تشییع: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = مرگ | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[تشییع در فقه اسلامی]]| پرسش مرتبط  = }}

[[تشییع جنازه]]، [[مستحب]] مؤکّد و دارای [[اجر]] و [[ثواب]] فراوانی است. برخی [[فقها]] گفته‏‌اند: [[استحباب]] تشییع در موردی است که [[دفن]] جنازه نیاز به نقل دارد<ref>جواهر الکلام، ج۴، ص۲۶۳ ـ ۲۶۴.</ref>.

برخی فقها برای تشییع جنازه از جهت مقدار فضل و کمال سه مرتبه برشمرده‏‌اند: کمترین مرتبه آن، تشییع تا مصلّی و اقامه نماز بر میّت. مرتبه متوسط، تشییع تا کنار [[قبر]] و توقّف تا پس از دفن و کامل‏ترین و با فضیلت‏ترین مرتبه آن توقّف بعد از دفن، [[استغفار]] و طلب [[ثبات قدم]] میّت بر [[اعتقاد]] [[حق]]، هنگام سؤال دو [[فرشته]] از او است<ref>منتهی المطلب (ق)، ج۱، ص۴۴۵.</ref>. برخی در اینکه مرتبه اوّل، کمترین حدّ تشییع باشد ـ به‏ گونه‌‏ای که به کمتر از آن تشییع تحقّق نیابد ـ اشکال کرده‏‌اند<ref>جواهر الکلام، ج۴، ص۲۶۴.</ref>.

خواندن دعاهای وارد شده هنگام مشاهده و حمل جنازه؛ پندگیری، [[عبرت آموزی]] و [[تفکّر]] در [[مرگ]] و [[آخرت]]؛ پیاده تشییع کردن؛ پشت سر یا دو طرف جنازه حرکت کردن؛ حمل جنازه توسط چهار نفر از چهار طرف و به دوش گرفتن هر یک، هر چهار طرف جنازه را با کیفیّت خاص؛ حمل میّت بر دوش نه بر مَرکب ـ مگر به جهت عذری مانند دوری راه ـ و [[تغییر]] هیئت صاحب [[مصیبت]] با برداشتن ردا از دوش یا پابرهنه بودن او<ref>العروة الوثقی، ج۱، ص۴۱۸ ـ ۴۱۹.</ref>.

سواره بودن<ref>تذکرة الفقهاء، ج۲، ص۵۳.</ref> و خندیدن؛ [[لهو و لعب]] و [[اشتغال]] به کارهای [[بیهوده]]؛ سریع بردن جنازه؛ حمل [[آتش]] پشت سر جنازه مگر در شب؛ برداشتن ردا از تن برای غیر صاحب [[عزا]]؛ [[سخن گفتن]] به غیر ذکر [[خداوند]] و ـ به تصریح برخی ـ نشستن تشییع کننده تا وقتی که میّت را در قبر نگذاشته‌‏اند<ref>جواهر الکلام، ج۴، ص۲۷۰ ـ ۲۷۲؛ العروة الوثقی، ج ۱، ص۴۱۹.</ref>.

شرکت [[زنان]] به‌ویژه [[زن]] [[جوان]] در تشییع جنازه [[کراهت]] دارد. برخی، [[زن]] مُسن را از این [[حکم]] استثنا کرده‏‌اند<ref>الحدائق الناضرة، ج۴، ص۸۴ ـ ۸۵؛ جواهر الکلام، ج ۴، ص۲۷۶.</ref>.

[[تشییع جنازه]] [[مؤمن]] از جمله موارد جواز خروج [[معتکف]] از [[مسجد]] است و این عمل، [[اعتکاف]] را [[باطل]] نمی‏‌کند<ref>جواهر الکلام، ج ۱۷، ص۱۸۱..</ref>.<ref>[[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۲، صفحه ۴۹۶-۴۹۷.</ref>

[[رده:مرگ]]