ابوخالد سجستانی: تفاوت میان نسخه‌ها

جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==))
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۱۰ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{امامت}}
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب امام رضا| عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[ابوخالد سجستانی در تاریخ اسلامی]]| پرسش مرتبط  = }}
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
== آشنایی اجمالی ==
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[ابوخالد سجستانی در تراجم و رجال]] - [[ابوخالد سجستانی در تاریخ اسلامی]]</div>
از [[یاران امام رضا]] {{ع}} و از [[راویان حدیث]] بود. چون [[شهادت حضرت موسی بن جعفر]] {{ع}} اتفاق افتاد، نخست بسیاری از [[شیعیان]] و حتی [[نزدیکان]] [[امام]] {{ع}} شهادتش را [[باور]] نکردند، اما با گذشت [[زمان]] هر یک از راهی، [[شهادت]] [[امام]] {{ع}} را به عنوان یک [[واقعیت]] تلخ می‌پذیرند، به جز گروهی که در آرزوی رسیدن به [[رفاه]] و [[لذایذ دنیا]] با [[اموال]] و [[وجوهات شرعی]]، در دام [[نیرنگ]] [[حکومت عباسی]] گرفتار می‌آیند و [[امامت امام هشتم]] {{ع}} را [[انکار]] می‌نمایند. واقع بینان به نزد [[امام رضا]] {{ع}} می‌روند و به امامتش [[ایمان]] می‌آورند. از این‌رو عدم پذیرش [[شهادت امام کاظم]] {{ع}}، از سوی [[یاران خالص]] آن بزرگوار را می‌توان دلیل بر دید باز و [[ذهن]] کاوشگر آنان دانست، نه تردید در [[امامت امام رضا]] {{ع}} بر این اساس ابو خالد سجستانی به [[گمان]] این که امام [[موسی بن جعفر]] {{ع}} زنده است، به جمع واقفه می‌پیوندد و سپس با بهره از [[دانش ستاره‌شناسی]] که بی‌شک نزد [[امام کاظم]] {{ع}} آموخته است، به شهادت امام کاظم {{ع}} [[یقین]] می‌نماید و در صف یاران امام رضا در می‌آید<ref>رجال شیخ طوسی، ص۳۹۶؛ معجم رجال الحدیث، ج۲۱، ص۱۴۰.</ref>.<ref>[[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|رضانامه]] ص ۵۳.</ref>
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
 
==مقدمه==
از [[یاران امام رضا]]{{ع}} و از [[راویان حدیث]] بود. چون [[شهادت حضرت موسی بن جعفر]]{{ع}} اتفاق افتاد، نخست بسیاری از [[شیعیان]] و حتی [[نزدیکان]] [[امام]]{{ع}} شهادتش را [[باور]] نکردند، اما با گذشت [[زمان]] هر یک از راهی، [[شهادت امام]]{{ع}} را به عنوان یک [[واقعیت]] تلخ می‌پذیرند، به جز گروهی که در آرزوی رسیدن به [[رفاه]] و [[لذایذ دنیا]] با [[اموال]] و [[وجوهات شرعی]]، در دام [[نیرنگ]] [[حکومت عباسی]] گرفتار می‌آیند و [[امامت امام هشتم]]{{ع}} را [[انکار]] می‌نمایند. واقع بینان به نزد [[امام رضا]]{{ع}} می‌روند و به امامتش [[ایمان]] می‌آورند. از این‌رو عدم پذیرش [[شهادت امام کاظم]]{{ع}}، از سوی [[یاران خالص]] آن بزرگوار را می‌توان دلیل بر دید باز و [[ذهن]] کاوشگر آنان دانست، نه تردید در [[امامت امام رضا]]{{ع}}. بر این اساس ابو خالد سجستانی به [[گمان]] این که امام [[موسی بن جعفر]]{{ع}} زنده است، به جمع واقفه می‌پیوندد و سپس با بهره از [[دانش ستاره‌شناسی]] که بی‌شک نزد [[امام کاظم]]{{ع}} آموخته است، به شهادت امام کاظم{{ع}} [[یقین]] می‌نماید و در صف یاران امام رضا در می‌آید<ref>رجال شیخ طوسی، ص۳۹۶؛ معجم رجال الحدیث، ج۲۱، ص۱۴۰.</ref>.<ref>[[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|رضانامه]] ص ۵۳.</ref>
 
== جستارهای وابسته ==


== منابع ==
== منابع ==
خط ۱۷: خط ۱۱:
{{پانویس}}
{{پانویس}}


[[رده:ابوخالد سجستانی]]
[[رده:مدخل]]
[[رده:اعلام]]
[[رده:اعلام]]
[[رده:راویان امام رضا]]
[[رده:راویان امام رضا]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۳

آشنایی اجمالی

از یاران امام رضا (ع) و از راویان حدیث بود. چون شهادت حضرت موسی بن جعفر (ع) اتفاق افتاد، نخست بسیاری از شیعیان و حتی نزدیکان امام (ع) شهادتش را باور نکردند، اما با گذشت زمان هر یک از راهی، شهادت امام (ع) را به عنوان یک واقعیت تلخ می‌پذیرند، به جز گروهی که در آرزوی رسیدن به رفاه و لذایذ دنیا با اموال و وجوهات شرعی، در دام نیرنگ حکومت عباسی گرفتار می‌آیند و امامت امام هشتم (ع) را انکار می‌نمایند. واقع بینان به نزد امام رضا (ع) می‌روند و به امامتش ایمان می‌آورند. از این‌رو عدم پذیرش شهادت امام کاظم (ع)، از سوی یاران خالص آن بزرگوار را می‌توان دلیل بر دید باز و ذهن کاوشگر آنان دانست، نه تردید در امامت امام رضا (ع) بر این اساس ابو خالد سجستانی به گمان این که امام موسی بن جعفر (ع) زنده است، به جمع واقفه می‌پیوندد و سپس با بهره از دانش ستاره‌شناسی که بی‌شک نزد امام کاظم (ع) آموخته است، به شهادت امام کاظم (ع) یقین می‌نماید و در صف یاران امام رضا در می‌آید[۱].[۲]

منابع

پانویس

  1. رجال شیخ طوسی، ص۳۹۶؛ معجم رجال الحدیث، ج۲۱، ص۱۴۰.
  2. محمدی، حسین، رضانامه ص ۵۳.