ساختار کلی‌ [[نظام‌ سیاسی اسلام]] " [[نظام ولایی]] و [[امامت]]" است‌. [[فلسفه سیاسی اسلام]]، حکومتی‌ را‌ [[دینی]] می‌داند که در‌ قانون‌ و [[اجرا]] به [[خدا]] منتهی گردد و از خود خواهی و شخص پرستی به دور باشد‌ و راه‌ آن را [[نظام ولایی]] معرفی‌ می‌کند‌؛ یعنی‌ نظامی که جانشین‌ خدا‌، [[قانون الهی]] را در‌ بین‌ [[مؤمنان]] [[اجرا]] می‌نماید.<ref>[[سید حسین تقوی|تقوی، سید حسین]]، [[تبیین مدل مدیریت نظام‌مند نبوی (مقاله)|تبیین مدل مدیریت نظام‌مند نبوی]]، [[پژوهش‌های اعتقادی کلامی (نشریه)|پژوهش‌های اعتقادی کلامی]]، ش ۸، ص ۶۰</ref>