همسایه در معارف و سیره امام باقر: تفاوت میان نسخهها
(←مقدمه) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = همسایه | | موضوع مرتبط = همسایه | ||
| عنوان مدخل = همسایه | | عنوان مدخل = همسایه | ||
| مداخل مرتبط = [[همسایه در لغت]] - [[همسایه در حدیث]] - [[همسایه در نهج البلاغه]] - [[همسایه در فقه اسلامی]] - [[همسایه در اخلاق اسلامی]] - [[همسایه در معارف و سیره نبوی]] - [[همسایه در معارف دعا و زیارات]] - [[همسایه در معارف و سیره سجادی]] - [[همسایه در معارف و سیره امام باقر]] - [[همسایه در جامعهشناسی اسلامی]] | | مداخل مرتبط = [[همسایه در لغت]] - [[همسایه در حدیث]] - [[همسایه در نهج البلاغه]] - [[همسایه در فقه اسلامی]] - [[همسایه در اخلاق اسلامی]] - [[همسایه در معارف و سیره نبوی]] - [[همسایه در معارف دعا و زیارات]] - [[همسایه در معارف و سیره سجادی]] - [[همسایه در معارف و سیره امام باقر]] - [[همسایه در جامعهشناسی اسلامی]] - [[همسایه در سبک زندگی اسلامی]] | ||
| پرسش مرتبط = | | پرسش مرتبط = | ||
}} | }} | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
امام باقر{{ع}} | امام باقر{{ع}} بر [[رفتار]] و تعامل [[نیکو]] با [[همسایگان]] تأکید داشته، فرمودهاند: در [[کتاب علی]]{{ع}} خواندهام که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در میان [[مهاجر]] و [[انصار]] و کسانی که از [[اهل یثرب]] به آنها پیوسته بودند نوشت که: [[همسایه]] تا وقتی که دست به ضرر رساندن به همسایهاش نگشوده و در این راه [[مرتکب گناه]] نگردیده است، مانند خود [[انسان]] است و [[حرمت]] او بر همسایه مانند حرمت مادر انسان بر اوست<ref>وسائل الشّیعه، ج۱۲، ص۱۲۶.</ref>. | ||
آن حضرت همچنین از [[آزار]] و اذیت همسایگان و ضایع کردن [[حقوق]] آنها جلوگیری مینمودند. آن حضرت روایتی را از جدّ [[بزرگوار]] خود [[حضرت امیر المؤمنین]]{{ع}} از [[رسول اکرم]]{{صل}} نقل نمودهاند که فرمود: هرکس همسایه خود را بیازارد، [[خداوند]] بوی [[بهشت]] را بر او [[حرام]] کرده، جایگاه او [[جهنّم]] و این جایگاه بد جایگاهی است، هرکس [[حقّ]] همسایهاش را ضایع و پایمال نماید از ما نیست، و [[جبرئیل]] همواره مرا به برخورد [[نیکو]] با [[همسایگان]] سفارش میکرد تا جایی که من [[گمان]] کردم [[همسایه]] از همسایه [[ارث]] خواهد برد...<ref>وسائل الشّیعه، ج۱۲، ص۱۲۷.</ref>. | آن حضرت همچنین از [[آزار]] و اذیت همسایگان و ضایع کردن [[حقوق]] آنها جلوگیری مینمودند. آن حضرت روایتی را از جدّ [[بزرگوار]] خود [[حضرت امیر المؤمنین]]{{ع}} از [[رسول اکرم]]{{صل}} نقل نمودهاند که فرمود: هرکس همسایه خود را بیازارد، [[خداوند]] بوی [[بهشت]] را بر او [[حرام]] کرده، جایگاه او [[جهنّم]] و این جایگاه بد جایگاهی است، هرکس [[حقّ]] همسایهاش را ضایع و پایمال نماید از ما نیست، و [[جبرئیل]] همواره مرا به برخورد [[نیکو]] با [[همسایگان]] سفارش میکرد تا جایی که من [[گمان]] کردم [[همسایه]] از همسایه [[ارث]] خواهد برد...<ref>وسائل الشّیعه، ج۱۲، ص۱۲۷.</ref>. | ||
آن حضرت | آن حضرت از جدّ [[بزرگوار]] خود [[حضرت رسول اکرم]]{{صل}} نقل نمودهاند که فرمود: هرکس [[سیر]] بخوابد و همسایه او گرسنه شب را به صبح بیاورد به من [[ایمان]] نیاورده است<ref>محاسن، ص۹۸.</ref>. | ||
قابل ذکر است آنچنانکه از [[روایات]] صادر از [[اهل بیت]]{{عم}} برداشت میشود، عنوان همسایه در منطق آنان بر همه افراد [[جامعه]] خواه [[شیعه]] و پیرو اهل بیت{{عم}} یا غیر آن، همچنین [[مسلمان]] یا غیرمسلمان اطلاق میشود<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۷ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۷]]، ص ۲۸۸.</ref>. | قابل ذکر است آنچنانکه از [[روایات]] صادر از [[اهل بیت]]{{عم}} برداشت میشود، عنوان همسایه در منطق آنان بر همه افراد [[جامعه]] خواه [[شیعه]] و پیرو اهل بیت{{عم}} یا غیر آن، همچنین [[مسلمان]] یا غیرمسلمان اطلاق میشود<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۷ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۷]]، ص ۲۸۸.</ref>. | ||
| خط ۲۴: | خط ۲۴: | ||
[[رده:امام باقر]] | [[رده:امام باقر]] | ||
[[رده:همسایه]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۹ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۰
این مدخل زیرشاخهٔ بحث همسایه است. همسایه از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: همسایه در لغت - همسایه در حدیث - همسایه در نهج البلاغه - همسایه در فقه اسلامی - همسایه در اخلاق اسلامی - همسایه در معارف و سیره نبوی - همسایه در معارف دعا و زیارات - همسایه در معارف و سیره سجادی - همسایه در معارف و سیره امام باقر - همسایه در جامعهشناسی اسلامی - همسایه در سبک زندگی اسلامی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
امام باقر(ع) بر رفتار و تعامل نیکو با همسایگان تأکید داشته، فرمودهاند: در کتاب علی(ع) خواندهام که پیامبر اکرم(ص) در میان مهاجر و انصار و کسانی که از اهل یثرب به آنها پیوسته بودند نوشت که: همسایه تا وقتی که دست به ضرر رساندن به همسایهاش نگشوده و در این راه مرتکب گناه نگردیده است، مانند خود انسان است و حرمت او بر همسایه مانند حرمت مادر انسان بر اوست[۱].
آن حضرت همچنین از آزار و اذیت همسایگان و ضایع کردن حقوق آنها جلوگیری مینمودند. آن حضرت روایتی را از جدّ بزرگوار خود حضرت امیر المؤمنین(ع) از رسول اکرم(ص) نقل نمودهاند که فرمود: هرکس همسایه خود را بیازارد، خداوند بوی بهشت را بر او حرام کرده، جایگاه او جهنّم و این جایگاه بد جایگاهی است، هرکس حقّ همسایهاش را ضایع و پایمال نماید از ما نیست، و جبرئیل همواره مرا به برخورد نیکو با همسایگان سفارش میکرد تا جایی که من گمان کردم همسایه از همسایه ارث خواهد برد...[۲].
آن حضرت از جدّ بزرگوار خود حضرت رسول اکرم(ص) نقل نمودهاند که فرمود: هرکس سیر بخوابد و همسایه او گرسنه شب را به صبح بیاورد به من ایمان نیاورده است[۳].
قابل ذکر است آنچنانکه از روایات صادر از اهل بیت(ع) برداشت میشود، عنوان همسایه در منطق آنان بر همه افراد جامعه خواه شیعه و پیرو اهل بیت(ع) یا غیر آن، همچنین مسلمان یا غیرمسلمان اطلاق میشود[۴].
منابع
پانویس
- ↑ وسائل الشّیعه، ج۱۲، ص۱۲۶.
- ↑ وسائل الشّیعه، ج۱۲، ص۱۲۷.
- ↑ محاسن، ص۹۸.
- ↑ حکیم، سید منذر، پیشوایان هدایت ج۷، ص ۲۸۸.