دانیال: تفاوت میان نسخهها
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = | | موضوع مرتبط = پیامبران | ||
| عنوان مدخل = | | عنوان مدخل = | ||
| مداخل مرتبط = | | مداخل مرتبط = | ||
| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش) | | پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش) | ||
}} | }} | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
"دانیال" از انبیای پیرو [[تورات]] است که در کتاب خود، بشارت ظهور [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} را آورده است<ref>ادیان و مهدویت، محمد بهشتی، ص ۲۲.</ref>. دانیال نبی از نسل [[حضرت داود]] {{ع}} است. معاصر عزیر پیغمبر بوده و پس از مرگ [[بخت النصر]]، از سوی بهمن پسر اسفندیار، به [[بیت المقدس]] بازگردانیده شد و از آنجا به اهواز رفت و در شوش دیده از جهان بربست<ref>معارف و معاریف، ج ۵، ص ۳۴۹.</ref>. [[جابر جعفی]] میگوید: از [[امام باقر]] {{ع}} درباره دانیال و تعبیر خواب پرسیدم که آیا حقیقت دارد؟ فرمود: آری، او پیغمبر بود و [[وحی]] بر او نازل میشد و از جمله اموری که خدا بهره او کرده بود، تعبیر خواب بود<ref>بحار الانوار، ج ۲۶، ص ۲۸۴.</ref>.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۳۱۶.</ref> | |||
== دانیال در فرهنگنامه آخرالزمان == | == دانیال در فرهنگنامه آخرالزمان == | ||
دانیال یکی از انبیای [[بنیاسرائیل]] است و از [[فرزندان حضرت]] [[داوود]] است که در حدود هفتصد سال پیش از میلاد [[مسیح]] میزیسته است. او در زمان "بختالنصر" [[زندگی]] میکرد و در [[شوش]] از [[دنیا]] رفت. [[مقبره]] او در [[شهر]] [[شوش]] [[مزار]] معروفی است. در [[حدیثی]] [[امام باقر]] {{ع}} میفرماید: [[حضرت]] [[حسین بن علی]] {{ع}} در شب [[عاشورا]] [[یاران]] خود را جمع نموده و به آنها خبر شهادتشان را داد و از [[رجعت]] آنها [[هنگام قیام]] [[حضرت قائم]] {{ع}} گفت. سپس فرمود در آن زمان دانیال [[نبی]] و [[حضرت]] [[یونس]] {{ع}} [[رجعت]] مینمایند و نزد [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} آمده و [[تصدیق]] [[خدا]] و [[حضرت محمد]] {{صل}} مینمایند. [[رسول خدا]] {{صل}} هم این دو [[پیامبر الهی]] را با هفتاد نفر به سوی [[بصره]] میفرستد و آنها کسانی را که با [[حضرت]] [[جنگ]] نموده بودند به [[هلاکت]] میرساند<ref>الخرائج و الجرائح: ص ۲، ص ۸۴۸.</ref>.<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۲۴۷.</ref>. | |||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:29873800.jpg|22px]] [[مجتبی تونهای|مجتبی تونهای]]، [[موعودنامه (کتاب)|'''موعودنامه''']] | |||
# [[پرونده:13681151.jpg|22px]] [[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']] | |||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:مدخل فرهنگنامه آخرالزمان]] | [[رده:مدخل فرهنگنامه آخرالزمان]] | ||
[[رده:پیامبران بنیاسرائیل]] | [[رده:پیامبران بنیاسرائیل]] | ||
[[رده:مدخل موعودنامه]] | [[رده:مدخل موعودنامه]] | ||
نسخهٔ ۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۷
مقدمه
"دانیال" از انبیای پیرو تورات است که در کتاب خود، بشارت ظهور حضرت مهدی (ع) را آورده است[۱]. دانیال نبی از نسل حضرت داود (ع) است. معاصر عزیر پیغمبر بوده و پس از مرگ بخت النصر، از سوی بهمن پسر اسفندیار، به بیت المقدس بازگردانیده شد و از آنجا به اهواز رفت و در شوش دیده از جهان بربست[۲]. جابر جعفی میگوید: از امام باقر (ع) درباره دانیال و تعبیر خواب پرسیدم که آیا حقیقت دارد؟ فرمود: آری، او پیغمبر بود و وحی بر او نازل میشد و از جمله اموری که خدا بهره او کرده بود، تعبیر خواب بود[۳].[۴]
دانیال در فرهنگنامه آخرالزمان
دانیال یکی از انبیای بنیاسرائیل است و از فرزندان حضرت داوود است که در حدود هفتصد سال پیش از میلاد مسیح میزیسته است. او در زمان "بختالنصر" زندگی میکرد و در شوش از دنیا رفت. مقبره او در شهر شوش مزار معروفی است. در حدیثی امام باقر (ع) میفرماید: حضرت حسین بن علی (ع) در شب عاشورا یاران خود را جمع نموده و به آنها خبر شهادتشان را داد و از رجعت آنها هنگام قیام حضرت قائم (ع) گفت. سپس فرمود در آن زمان دانیال نبی و حضرت یونس (ع) رجعت مینمایند و نزد امیرالمؤمنین (ع) آمده و تصدیق خدا و حضرت محمد (ص) مینمایند. رسول خدا (ص) هم این دو پیامبر الهی را با هفتاد نفر به سوی بصره میفرستد و آنها کسانی را که با حضرت جنگ نموده بودند به هلاکت میرساند[۵].[۶].
منابع
پانویس
- ↑ ادیان و مهدویت، محمد بهشتی، ص ۲۲.
- ↑ معارف و معاریف، ج ۵، ص ۳۴۹.
- ↑ بحار الانوار، ج ۲۶، ص ۲۸۴.
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص۳۱۶.
- ↑ الخرائج و الجرائح: ص ۲، ص ۸۴۸.
- ↑ حیدرزاده، عباس، فرهنگنامه آخرالزمان، ص۲۴۷.