الهام در علوم قرآنی: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '</div> <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">' به '</div>') |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۹ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | |||
| موضوع مرتبط = الهام | |||
| عنوان مدخل = الهام | |||
| مداخل مرتبط = [[الهام در لغت]] - [[الهام در قرآن]] - [[الهام در علوم قرآنی]] - [[الهام در حدیث]] - [[الهام در کلام اسلامی]] - [[الهام در اخلاق اسلامی]] - [[الهام در عرفان اسلامی]] - [[الهام در معارف دعا و زیارات]] - [[الهام در معارف و سیره سجادی]] - [[الهام در معارف و سیره رضوی]] | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
== مقدمه == | |||
[[الهام]]" در لغت به معنای بلعیدن، نوشیدن، اعلام و در [[دل]] افکندن چیزی است. | |||
راغب میگوید: [[الهام]]، القای چیزی از جانب [[خداوند]] در [[قلب]] است؛ مانند سخن [[حضرت رسول]] {{صل}}: {{متن حدیث| رُوحَ اَلْأَمِينِ نَفَثَ فِي رُوعِي}} | |||
راغب میگوید: [[الهام]]، القای چیزی از جانب [[خداوند]] در [[قلب]] است؛ مانند سخن [[حضرت رسول]]{{صل}}: {{متن حدیث| رُوحَ اَلْأَمِينِ نَفَثَ فِي رُوعِي}} | |||
الهام در اصطلاح، القای معنا در دل از طریق [[فیض]] و بدون اکتساب، و از گونههای [[وحی مباشری]] است و در آیاتی از [[قرآن کریم]] از آن یاد شده است؛ مانند: | الهام در اصطلاح، القای معنا در دل از طریق [[فیض]] و بدون اکتساب، و از گونههای [[وحی مباشری]] است و در آیاتی از [[قرآن کریم]] از آن یاد شده است؛ مانند: | ||
#{{متن قرآن|وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ}}<ref>«و به مادر موسی الهام کردیم که به او شیر | #{{متن قرآن|وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ}}<ref>«و به مادر موسی الهام کردیم که به او شیر بده» سوره قصص، آیه ۷.</ref> که به الهام خودآگاه اشاره دارد؛ | ||
#{{متن قرآن|وَأَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا}}<ref>«و پروردگارت به زنبور عسل الهام کرد که بر کوهها و بر درخت و بر داربستهایی که (مردم) میسازند لانه گزین!» سوره نحل، آیه ۶۸.</ref> که به الهام غریزی و ناخودآگاه اشاره میکند. | #{{متن قرآن|وَأَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا}}<ref>«و پروردگارت به زنبور عسل الهام کرد که بر کوهها و بر درخت و بر داربستهایی که (مردم) میسازند لانه گزین!» سوره نحل، آیه ۶۸.</ref> که به الهام غریزی و ناخودآگاه اشاره میکند. | ||
گفتنی است که الهام گاهی به معنای [[وحی]] و گاهی درباره مفهومی مقابل وحی که ممیزاتی ندارد به کار برده میشود <ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، سان | |||
گفتنی است که الهام گاهی به معنای [[وحی]] و گاهی درباره مفهومی مقابل وحی که ممیزاتی ندارد به کار برده میشود <ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، سان العرب؛ جلد۱۱؛صفحه ۳۴۵؛ تهانوی، محمد اعلی بن علی -کشاف اصطلاحات الفنون والعلوم؛ جلد۱؛صفحه ۲۵۶؛ اعلمی، محمد حسین، دائرة المعارف الشیعیة العامة؛ جلد۲؛ صفحه ۳۲۲؛ رامیار، محمود، تاریخ قرآن؛ صفحه ۱۴۵</ref>.<ref>[[فرهنگنامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۱۱۷۵.</ref> | |||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده: | # [[پرونده:IM010699.jpg|22px]] [[فرهنگنامه علوم قرآنی (کتاب)|'''فرهنگنامه علوم قرآنی''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۹ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۰۹
مقدمه
الهام" در لغت به معنای بلعیدن، نوشیدن، اعلام و در دل افکندن چیزی است.
راغب میگوید: الهام، القای چیزی از جانب خداوند در قلب است؛ مانند سخن حضرت رسول (ص): « رُوحَ اَلْأَمِينِ نَفَثَ فِي رُوعِي»
الهام در اصطلاح، القای معنا در دل از طریق فیض و بدون اکتساب، و از گونههای وحی مباشری است و در آیاتی از قرآن کریم از آن یاد شده است؛ مانند:
- ﴿وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ﴾[۱] که به الهام خودآگاه اشاره دارد؛
- ﴿وَأَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا﴾[۲] که به الهام غریزی و ناخودآگاه اشاره میکند.
گفتنی است که الهام گاهی به معنای وحی و گاهی درباره مفهومی مقابل وحی که ممیزاتی ندارد به کار برده میشود [۳].[۴]
منابع
پانویس
- ↑ «و به مادر موسی الهام کردیم که به او شیر بده» سوره قصص، آیه ۷.
- ↑ «و پروردگارت به زنبور عسل الهام کرد که بر کوهها و بر درخت و بر داربستهایی که (مردم) میسازند لانه گزین!» سوره نحل، آیه ۶۸.
- ↑ ابن منظور، محمد بن مکرم، سان العرب؛ جلد۱۱؛صفحه ۳۴۵؛ تهانوی، محمد اعلی بن علی -کشاف اصطلاحات الفنون والعلوم؛ جلد۱؛صفحه ۲۵۶؛ اعلمی، محمد حسین، دائرة المعارف الشیعیة العامة؛ جلد۲؛ صفحه ۳۲۲؛ رامیار، محمود، تاریخ قرآن؛ صفحه ۱۴۵
- ↑ فرهنگ نامه علوم قرآنی، ج۱، ص ۱۱۷۵.