بحث:اجماع: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «==مقدمه== *'''اجماع''' در لغت، به معناى عزم و تصمیم یکپارچۀ گروهى بر سخنى یا ع...» ایجاد کرد) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
'''اجماع''' در لغت، به معناى [[عزم]] و [[تصمیم]] یکپارچۀ گروهى بر سخنى یا عملى است و در اصطلاح فقهى، اتّفاق [[فقها]] و مجتهدین در یک مسأله که کاشف از قول و نظر [[معصوم]] است و یکى از ادّلۀ اربعه براى [[اثبات]] [[احکام]] شرعى است، در کنار [[قرآن]] و [[سنت]]. | |||
[[اهل سنت]] براى اجماع، اعتبار ذاتى قائلاند، امّا [[شیعه]] آن را به لحاظ [[کشف]] از [[قول معصوم]]، [[حجت]] مىدانند. در داستان خلافت ابوبکر، چون معیارى [[قرآن|قرآنى]] و حدیثى براى آن نیافتند به اجماع متوسّل شدند و با ادّعاى اینکه [[پیامبر خاتم|پیامبر]] فرموده است: [[امت]] من بر [[خطا]] [[اجتماع]] نمىکنند توجیهى براى [[خلافت]] او دست وپا کردند، در حالى که آنچه در [[سقیفه]] پیشآمد، نه [[اجماع اهل مکه]] و [[اجماع اهل مدینه|مدینه]] بود، نه [[اجماع مهاجر و انصار]]، نه [[اجماع اصحاب پیامبر]] و نه حتّى [[اجماع حاضران در سقیفه]]، چون برخى از آنان [[مخالف]] بودند و هرگز [[بیعت]] نکردند. از جمله کسانى که [[بیعت]] نکردند عبارت بودند از: [[عباس بن عبدالمطلب]]، [[فضل بن عباس]]، [[زبیر]]، [[خالد بن سعید]]، [[مقداد]]، [[سلمان فارسی]]، [[ابوذر]]، [[عمار]]، [[براء بن عازب]]، [[ابىّ بن کعب]]، [[سعد بن عباده]] و گروهى از [[مهاجرین]] و [[انصار]]<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۵۲.</ref>. | |||
==اجماع در فرهنگ مطهر== | ==اجماع در فرهنگ مطهر== | ||
اجماع | اجماع این ست که همه [[اهل]] حل و فصل در یک مطلبی اجماع بکنند<ref>اسلام و مقتضیات زمان، جلد اول، ص۱۴۶.</ref>. | ||
اجماع - یعنی [[اتفاق]] [[علمای اسلامی]] با شرایط مخصوص<ref>بیست گفتار، ص۴۴.</ref>. | اجماع - یعنی [[اتفاق]] [[علمای اسلامی]] با شرایط مخصوص<ref>بیست گفتار، ص۴۴.</ref>. | ||
اجماع یعنی هماهنگی میلها، شوقها و خوفها<ref>مجموعه آثار، ج۷، ص۳۵۸-۳۵۹.</ref>.<ref>[[محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۶۱.</ref> | اجماع یعنی هماهنگی میلها، شوقها و خوفها<ref>مجموعه آثار، ج۷، ص۳۵۸-۳۵۹.</ref>.<ref>[[محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۶۱.</ref> | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{ | {{پانویس}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۴
مقدمه
اجماع در لغت، به معناى عزم و تصمیم یکپارچۀ گروهى بر سخنى یا عملى است و در اصطلاح فقهى، اتّفاق فقها و مجتهدین در یک مسأله که کاشف از قول و نظر معصوم است و یکى از ادّلۀ اربعه براى اثبات احکام شرعى است، در کنار قرآن و سنت.
اهل سنت براى اجماع، اعتبار ذاتى قائلاند، امّا شیعه آن را به لحاظ کشف از قول معصوم، حجت مىدانند. در داستان خلافت ابوبکر، چون معیارى قرآنى و حدیثى براى آن نیافتند به اجماع متوسّل شدند و با ادّعاى اینکه پیامبر فرموده است: امت من بر خطا اجتماع نمىکنند توجیهى براى خلافت او دست وپا کردند، در حالى که آنچه در سقیفه پیشآمد، نه اجماع اهل مکه و مدینه بود، نه اجماع مهاجر و انصار، نه اجماع اصحاب پیامبر و نه حتّى اجماع حاضران در سقیفه، چون برخى از آنان مخالف بودند و هرگز بیعت نکردند. از جمله کسانى که بیعت نکردند عبارت بودند از: عباس بن عبدالمطلب، فضل بن عباس، زبیر، خالد بن سعید، مقداد، سلمان فارسی، ابوذر، عمار، براء بن عازب، ابىّ بن کعب، سعد بن عباده و گروهى از مهاجرین و انصار[۱].
اجماع در فرهنگ مطهر
اجماع این ست که همه اهل حل و فصل در یک مطلبی اجماع بکنند[۲]. اجماع - یعنی اتفاق علمای اسلامی با شرایط مخصوص[۳]. اجماع یعنی هماهنگی میلها، شوقها و خوفها[۴].[۵]
پانویس
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۵۲.
- ↑ اسلام و مقتضیات زمان، جلد اول، ص۱۴۶.
- ↑ بیست گفتار، ص۴۴.
- ↑ مجموعه آثار، ج۷، ص۳۵۸-۳۵۹.
- ↑ زکریایی، محمد علی، فرهنگ مطهر، ص ۶۱.