حیدرآباد: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۷: خط ۷:


== مقدمه ==
== مقدمه ==
نام [[شهر]] پرجمعیت، کهن و معروفی در جنوب [[هند]] که با علاقه‌های [[شیعی]] به این نام نامیده شده است. تأسیس آن را در سال ۱۰۰۰ [[هجری قمری]] توسط [[سلطان]] [[محمّد]] قلی [[قطب]] شاه، [[پادشاه]] [[شیعه]] و ایرانی‌نژاد و زیر نظر [[میر]] [[محمّد]] [[مؤمن]] استرآبادی دانسته‌اند. علت نامگذاری این [[شهر]] به "حیدرآباد" را ارادت خاص [[قطب]] شاهیان به [[حیدر کرار]]، [[امام علی|علی مرتضی]] {{ع}} دانسته‌اند. در زمان [[حکومت]] این سلسله، یکی از مراکز مهمّ [[تشیع]] و زبان و [[ادب]] [[فارسی]] در جنوب [[هند]] به شمار می‌رفت. [[قطب]] شاه، [[مذهب]] [[تشیّع]] را در این [[شهر]] اعلام کرد و [[دستور]] داد در خطبه‌های [[نماز جمعه]] نام [[ائمه]] [[شیعه]] قرائت شود و به رواج [[تشیّع]] در این منطقه و برپایی مراسم [[عزاداری]] [[امام حسین|ابا عبد اللّه الحسین]] {{ع}} پرداخت و خود وی از مرثیه‌سرایان بنام بود. آثار [[تاریخی]] بسیاری از دوران [[حکومت]] [[شیعیان]] در حیدرآباد وجود دارد.<ref>ر. ک. دائرة المعارف تشیع ج۶ ص ۵۹۳</ref> [[علامه مؤمن استرآبادی]]، [[فقیه]] برجسته و معمار معروف عصر خود بود. وی [[شهر]] بزرگ و زیبای حیدرآباد را در سال ۹۹۹ ق آماده نمود. [[شهر]] حیدرآباد یعنی [[شهر]] [[امام علی]] {{ع}} براساس نقشۀ [[شهر]] [[اصفهان]] دوران صفوی طرّاحی شد و در آن دوران به عنوان "[[اصفهان]] نو" معروف گردید.<ref>فصلنامه مشکوة ویژه نامه امام علی شماره ۶۸-۶۹ ص ۸۴</ref> [[شهرها]] و روستاهای فراوانی نیز به این نام است<ref>ر.ک: لغت نامه دهخدا</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۲۳۷.</ref>.
نام [[شهر]] پرجمعیت، کهن و معروفی در جنوب هند که با علاقه‌های [[شیعی]] به این نام نامیده شده است. تأسیس آن را در سال ۱۰۰۰ هجری قمری توسط [[سلطان]] [[محمّد]] قلی [[قطب]] شاه، [[پادشاه]] [[شیعه]] و ایرانی‌نژاد و زیر نظر میر محمّد [[مؤمن]] [[استرآبادی]] دانسته‌اند. علت نامگذاری این شهر به "حیدرآباد" را ارادت خاص قطب شاهیان به [[حیدر کرار]]، [[علی]] [[مرتضی]]{{ع}} دانسته‌اند. در [[زمان]] [[حکومت]] این سلسله، یکی از مراکز مهمّ [[تشیع]] و زبان و ادب فارسی در جنوب هند به شمار می‌رفت. قطب شاه، [[مذهب]] [[تشیّع]] را در این شهر اعلام کرد و دستور داد در خطبه‌های نماز جمعه نام [[ائمه شیعه]] قرائت شود و به رواج تشیّع در این منطقه و برپایی [[مراسم عزاداری]] ابا عبداللّه الحسین{{ع}} پرداخت و خود وی از [[مرثیه‌سرایان]] بنام بود. آثار [[تاریخی]] بسیاری از دوران حکومت [[شیعیان]] در حیدرآباد وجود دارد.<ref>ر.ک: دائرة المعارف تشیع ج۶ ص۵۹۳.</ref> علامه مؤمن استرآبادی، [[فقیه]] برجسته و معمار معروف عصر خود بود. وی شهر بزرگ و زیبای حیدرآباد را در سال ۹۹۹ ق آماده نمود. [[شهر]] حیدرآباد یعنی شهر [[امام علی]]{{ع}} براساس نقشۀ شهر [[اصفهان]] دوران صفوی طرّاحی شد و در آن دوران به عنوان "اصفهان نو" معروف گردید.<ref>فصلنامه مشکوة ویژه نامه امام علی شماره ۶۸-۶۹ ص۸۴.</ref> [[شهرها]] و روستاهای فراوانی نیز به این نام است<ref>ر.ک: لغت نامه دهخدا</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۲۳۷.</ref>


== منابع ==
== منابع ==

نسخهٔ کنونی تا ‏۴ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۱۹

موضوع مرتبط ندارد - مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد

مقدمه

نام شهر پرجمعیت، کهن و معروفی در جنوب هند که با علاقه‌های شیعی به این نام نامیده شده است. تأسیس آن را در سال ۱۰۰۰ هجری قمری توسط سلطان محمّد قلی قطب شاه، پادشاه شیعه و ایرانی‌نژاد و زیر نظر میر محمّد مؤمن استرآبادی دانسته‌اند. علت نامگذاری این شهر به "حیدرآباد" را ارادت خاص قطب شاهیان به حیدر کرار، علی مرتضی(ع) دانسته‌اند. در زمان حکومت این سلسله، یکی از مراکز مهمّ تشیع و زبان و ادب فارسی در جنوب هند به شمار می‌رفت. قطب شاه، مذهب تشیّع را در این شهر اعلام کرد و دستور داد در خطبه‌های نماز جمعه نام ائمه شیعه قرائت شود و به رواج تشیّع در این منطقه و برپایی مراسم عزاداری ابا عبداللّه الحسین(ع) پرداخت و خود وی از مرثیه‌سرایان بنام بود. آثار تاریخی بسیاری از دوران حکومت شیعیان در حیدرآباد وجود دارد.[۱] علامه مؤمن استرآبادی، فقیه برجسته و معمار معروف عصر خود بود. وی شهر بزرگ و زیبای حیدرآباد را در سال ۹۹۹ ق آماده نمود. شهر حیدرآباد یعنی شهر امام علی(ع) براساس نقشۀ شهر اصفهان دوران صفوی طرّاحی شد و در آن دوران به عنوان "اصفهان نو" معروف گردید.[۲] شهرها و روستاهای فراوانی نیز به این نام است[۳].[۴]

منابع

پانویس

  1. ر.ک: دائرة المعارف تشیع ج۶ ص۵۹۳.
  2. فصلنامه مشکوة ویژه نامه امام علی شماره ۶۸-۶۹ ص۸۴.
  3. ر.ک: لغت نامه دهخدا
  4. محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۲۳۷.