مراد از ظهور در روایات چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخهها
جز (حذف پیوند از عنوان منبعشناسی جامع مهدویت توسط ربات) |
جز (جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=120%' به '{{عربی') |
||
| خط ۱۹: | خط ۱۹: | ||
::::::حجت الاسلام و المسلمین '''[[خدامراد سلیمیان]]'''، در کتاب ''«[[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]»'' در اینباره گفته است: | ::::::حجت الاسلام و المسلمین '''[[خدامراد سلیمیان]]'''، در کتاب ''«[[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]»'' در اینباره گفته است: | ||
:::::*«در روایات [[معصومین]] {{ع}} آن گاه که سخن از "[[ظهور]]" به میان میآید، بیشتر به آشکار شدن حضرت اشاره دارد؛ اما گاهی به موضوعات دیگری نیز اشاره میشود: | :::::*«در روایات [[معصومین]] {{ع}} آن گاه که سخن از "[[ظهور]]" به میان میآید، بیشتر به آشکار شدن حضرت اشاره دارد؛ اما گاهی به موضوعات دیگری نیز اشاره میشود: | ||
::::#'''آشکار شدن [[امام مهدی]]{{ع}} پس از [[غیبت]]:''' [[امام باقر]]{{ع}} در اینباره فرمود: "همانا برای [[قائم]]، غیبتی است پیش از ظهورش"<ref>{{عربی | ::::#'''آشکار شدن [[امام مهدی]]{{ع}} پس از [[غیبت]]:''' [[امام باقر]]{{ع}} در اینباره فرمود: "همانا برای [[قائم]]، غیبتی است پیش از ظهورش"<ref>{{عربی|"إِنَّ لِلْغُلَامِ غَيْبَةً قَبْلَ ظُهُورِهِ "}}؛ صدوق، علل الشرایع، ج۱، ص۲۴۶، ح۹؛ طوسی، کتاب الغیبه، ص۳۲۹، ح۲۷۴.</ref>؛ [[امام صادق]] {{ع}} در روایتی [[ظهور]] وی را به اراده الهی دانسته، میفرماید: "چون خدای عز ذکره اراده کند که امر او را ظاهر سازد، در دلش نکتهای میگذارد؛ پس ظاهر میشود و به امر خدای تبارک و تعالی قیام میکند"<ref>{{عربی|" فَإِذَا أَرَادَ اللَّهُ عَزَّ ذِكْرُهُ إِظْهَارَ أَمْرِهِ نَكَتَ فِي قَلْبِهِ نُكْتَةً فَظَهَرَ فَقَامَ بِأَمْرِ اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى"}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۳۴۳، ح۳۰؛ محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص۱۸۷، ح۴۰؛ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۴۹، ح۴۲.</ref>؛ در باره چگونگی این آشکار شدن سخنی روشن در روایات نیامده است؛ اما از آنجا که این [[ظهور]] پایان [[غیبت]] دانسته شده، میتوان این آشکار شدن را طبق روایاتی که به چگونگی [[غیبت]] اشاره کردهاند، تعریف کرد. برخی روایات [[غیبت]] را ناپیدایی دانستهاند. بر این اساس [[ظهور]] حضرت، به معنای کنار رفتن پرده از مقابل دیدگان مردم و آشکار شدن ناگهانی او است. در حالی که طبق روایات ناشناسی، [[ظهور]] به معنای معرفی آن حضرت توسط خودش به مردم است. | ||
::::#'''همه دوران [[ظهور]] و آشکار بودن حضرت:''' [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: "به یکدیگر بپیوندید و نیکی کنید و نسبت به هم مهربان باشید؛ پس سوگند به آن که دانه را شکافته و جانداران را از نیستی آفرید! روزی فرا میرسد که هیچ یک از شما جایی برای درهم و دینارش نمییابد؛ یعنی به هنگام [[ظهور]] [[قائم]]{{ع}} محلی که در آن درهم و دینار خود را صرف کند، نمییابد به جهت بینیازی همه مردم که با فضل خدا و ولی او حاصل شده است<ref>{{عربی | ::::#'''همه دوران [[ظهور]] و آشکار بودن حضرت:''' [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: "به یکدیگر بپیوندید و نیکی کنید و نسبت به هم مهربان باشید؛ پس سوگند به آن که دانه را شکافته و جانداران را از نیستی آفرید! روزی فرا میرسد که هیچ یک از شما جایی برای درهم و دینارش نمییابد؛ یعنی به هنگام [[ظهور]] [[قائم]]{{ع}} محلی که در آن درهم و دینار خود را صرف کند، نمییابد به جهت بینیازی همه مردم که با فضل خدا و ولی او حاصل شده است<ref>{{عربی|" تَوَاصَلُوا وَ تَبَارُّوا وَ تَرَاحَمُوا فَوَ الَّذِي فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَأَ النَّسَمَةَ لَيَأْتِيَنَّ عَلَيْكُمْ وَقْتٌ لَا يَجِدُ أَحَدُكُمْ لِدِينَارِهِ وَ دِرْهَمِهِ مَوْضِعاً يَعْنِي لَا يَجِدُ عِنْدَ ظُهُورِ الْقَائِمِ {{ع}} مَوْضِعاً يَصْرِفُهُ فِيهِ لِاسْتِغْنَاءِ النَّاسِ جَمِيعاً بِفَضْلِ اللَّهِ وَ فَضْلِ وَلِيِّهِ"}}؛ نعمانی، الغیبه، ص۱۵۰؛ طوسی، کتاب الغیبه، ص۱۴؛ شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۸، ص۳۸۲.</ref>. | ||
::::#'''آشکار شدن دولت حق:''' [[امام علی| امیر مؤمنان علی]]{{ع}} در خطبهای فرمود: "خدا هم با کلمات خود ([[ائمه]]{{عم}} یا آیات [[قرآن]] و یا تقدیر خود) حق را ثابت کند و باطل را از میان ببرد. آه آه، خوشا به حالشان که در زمان صلح و آرامش، بر دینشان شکیبایی ورزیدند، هان از اشتیاق به دیدارشان در زمان [[ظهور]] دولتشان" <ref>{{عربی | ::::#'''آشکار شدن دولت حق:''' [[امام علی| امیر مؤمنان علی]]{{ع}} در خطبهای فرمود: "خدا هم با کلمات خود ([[ائمه]]{{عم}} یا آیات [[قرآن]] و یا تقدیر خود) حق را ثابت کند و باطل را از میان ببرد. آه آه، خوشا به حالشان که در زمان صلح و آرامش، بر دینشان شکیبایی ورزیدند، هان از اشتیاق به دیدارشان در زمان [[ظهور]] دولتشان" <ref>{{عربی|"سَيُحِقُّ اللَّهُ الْحَقَّ بِكَلِمَاتِهِ، و يَمْحَقُ الْبَاطِلَ، هَا، هَا؛ طُوبى لَهُمْ عَلى صَبْرِهِمْ عَلى دِينِهِمْ فِي حَالِ هُدْنَتِهِمْ، و يَا شَوْقَاهْ إِلى رُؤْيَتِهِمْ فِي حَالِ ظُهُورِ دَوْلَتِهِم "}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۳۳۵، ح۳.</ref>»<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۵۵ - ۱۵۷.</ref>. | ||
==پرسشهای وابسته== | ==پرسشهای وابسته== | ||
نسخهٔ ۲ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۲۱:۳۱
| مراد از ظهور در روایات چیست؟ | |
|---|---|
 | |
| موضوع اصلی | بانک جامع پرسش و پاسخ مهدویت |
| مدخل اصلی | مهدویت |
مراد از ظهور در روایات چیست؟ یکی از پرسشهای مرتبط به بحث مهدویت است که میتوان با عبارتهای متفاوتی مطرح کرد. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤالهای مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی مهدویت مراجعه شود.
عبارتهای دیگری از این پرسش
پاسخ نخست
- حجت الاسلام و المسلمین خدامراد سلیمیان، در کتاب «درسنامه مهدویت» در اینباره گفته است:
- آشکار شدن امام مهدی(ع) پس از غیبت: امام باقر(ع) در اینباره فرمود: "همانا برای قائم، غیبتی است پیش از ظهورش"[۱]؛ امام صادق (ع) در روایتی ظهور وی را به اراده الهی دانسته، میفرماید: "چون خدای عز ذکره اراده کند که امر او را ظاهر سازد، در دلش نکتهای میگذارد؛ پس ظاهر میشود و به امر خدای تبارک و تعالی قیام میکند"[۲]؛ در باره چگونگی این آشکار شدن سخنی روشن در روایات نیامده است؛ اما از آنجا که این ظهور پایان غیبت دانسته شده، میتوان این آشکار شدن را طبق روایاتی که به چگونگی غیبت اشاره کردهاند، تعریف کرد. برخی روایات غیبت را ناپیدایی دانستهاند. بر این اساس ظهور حضرت، به معنای کنار رفتن پرده از مقابل دیدگان مردم و آشکار شدن ناگهانی او است. در حالی که طبق روایات ناشناسی، ظهور به معنای معرفی آن حضرت توسط خودش به مردم است.
- همه دوران ظهور و آشکار بودن حضرت: امام صادق (ع) فرمود: "به یکدیگر بپیوندید و نیکی کنید و نسبت به هم مهربان باشید؛ پس سوگند به آن که دانه را شکافته و جانداران را از نیستی آفرید! روزی فرا میرسد که هیچ یک از شما جایی برای درهم و دینارش نمییابد؛ یعنی به هنگام ظهور قائم(ع) محلی که در آن درهم و دینار خود را صرف کند، نمییابد به جهت بینیازی همه مردم که با فضل خدا و ولی او حاصل شده است[۳].
- آشکار شدن دولت حق: امیر مؤمنان علی(ع) در خطبهای فرمود: "خدا هم با کلمات خود (ائمه(ع) یا آیات قرآن و یا تقدیر خود) حق را ثابت کند و باطل را از میان ببرد. آه آه، خوشا به حالشان که در زمان صلح و آرامش، بر دینشان شکیبایی ورزیدند، هان از اشتیاق به دیدارشان در زمان ظهور دولتشان" [۴]»[۵].
پرسشهای وابسته
منبعشناسی جامع مهدویت
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ "إِنَّ لِلْغُلَامِ غَيْبَةً قَبْلَ ظُهُورِهِ "؛ صدوق، علل الشرایع، ج۱، ص۲۴۶، ح۹؛ طوسی، کتاب الغیبه، ص۳۲۹، ح۲۷۴.
- ↑ " فَإِذَا أَرَادَ اللَّهُ عَزَّ ذِكْرُهُ إِظْهَارَ أَمْرِهِ نَكَتَ فِي قَلْبِهِ نُكْتَةً فَظَهَرَ فَقَامَ بِأَمْرِ اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى"؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۳۴۳، ح۳۰؛ محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص۱۸۷، ح۴۰؛ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۳۴۹، ح۴۲.
- ↑ " تَوَاصَلُوا وَ تَبَارُّوا وَ تَرَاحَمُوا فَوَ الَّذِي فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَأَ النَّسَمَةَ لَيَأْتِيَنَّ عَلَيْكُمْ وَقْتٌ لَا يَجِدُ أَحَدُكُمْ لِدِينَارِهِ وَ دِرْهَمِهِ مَوْضِعاً يَعْنِي لَا يَجِدُ عِنْدَ ظُهُورِ الْقَائِمِ (ع) مَوْضِعاً يَصْرِفُهُ فِيهِ لِاسْتِغْنَاءِ النَّاسِ جَمِيعاً بِفَضْلِ اللَّهِ وَ فَضْلِ وَلِيِّهِ"؛ نعمانی، الغیبه، ص۱۵۰؛ طوسی، کتاب الغیبه، ص۱۴؛ شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۸، ص۳۸۲.
- ↑ "سَيُحِقُّ اللَّهُ الْحَقَّ بِكَلِمَاتِهِ، و يَمْحَقُ الْبَاطِلَ، هَا، هَا؛ طُوبى لَهُمْ عَلى صَبْرِهِمْ عَلى دِينِهِمْ فِي حَالِ هُدْنَتِهِمْ، و يَا شَوْقَاهْ إِلى رُؤْيَتِهِمْ فِي حَالِ ظُهُورِ دَوْلَتِهِم "؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۳۳۵، ح۳.
- ↑ سلیمیان، خدامراد، درسنامه مهدویت، ج۳، ص ۱۵۵ - ۱۵۷.