کشف و شهود: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{علم معصوم}} | |||
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخههای بحث '''[[علم معصوم]]''' است. "'''شهود'''" از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:</div> | |||
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[کشف و شهود در قرآن]] - [[کشف و شهود در حدیث]] - [[کشف و شهود در کلام اسلامی]] - [[کشف و شهود در فلسفه اسلامی]] - [[کشف و شهود در عرفان اسلامی]]</div> | |||
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> | |||
==مقدمه== | |||
کشف و شهود: [[آشکار]] شدن آنچه [[نهان]] است و مشاهده [[جهان غیب]] و [[ناپیدا]]. معنی این اصطلاح [[عرفانی]] آن است که [[انسان]] به مرتبهای از [[ایمان]] و [[یقین]] و [[معرفت]] برسد که پردهها از برابر چشمش کنار رود و حقایق را ببیند و از [[باطن]] اشخاص و اشیاء باخبر باشد. در دنیای عادی، چشم ما و [[درک]] ما [[امور غیبی]] و پشت پرده را نمیبیند. اما گاهی کسی در اثر صفای [[باطن]] و [[تقرب به خدا]] به مرتبهای میرسد که [[عوالم غیب]] برای او [[کشف]] میشود. به این حالت "[[مکاشفه]]" هم گفته میشود. | |||
[[کشف]] و [[مکاشفه]]، از راه [[دل]] و غیر از راه حواس پنجگانه به دست میآید و [[حقیقت]] چنان بر او [[آشکار]] میشود که آنچه را دیگران با [[دلیل]] و [[برهان]] میپذیرند، او میبیند. اینکه [[حضرت علی]]{{ع}} فرموده است: اگر پرده کنار رود، چیزی بر یقینم افزوده نمیشود<ref>{{متن حدیث|لَوْ كُشِفَ الْغِطَاءُ مَا ازْدَدْتُ يَقِيناً}}</ref> نشان میدهد که وی پیوسته در حالت کشف و شهود بوده است و آنچه برای دیگران حالتِ [[غیب]] داشته، برای او [[شهود]] و مشهود بوده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگنامه دینی (کتاب)|فرهنگنامه دینی]].</ref>. | |||
==منابع== | ==منابع== | ||
{{منابع}} | |||
# [[پرونده:13681040.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگنامه دینی (کتاب)|'''فرهنگنامه دینی''']] | |||
{{پایان منابع}} | |||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:مدخل]] | [[رده:مدخل]] | ||
[[رده:کشف و شهود]] | [[رده:کشف و شهود]] | ||
نسخهٔ ۱۴ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۳۲
اين مدخل از زیرشاخههای بحث علم معصوم است. "شهود" از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
کشف و شهود در قرآن - کشف و شهود در حدیث - کشف و شهود در کلام اسلامی - کشف و شهود در فلسفه اسلامی - کشف و شهود در عرفان اسلامی
مقدمه
کشف و شهود: آشکار شدن آنچه نهان است و مشاهده جهان غیب و ناپیدا. معنی این اصطلاح عرفانی آن است که انسان به مرتبهای از ایمان و یقین و معرفت برسد که پردهها از برابر چشمش کنار رود و حقایق را ببیند و از باطن اشخاص و اشیاء باخبر باشد. در دنیای عادی، چشم ما و درک ما امور غیبی و پشت پرده را نمیبیند. اما گاهی کسی در اثر صفای باطن و تقرب به خدا به مرتبهای میرسد که عوالم غیب برای او کشف میشود. به این حالت "مکاشفه" هم گفته میشود.
کشف و مکاشفه، از راه دل و غیر از راه حواس پنجگانه به دست میآید و حقیقت چنان بر او آشکار میشود که آنچه را دیگران با دلیل و برهان میپذیرند، او میبیند. اینکه حضرت علی(ع) فرموده است: اگر پرده کنار رود، چیزی بر یقینم افزوده نمیشود[۱] نشان میدهد که وی پیوسته در حالت کشف و شهود بوده است و آنچه برای دیگران حالتِ غیب داشته، برای او شهود و مشهود بوده است[۲].
منابع
پانویس
- ↑ «لَوْ كُشِفَ الْغِطَاءُ مَا ازْدَدْتُ يَقِيناً»
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگنامه دینی.