به نشانههایی که در [[احادیث]]، از اوضاع [[مردم]] و زندگیها اشاره شده، "علائم [[آخرالزمان]]" گویند و مؤلفانی هم به تألیف کتابهایی پیرامون [[آخرالزمان]] بر مبنای [[روایات اسلامی]] پرداختهاند و به [[مؤمنان]] توصیه کردهاند که در آن روزگار سخت و [[فاسد]]، [[دین]] و [[اخلاق]] خود را [[حفظ]] کنند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگنامه دینی (کتاب)|فرهنگنامه دینی]]، ص۱۳.</ref>.
به نشانههایی که در [[احادیث]]، از اوضاع [[مردم]] و زندگیها اشاره شده، "علائم [[آخرالزمان]]" گویند و مؤلفانی هم به تألیف کتابهایی پیرامون [[آخرالزمان]] بر مبنای [[روایات اسلامی]] پرداختهاند و به [[مؤمنان]] توصیه کردهاند که در آن روزگار سخت و [[فاسد]]، [[دین]] و [[اخلاق]] خود را [[حفظ]] کنند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگنامه دینی (کتاب)|فرهنگنامه دینی]]، ص۱۳.</ref>.
== پایان [[تاریخ]] در موعودنامه ==
[[انسان]] با توجه به طبع جستجوگرش، همواره به سرانجام [[دنیا]] میاندیشیده است. همه [[ادیان الهی]] و بیشتر مکاتب بشری درباره [[پایان تاریخ]] اظهارنظر کردهاند. در همه پیشگوییهای مربوط به آخر الزمان، خبرهای نگرانکنندهای وجود دارد، ولی اغلب بر این امر اتفاق دارند که پایان کار [[بشر]]، روشن و [[امیدوارکننده]] است. در متون زرتشتی به صراحت از دوره طلایی [[بشر]] در [[پایان جهان]] یاد شده که به [[آشوبها]] و بلاهای بسیار مسبوق میگردد و با ظهور [[سوشیانس]] (واپسین [[منجی]]) محقق میشود. در [[ادیان]] ابراهیمی، بیش از [[آیینها]] و مکاتب دیگر بر دوره طلایی [[بشر]] در [[پایان تاریخ]]، تأکید شده است. در [[عهد عتیق]]، برقراری [[سعادت]] و [[عدالت]] در سراسر [[جهان]] [[پیش بینی]] شده که به وسیله "[[ماشیح]]" محقق میشود. در [[عهد]] [[جدید]] نیز به این مطلب پرداخته شده است. در [[مکاشفه]] [[یوحنّا]] نیز به [[برقراری صلح]] و [[آرامش]] [[جهان]] در پایان آن اشاره شده است. دیدگاه [[قرآن]] نیز درباره سرانجام [[بشر]]، خوشبینانه است و در آن، پایان [[دنیا]] روشن و سعادتآمیز دانسته شده است<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۹۱.</ref>.
== آخر الزمان در موعودنامه ==
"[[آخرالزمان]]" اصطلاحی است در [[فرهنگ]] [[ادیان]] بزرگ [[دنیا]]، بهمعنای آخرین دوران [[حیات]] [[بشر]] و قبل از [[برپایی قیامت]]. در [[فرهنگ]] [[اسلامی]]، [[آخرالزمان]]، هم دوران [[نبوت]] [[پیامبر خاتم|پیامبر اکرم]] {{صل}}، تا وقوع [[قیامت]] را شامل میشود و هم [[دوران غیبت]] و ظهور [[امام مهدی|مهدی موعود]] {{ع}} را. در دوران معاصر، عدهای از [[مفسران]] و متفکران [[مسلمان]] از قبیل: مرحوم [[علامه طباطبایی]]، استاد [[شهید مرتضی مطهری]]، [[سید]] [[قطب]]، [[محمد رشید رضا]]، [[شهید]] [[سید محمد باقر صدر]] و... با اتکا به آیاتی از [[قرآن کریم]] ([[اعراف]]: ۱۳۸، [[انبیاء]]: ۱۰۵، صافات: ۱۷۱ و ۱۷۲) [[استخلاف]] [[انسان]] در [[زمین]]، [[فرمانروا]] شدن [[نیکوکاران]] [[زمین]] ([[وراثت]] [[صالحان]]) و [[پیروزی]] [[حق]] بر [[باطل]] را به رغم جولان دائمی [[باطل]]، به عنوان [[سرنوشت]] [[آینده]] [[بشر]] مطرح کردهاند و [[آیات]] و [[روایات]] مربوط به تحولات [[آخرالزمان]] را بیانگر نوعی [[فلسفه]] [[تاریخ]] میدانند و به [[اعتقاد]] ایشان، عصر [[آخرالزمان]] عبارت است از دوران [[شکوفایی]] [[تکامل]] [[اجتماعی]] و طبیعی نوع [[انسان]]. چنین آیندهای امری است محتوم که [[مسلمانان]] باید [[انتظار]] آن را داشته باشند و نباید منفعل و دلسرد به "[[حوادث واقعه]]" بنگرند، بلکه با حالتی پر نشاط و خواهان [[صلاح]] [[جامعه انسانی]] و [[آگاه]] از تحقق [[اهداف]] [[تاریخی]] [[انتظار]]، باید سرشار از [[امید]]، [[آمادگی]] و کوشش درخور این [[انتظار]] [[مقدس]] باشند. در چارچوب این برداشت، [[آخرالزمان]] قطعه معینی از [[تاریخ]] نوع [[انسان]] است که او باید در آن، حرکت تکاملی تدریجی خود را تا تحقق [[وعده الهی]] ادامه دهد. در حالی که در کتب علمای متقدم همچون "[[کمال الدین]]" [[شیخ صدوق]] رحمه [[الله]] و "[[کتاب الغیبه]]" [[شیخ طوسی]] رحمه [[الله]]، چنین تفسیری از [[تاریخ]] نبوده و تحولات [[آخرالزمان]] امری است غیر عادی که در آخرین بخش از [[زندگی]] نوع [[انسان]] واقع میگردد و به تحولات قبلی [[جامعه انسانی]] مربوط نمیشود.
[[شناخت]] "[[آخرالزمان]]" یا فرجامشناسی (Eschatologie) در [[ادیان]] [[یهود]]، [[مسیحیت]] و زرتشتی نیز حائز اهمیت است. نگاهی به دردها و آلام [[بشر]] [[اندیشمند]] امروز و [[غربت]] او در زوال [[فطرت]] [[پاک]] [[آدمی]]، چنین مینمایاند که در میان همه خواستههای ضد و نقیضش، امروز یکی هست که همه در آن مشترکند؛ همه [[اقوام]] و [[ملل]] یکصدا خواهان "[[آزادی]]"اند<ref>نشریه موعود، شماره ۱۱ و ۱۰، ص ۵۴.</ref>.
در [[احادیث]] بسیاری آمده است که [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} در [[آخرالزمان]] ظاهر میشود. [[پیامبر خاتم|پیامبر اکرم]] {{صل}} بر فراز [[منبر]] فرمود: "[[مهدی]] از [[عترت]] و [[اهل بیت]] من است. او در [[آخرالزمان]] ظهور میکند"<ref>غیبة طوسى، ص ۱۱۱؛ بحارالانوار، ج ۵۱، ص ۷۴. .</ref> و نیز فرمود: "مژده باد شما را به [[ظهور مهدی]] که او در [[آخرالزمان]] به هنگام [[سختی]] روزگار و [[فتنه]] و [[اختلاف]] و عدم [[امنیت]] میآید و [[خداوند]] به وسیله او [[زمین]] را پر از [[قسط و عدل]] مینماید"<ref>منتخب الأثر، ص ۱۷۱.</ref>. [[امام باقر]] {{ع}} نیز میفرماید: "[[دولت ما]] آخرین دولتهاست..."<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۲؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۵۱۶.</ref>. [[پیامبر خاتم|پیامبر]] {{صل}} دستها را به سوی [[آسمان]] برافراشت و گفت: خداوندا! برادرانم را به من بنمایان. یکی از [[اصحاب]] گفت: مگر ما [[برادران]] شما نیستیم؟ فرمود: نه، شما [[یاران]] من هستید. [[برادران]] من کسانی هستند که در [[آخرالزمان]] میآیند و به من ندیده [[ایمان]] میآورند. [[خداوند]] آنها را پیش از آنکه از صلب پدران به رحم مادران درآیند، با نام خود و پدرانشان به من معرّفی نموده است که [[استقامت]] هریک از آنها در [[دین]] خود، از کندن خارهای گون در [[شب]] تاریک، و به دست گرفتن [[آتش]] گداخته سختتر است. آنها مشعلهای [[هدایت]] هستند که [[خداوند]] آنها را از فتنههای تیرهوتار [[نجات]] میبخشد<ref>بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۱۲۴؛ [[منتخب الاثر (کتاب)|منتخب الاثر]]، ص ۵۱۵؛ الزام الناصب، ص ۱۳۷.</ref>.
درباره [[فتن]] و حوادث [[آخرالزمان]]، [[احادیث]] بیشماری از [[پیامبر خاتم|حضرت ختمیمرتبت]] {{صل}} و حضرات [[ائمه]] {{عم}} در [[کتب حدیث]] به [[ثبت]] رسیده است. مجموعههایی از آن [[احادیث]]، به صورت کتب مستقلی به نام "[[ملاحم]]"، "[[الغیبة]]" و دیگر نامها نگاشته شده است<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۳۴.</ref>.
از [[نشانههای آخر الزمان]]، نخستین نشانه صاعقهها، سپس [[باد زرد]] آمده است<ref>روزگار رهایی، ج ۲، ص ۸۲۵.</ref><ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۵۴.</ref>.
در [[اخبار]] آخر الزمان آمده است: وقتی [[فاسق]] [[مردمان]] بر آنها [[حکومت]] کند، اشرار از [[ترس]] شرارتشان، مورد [[احترام]] قرار میگیرند و [[غنا]] و موسیقی علنی میگردد... در چنین زمانی [[منتظر]] [[باد سرخ]] باشید<ref>تحف العقول، ص ۳۱؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۵۹ و ۲۶۳.</ref>. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمود: هنگامی که [[سنت]] را ترک کنید، [[بدعت]] ظاهر میشود، در چنین زمانی [[منتظر]] [[باد سرخ]]، [[خسف]]، [[مسخ]] و [[غلبه]] [[دشمن]] باشید<ref>بشارة الاسلام، ص ۲۲.</ref>. شاید منظور از [[باد سرخ]]، طوفانهای همراه با گرد و غبار و رعبآور باشد<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۵۵.</ref>.
وزیدن [[باد سیاه]] از [[نشانههای آخر الزمان]] ذکر شده است. در [[حدیثی]] آمده است: [[باد سیاه]] اول صبح برمیخیزد و آنگاه زلزلهای روی میدهد و قسمت اعظم [[بغداد]] زیر آوار میماند<ref>محجّة البیضاء، ج ۴، ص ۳۴۳؛ الزام الناصب، ص ۱۸۵؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۲۰.</ref><ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۵۵.</ref>.
== [[فساد در آخرالزمان]] ==
== [[فساد در آخرالزمان]] ==
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۱۷
آخرالزمان از دیدگاه ادیان
بنیانهای کلی باور به این دوران را همه مذاهب و گروههای بزرگ اسلامی پذیرفتهاند، ولی در راستای وابستگی این دگرگونیها به ظهور و قیامحضرت مهدی موعود (ع) و نیز ویژگیهای شخص آن مصلح جهانی، دیدگاههای ناهمگونی پدید آمده است.
شیعه دوازده امامی، با بهرهگیری از آموزههای پیشوایانمعصوم (ع) حضرت مهدی (ع) را موعود امتها و حکومت ایشان را نیکوترین فرجام زندگانی انسانها بر زمین میداند. در این نگاه، با ظهور حضرت مهدی (ع)، افزون بر بهرهمندی مردمان آن دوران، برخی از نیکترین و صالحترین و نیز بدترین و تبهکارترین انسانها که پیشتر از دنیا رفتهاند، به دنیا بازمیگردند، تا شایستگان، از برپایی حکومتعدل و قسط شادمان، و تبهکاران، از آن عدلجهانی آزرده خاطر گردند و دنیا، همچنان بر مدار دادگری خواهد گشت، تا زندگیدنیایی پایان یابد[۱].
