مراد از مکتب سیاسی اسلام چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

:::::*'''امتزاج [[دین]] با [[سیاست]]''': یکی از بارزترین خصوصیات مکتب سیاسی اسلام، نسبت به سایر [[مکاتب سیاسی]] این است که عنصر دین و [[مذهب]] با سیاست امتزاج دارد؛ یعنی با هم ترکیب وجودی دارند و دارای یک ماهیت و [[هویت]] هستند و لذا با تفریق [[اسلام]] از سیاست، سیاست عبارت خواهد بود از: مجموعه شعبده‌بازی‌های [[اجتماعی]]، در جهت [[بردگی]] و بازی‌دادن [[انسان]]، و نیز اسلام منهای سیاست به عامل تخدیر توده‌ها توسط [[حکّام]] [[جبار]] و مزدور تبدیل خواهد شد؛ زیرا اسلام و سیاست با همدیگر “امتزاج” دارند و سیاست بُعدی از [[تشریع اسلامی]] است. امتزاج با “اختلاط” فرق دارد؛ اختلاط آن است که دو و یا چند جنس را در هم مخلوط کنیم به طوری‌که قابل جدا کردن باشند؛ مانند اختلاط نخود با لوبیا که می‌توان آنها را از هم جدا ساخت، بدون اینکه به ماهیت آن خللی وارد شود

:::::*'''پیوند سیاست با [[آخرت]]''': ویژگی و مشخصه دیگر [[مکتب سیاسی اسلام]] این است که در آن حرکت سیاسی افراد با [[سرنوشت]] [[اخروی]] آنان پیوند و رابطه دارد و این خصوصیت و ویژگی، یکی از مبانی “مسؤولیت و تعهد” در [[جهان‌بینی]] و [[حقوق اسلامی]] است و همین مسأله است که “شهادت” و کشته‌شدن در [[راه خدا]] را به عنوان یک “مکتب” به وجود آورده است و سمبل آن [[ائمه معصومین]] به ویژه [[علی بن ابی‌طالب]] و [[امام حسین]]{{ع}} می‌باشند.

:::::*'''[[حکومت]] [[خدا]] بر [[مردم]]''': مکتب‌های سیاسی، شعارهای [[حکومتی]] مختلفی دارند؛ مانند: حکومت مردم بر مردم، [[دموکراسی]]، دموکراسی توده‌ای و... که طبق آن [[شعارها]]، یا باید یک [[اقلیت]]، از پیش خود [[قانون]] وضع کند و بر [[اکثریت]] حکومت نماید و یا برعکس، اکثریت قانون وضع نماید و بر اقلیت حکومت کند و یا همه در تقنین شرکت کنند و بدین وسیله مردم بر مردم حکومت کند.

:::::*'''استنباط احکام''': یکی از ویژگی‌های مکاتب [[باطل]] و غیر [[اسلامی]] این است که [[معتقد]] به [[قانون‌گذاری]] به صورت مستقل توسط [[بشر]] هستند. اما [[اسلام]] درست در جهت [[مخالف]] این مسأله است. در [[مکتب سیاسی اسلام]]، بشر [[حق تشریع]] و تقنین ندارد. حتی [[پیامبران]] نیز از خود چیزی نمی‌توانند بگویند، بلکه فقط [[وحی الهی]] است که منبع [[مطالعه]] و تفحص برای استخراج [[قوانین]] [[زندگی]] است. [[خداوند]]، قوانین لازم را وضع کرده و ما باید آنها را [[شناسایی]]، [[کشف]]، استخراج و [[استنباط]] کنیم و با مصادیق و موضوعات [[خارجی]] [[تطبیق]] دهیم ولیکن [[حق]] این که به طور مستقل، خود [[قانون]] وضع کنیم، نداریم، مگر آنکه آن قوانین [[نقل]] به معنا و مفهوم همان [[شریعت الهی]] باشد و با آن [[مخالفت]] نداشته باشد.

:::::*'''[[کرامت انسان]]''': یکی دیگر از خصوصیات مکتب سیاسی اسلام، کرامت انسان به عنوان [[خلیفه]] و [[جانشین خدا]] در [[زمین]] است. طبق [[آیات]] متعدد [[قرآنی]] و [[احادیث]] مکرّر اسلامی، [[انسان]] دارای [[کرامت]]، [[شرافت]] و [[برتری]] نسبت به سایر موجودات و [[مخلوقات]] [[عالم]] است؛ یعنی در [[طبیعت]] به عنوان [[خلیفه خدا]]، اصالت دارد<ref>ر.ک: {{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ}} «و (یاد کن) آنگاه را که پروردگارت به فرشتگان فرمود: می‌خواهم جانشینی در زمین بگمارم، گفتند: آیا کسی را در آن می‌گماری که در آن تباهی می‌کند و خون‌ها می‌ریزد در حالی که ما تو را با سپاس، به پاکی می‌ستاییم و تو را پاک می‌شمریم؛ فرمود: من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید» سوره بقره، آیه ۳۰؛ {{متن قرآن|وَهُوَ الَّذِي جَعَلَكُمْ خَلَائِفَ الْأَرْضِ وَرَفَعَ بَعْضَكُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجَاتٍ لِيَبْلُوَكُمْ فِي مَا آتَاكُمْ إِنَّ رَبَّكَ سَرِيعُ الْعِقَابِ وَإِنَّهُ لَغَفُورٌ رَحِيمٌ}} «و اوست که شما را جانشینان (خویش یا گذشتگان) در زمین گمارد و برخی را بر برخی دیگر به پایه‌هایی برتری داد تا شما را در آنچه به شما داده است بیازماید؛ بی‌گمان پروردگار تو زودکیفر است و به راستی او آمرزنده بخشاینده است» سوره انعام، آیه ۱۶۵؛ {{متن قرآن|ثُمَّ جَعَلْنَاكُمْ خَلَائِفَ فِي الْأَرْضِ مِنْ بَعْدِهِمْ لِنَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُونَ}} «سپس شما را پس از آنان در زمین جانشین کردیم تا ببینیم چگونه رفتار می‌کنید» سوره یونس، آیه ۱۴؛ {{متن قرآن|فَكَذَّبُوهُ فَنَجَّيْنَاهُ وَمَنْ مَعَهُ فِي الْفُلْكِ وَجَعَلْنَاهُمْ خَلَائِفَ وَأَغْرَقْنَا الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنْذَرِينَ}} «او را دروغگو دانستند، ما هم او و کسانی را که با او بودند در کشتی رهایی بخشیدیم و آنان را جانشین (پیشینیان) گرداندیم و آنهایی را که آیات ما را دروغ شمردند غرق کردیم پس بنگر که سرانجام بیم‌داده‌شدگان چگونه بود» سوره یونس، آیه ۷۳؛ {{متن قرآن|هُوَ الَّذِي جَعَلَكُمْ خَلَائِفَ فِي الْأَرْضِ فَمَنْ كَفَرَ فَعَلَيْهِ كُفْرُهُ وَلَا يَزِيدُ الْكَافِرِينَ كُفْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ إِلَّا مَقْتًا وَلَا يَزِيدُ الْكَافِرِينَ كُفْرُهُمْ إِلَّا خَسَارًا}} «اوست که شما را در زمین، جانشین (امّت‌های پیشین) کرد پس هر کس کافر شود، کفرش به زیان (خود) اوست و کفر کافران نزد پروردگارشان جز بیزاری نمی‌افزاید و کفر کافران جز بر زیانشان نمی‌افزاید» سوره فاطر، آیه ۳۹.</ref>.

:::::*'''[[وحدت]] [[نژاد]] [[انسانی]] و [[تساوی]] [[حقوق]] آنها''': یکی دیگر از مشخصات [[مکتب سیاسی اسلام]] [[اعتقاد]] به وحدت [[نسل]] و نژاد بشری است؛ از دیدگاه [[اسلام]] همه [[انسان‌ها]] از یک [[پدر]] و [[مادر]] [[آفریده]] شده‌اند؛ چه سیاه و چه سفید و چه سرخ‌پوست و چه نژادهای دیگر. و لذا هیچ تیره و [[نژادی]] [[حق]] [[اولویت]]، [[افتخار]] و [[برتری]] نسبت به سایرین را ندارد. و هیچ‌کس به خاطر قومیت و نژاد خود و رنگ پوستش نمی‌تواند [[عزیز]] و یا [[ذلیل]] باشد. ملاک [[فضیلت]] [[انسان]]، فقط “تقوا” و [[ایمان به خدا]] و [[خلوص]] و [[فضایل]] [[معنوی]] اوست.

:::::*'''[[حرّیت]] انسان''': مسأله دیگر، [[حریت]] و [[آزادی]] ذاتی و [[فطری]] انسان است که مکتب سیاسی اسلام، آن را [[تبلیغ]] می‌کند. در این [[مکتب]]، انسان ذاتاً و [[بالفطره]] [[آزاد]] است و لذا هیچ‌کس نمی‌تواند این انسان آزاد را به [[بردگی]] و [[بندگی]] خود بکشد. در [[فقه اسلامی]] حتی پدر و مادر نیز نمی‌توانند و حق ندارند [[اولاد]] و [[فرزندان]] خود را زیر [[سلطه]] کامل خود در آورند مثلاً آنها را بفروشند زیرا [[خداوند]] انسان را [[آزاد]] و [[حر]] [[آفریده]] است.

:::::*'''[[حرمت]] [[خدعه]]''': با توجه به اصول و مبانی بیان‌شده، [[مکتب سیاسی اسلام]] “خدعه و نیرنگ” را حتی در معرکه و میدان [[جنگ]] نیز [[حرام]] می‌داند. به عنوان مثال، این که [[انسان]] به [[دشمن]] خود بگوید: تو در [[امان]] هستی و پس از تسلیم‌شدن، او را بکشد، حرام است؛ چراکه این خدعه است<ref>شیخ طوسی، النهایة فی مجرد الفقه والفتاوی، ص۲۹۳.</ref>. همین‌طور اگر دشمن در حین جنگ [[گمان]] برد که از طرف [[سپاه اسلام]] به او علامت “امان” داده می‌شود و به این قصد خود را [[تسلیم]] کرد و سپس معلوم شد که، [[مسلمانان]] به او امان و علامت امان نداده بوده‌اند، بلکه او [[اشتباه]] فهمیده است، در چنین موردی، مسلمانان [[حق]] ندارند دشمن [[جنگی]] خود را [[اسیر]] کنند و یا او را بکشند، بلکه باید او را به محل اولی خود بازگردانند<ref>علامه حلّی، تذکرة الفقهاء، ج۱، کتاب جهاد.</ref>. اما ماکیاولیست‌ها و مارکسیست‌ها خدعه را جایز می‌شمارند و بر آن اساس، در صحنه [[سیاست]] عمل می‌کنند چنان‌که، کاپیتالیست‌ها نیز چنین هستند.  

:::::*'''قبول سازمان [[دولت]]''': مکتب سیاسی اسلام، نهاد دولت را در [[جامعه]] برای همیشه به عنوان سازمان [[سیاسی]] [[ملت]] و [[مردم]] به رسمیت می‌شناسند و [[فلسفه وجودی]] آن را “نیاز جامعه” به [[مدیریت]] [[اجتماعی]] و سیاسی و [[اقتصادی]] می‌داند و نه - آن‌چنان که [[مارکسیسم]] می‌پندارد- ساخته طبقه [[ستمگر]].