حیره: تفاوت میان نسخه‌ها

«حیره» شهری بود در کرانه باختری [[فرات]] و پایتخت [[پادشاهان]] لخم که به «مناذره» معروفند. این [[شهر]] در سه میلی [[کوفه]] در موضعی که امروزه بدان [[نجف]] گفته می‌‌شود، قرار داشت<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۲۸.</ref>. علت نامگذاری این منطقه به حیره را برخی، دستور تبع الاکبر ـ [[پادشاه]] معروف [[یمن]] ـ پیش از آغاز فتوحاتش در [[خراسان]] به جمعی از سپاهیانش مبنی بر اقامت ورزیدن در این منطقه (حیّروا به) گفته‌اند<ref>ر.ک: یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۲۹.</ref>. منابع از مالک بن زهیر بن عمرو قضاعی به عنوان نخستین ساکن حیره نام برده‌اند؛ سپس رفته رفته و به مرور [[زمان]]، [[اعراب]] دیگری از دیگر [[قبایل عرب]] به ایشان اضافه شدند<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۲۹-۳۳۰.</ref>. از این منطقه که [[مسکن]] پادشاهان [[عرب]] در [[جاهلیت]] از [[آل]] نصر تا آل لخم بود<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۲۸.</ref>، در [[تاریخ]] جاهلیت و [[اسلام]] فراوان یاد شده است<ref>[[عاتق بن غيث بلادی|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۱۰۷.</ref>.

در [[زمان]] ساسانیان در آنجا، ملوک لخمی [[سلطنت]] داشتند و دست‌نشانده [[ایران]] بودند. خسرو پرویز در سال ۶٠٢ م این [[سلسله]] را منقرض و حاکمی برای آن تعیین کرد. بعد از آنکه حیره به دست [[مسلمانان]] افتاد، به علت بنای کوفه تنزل یافت و قبل از قرن دهم م و قرن چهارم ه‍‌. به کلی از میان رفت<ref>فرهنگ فارسی معین، ج ۵، ص۴۷۰.</ref>.<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۲۲۷؛ [[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۲۸۷.</ref>