لشکر در معارف مهدویت: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۹ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط| موضوع مرتبط = لشکر| عنوان مدخل = لشکر| مداخل مرتبط = [[لشکر در قرآن]] - [[لشکر در فقه سیاسی]] - [[لشکر در معارف دعا و زیارات]] - [[لشکر در معارف و سیره سجادی]] - [[لشکر در معارف مهدویت]] | پرسش مرتبط = }} | ||
== مقدمه == | |||
"عسکر" بهمعنای [[لشکر]] و [[لشکرگاه]] است. عسکر، لشکرگاه ترکان در [[سامرا]] بوده و محلی بوده است جزء [[شهر]]، اصلا پادگان نظامی نمیتواند چندان از شهر دور باشد. باید دانست که اصل بنای شهر سامرا برای رفع مزاحمت ترکان نظامی از [[بغداد]] بوده است. بنابراین، شهر سامرا شهری نظامی است، ولی بعدا مسکونی هم میشود. [[بدیهی]] است بین پادگان و محل سکنای خانوادههای [[نظامیان]] یکی نباشد<ref>دکتر صادق آیینهوند (به نقل از کتاب زندگانی [[نواب خاص امام زمان]] {{ع}}، غفارزاده).</ref>. در این که "عسکر" اسم دیگر سامرا است یا محلهای از محلات آن، [[اختلاف]] است. ظاهر عبارت شیخ در "[[الغیبة]]" این است که محلهای از سامرا است<ref>غیبة طوسی، ص ۳۵۴.</ref>. اما حاج شیخ [[عبدالله مامقانی]] در "[[تنقیح المقال]]" مینویسد: عسکر یکی از اسامی سامرا است<ref>تنقیح المقال، ج ۲، ص ۲۶۴.</ref>. چون [[خانه امام هادی]] و [[خانه امام عسکری|امام حسن عسکری]] {{عم}} در محلی بوده که در [[زمان]] [[متوکل عباسی]] [[پادگان نظامی]] وی در آنجا قرار داشته است، لذا آن محل به "عسکر" خوانده شد و به همین جهت نیز هریک از آن دو [[امام]] بزرگوار را "[[عسکری]]" و بهطور تثنیه "[[عسکریین]]" مینامند<ref>مفاخر اسلام، ج ۲، ص ۲۲ (پاورقی).</ref>. | |||
[[عثمان بن سعید]] را "عسکری" نیز میگفتند، چون او از محله "عسکر" سامرا بوده است<ref>غیبة طوسی، ص ۳۵۴.</ref>. نیز "عسکر" نام شتر [[عایشه]] است که بر آن به [[بصره]] رفت<ref>معارف و معاریف، ج ۷، ص ۳۶۳.</ref>.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۴۹۱.</ref> | |||
[[ | == پرسشهای وابسته == | ||
* [[منظور از عسکر چیست؟ (پرسش)]] | |||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
{{ | {{مدخل وابسته}} | ||
* [[لشکر]] | * [[لشکر]] | ||
*[[لشکر سفیانی]] | * [[لشکر سفیانی]] | ||
*[[لشکر اسامه]] | * [[لشکر اسامه]] | ||
*[[لشکر شیطان]] | * [[لشکر شیطان]] | ||
*[[لشکر خدا]] | * [[لشکر خدا]] | ||
{{پایان | {{پایان مدخل وابسته}} | ||
==منابع== | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:29873800.jpg|22px]] [[مجتبی تونهای|مجتبی تونهای]]، [[موعودنامه (کتاب)|'''موعودنامه''']] | |||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:امام مهدی]] | [[رده:امام مهدی]] | ||
[[رده:مدخل موعودنامه]] | [[رده:مدخل موعودنامه]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۷ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۷
این مدخل زیرشاخهٔ بحث لشکر است. لشکر از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: لشکر در قرآن - لشکر در فقه سیاسی - لشکر در معارف دعا و زیارات - لشکر در معارف و سیره سجادی - لشکر در معارف مهدویت - پرسش مرتبط نداردمقدمه
"عسکر" بهمعنای لشکر و لشکرگاه است. عسکر، لشکرگاه ترکان در سامرا بوده و محلی بوده است جزء شهر، اصلا پادگان نظامی نمیتواند چندان از شهر دور باشد. باید دانست که اصل بنای شهر سامرا برای رفع مزاحمت ترکان نظامی از بغداد بوده است. بنابراین، شهر سامرا شهری نظامی است، ولی بعدا مسکونی هم میشود. بدیهی است بین پادگان و محل سکنای خانوادههای نظامیان یکی نباشد[۱]. در این که "عسکر" اسم دیگر سامرا است یا محلهای از محلات آن، اختلاف است. ظاهر عبارت شیخ در "الغیبة" این است که محلهای از سامرا است[۲]. اما حاج شیخ عبدالله مامقانی در "تنقیح المقال" مینویسد: عسکر یکی از اسامی سامرا است[۳]. چون خانه امام هادی و امام حسن عسکری (ع) در محلی بوده که در زمان متوکل عباسی پادگان نظامی وی در آنجا قرار داشته است، لذا آن محل به "عسکر" خوانده شد و به همین جهت نیز هریک از آن دو امام بزرگوار را "عسکری" و بهطور تثنیه "عسکریین" مینامند[۴].
عثمان بن سعید را "عسکری" نیز میگفتند، چون او از محله "عسکر" سامرا بوده است[۵]. نیز "عسکر" نام شتر عایشه است که بر آن به بصره رفت[۶].[۷]
پرسشهای وابسته
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ دکتر صادق آیینهوند (به نقل از کتاب زندگانی نواب خاص امام زمان (ع)، غفارزاده).
- ↑ غیبة طوسی، ص ۳۵۴.
- ↑ تنقیح المقال، ج ۲، ص ۲۶۴.
- ↑ مفاخر اسلام، ج ۲، ص ۲۲ (پاورقی).
- ↑ غیبة طوسی، ص ۳۵۴.
- ↑ معارف و معاریف، ج ۷، ص ۳۶۳.
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص۴۹۱.