محمد بن جعفر صادق: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">\n: +)) |
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)) |
||
| خط ۱۰: | خط ۱۰: | ||
*[[امام جعفر صادق]] {{ع}} | *[[امام جعفر صادق]] {{ع}} | ||
==منابع== | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:13681348.jpg|22px]] [[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|'''رضانامه''']] | # [[پرونده:13681348.jpg|22px]] [[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|'''رضانامه''']] | ||
نسخهٔ ۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۳:۲۷
مقدمه
فرزند امام جعفر صادق(ع) بود که بعد از شهادت پدرش، ادعای امامت نمود و مردم را به امامت خویش فراخواند. کنیه او ابو جعفر، مردی عابد و زاهد و بسیار مورد اطمینان و مورد احترام مردم بود. زمانی که امام جعفر صادق(ع) به شهادت رسیدند، گروهی از مردم، به اتفاق فرزندان محمد، به سرکردگی حسین بن حسن افطس، به او اصرار کردند که از مقام و موقعیت خویش استفاده کرده و قیام نماید و ادعای امامت کند. اصرارها چنان زیاد بود که محمد بن جعفر، قیام کرد و ادعای امامت نمود و دیگران نیز او را حمایت کردند. محمد بن جعفر در مکه بود که امام رضا(ع) به نزد او آمد و فرمودند: «ای عمو جان! پدر و برادرت را تکذیب نکن. امر خلافت و امامت تو سرانجام نخواهد داشت». امام رضا(ع) این بگفت و به سوی مدینه بازگشت. چندی نگذشت که لشکریان مأمون به محمد حمله کردند و او امان خواست. پس لباسی سیاه بر تن کرد و به منبر رفت و خود را از خلافت خلع نمود و اعلام داشت که این خلافت شایسته مأمون است. او بعد از این ماجرا به سوی گرگان رفت و در شعبان سال ۲۰۳ هجری قمری، در گرگان درگذشت. گویند که مأمون بر جنازه او نماز خواند[۱].[۲]
جستارهای وابسته
- امام جعفر صادق (ع)
منابع
پانویس
- ↑ تاریخ بغداد، ج۲، ص۱۱۳-۱۱۵.
- ↑ محمدی، حسین، رضانامه ص۶۳۷.