عبدالله بن عمیر کلبی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
'''عبدالله بن عمیر کلبی''' جزء اولین شهداست که از جبهۀ [[امام حسین]]{{ع}} در [[روز عاشورا]] به میدان [[نبرد]] رفت. وی که کنیهاش ابووهب بود، [[جوانی]] [[دلاور]] و حماسی از [[شیعیان]] [[کوفه]] بود. به [[کوفه]] آمده، در نزدیکی بئر العبد خانهای گرفت و با همسرش به آنجا منتقل شد. وقتی دید [[عمر سعد]]، نیرو آماده و [[سازماندهی]] میکند تا از [[نخیله]] به [[جنگ]] [[حسین بن علی]]{{ع}} در [[کربلا]] بروند، پیش خود گفت: به [[خدا]] قسم شیفتۀ [[جهاد]] با [[مشرکان]] بودم. امیدوارم [[جنگ]] با اینان که به [[نبرد]] [[فرزند پیامبر]] میروند، نزد [[خداوند]] کم ثوابتر از [[جهاد]] با [[مشرکان]] نباشد. پیش همسرش رفت و [[نیّت]] خود را با او در میان گذاشت، شبانه هر دو از [[کوفه]] بیرون رفتند و [[شب]] هشتم [[محرّم]] به [[یاوران]] [[حسین]] در [[کربلا]] پیوستند <ref>تنقیح المقال، مامقانی، ج۲، ص۲۰۱؛ عبرات المصطفین، ج۲، ص۲۴.</ref>. [[همسر]] او نیز از [[شهدای کربلا]] بود. | |||
پس از [[شهادت]] [[عبد الله]]، زنش خود را به بالین او رساند و [[خاک]] از چهرۀ او میزدود که به [[دستور]] [[شمر]]، یکی از غلامانش (به نام رستم) با گُرزی بر سر او زد و کنار شوهرش به [[شهادت]] رسید. | |||
[[عبد الله]]، دومین [[شهید]] از [[اصحاب امام حسین]]{{ع}} بود<ref>انصار الحسین، ص۸۴؛ موسوعة العتبات المقدسه، ج۸، ص۶۶. </ref>. نامش در [[زیارت ناحیه مقدسه]] هم آمده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۳۲۷.</ref>. | |||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
| خط ۱۷: | خط ۱۹: | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
{{منابع}} | |||
#[[پرونده:13681024.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|'''فرهنگ عاشورا''']] | |||
{{پایان منابع}} | |||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
نسخهٔ ۲۴ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۳۵
- این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
مقدمه
عبدالله بن عمیر کلبی جزء اولین شهداست که از جبهۀ امام حسین(ع) در روز عاشورا به میدان نبرد رفت. وی که کنیهاش ابووهب بود، جوانی دلاور و حماسی از شیعیان کوفه بود. به کوفه آمده، در نزدیکی بئر العبد خانهای گرفت و با همسرش به آنجا منتقل شد. وقتی دید عمر سعد، نیرو آماده و سازماندهی میکند تا از نخیله به جنگ حسین بن علی(ع) در کربلا بروند، پیش خود گفت: به خدا قسم شیفتۀ جهاد با مشرکان بودم. امیدوارم جنگ با اینان که به نبرد فرزند پیامبر میروند، نزد خداوند کم ثوابتر از جهاد با مشرکان نباشد. پیش همسرش رفت و نیّت خود را با او در میان گذاشت، شبانه هر دو از کوفه بیرون رفتند و شب هشتم محرّم به یاوران حسین در کربلا پیوستند [۱]. همسر او نیز از شهدای کربلا بود.
پس از شهادت عبد الله، زنش خود را به بالین او رساند و خاک از چهرۀ او میزدود که به دستور شمر، یکی از غلامانش (به نام رستم) با گُرزی بر سر او زد و کنار شوهرش به شهادت رسید.
عبد الله، دومین شهید از اصحاب امام حسین(ع) بود[۲]. نامش در زیارت ناحیه مقدسه هم آمده است[۳].
جستارهای وابسته
- ام وهب (همسر)
- وهب بن عبدالله کلبی (فرزند)
منابع
پانویس
- ↑ تنقیح المقال، مامقانی، ج۲، ص۲۰۱؛ عبرات المصطفین، ج۲، ص۲۴.
- ↑ انصار الحسین، ص۸۴؛ موسوعة العتبات المقدسه، ج۸، ص۶۶.
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص ۳۲۷.