همسایه در معارف و سیره امام باقر: تفاوت میان نسخهها
(←مقدمه) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = همسایه | | موضوع مرتبط = همسایه | ||
| عنوان مدخل = همسایه | | عنوان مدخل = همسایه | ||
| مداخل مرتبط = [[همسایه در لغت]] - [[همسایه در حدیث]] - [[همسایه در نهج البلاغه]] - [[همسایه در فقه اسلامی]] - [[همسایه در اخلاق اسلامی]] - [[همسایه در معارف و سیره نبوی]] - [[همسایه در معارف دعا و زیارات]] - [[همسایه در معارف و سیره سجادی]] - [[همسایه در معارف و سیره امام باقر]] - [[همسایه در جامعهشناسی اسلامی]] | | مداخل مرتبط = [[همسایه در لغت]] - [[همسایه در حدیث]] - [[همسایه در نهج البلاغه]] - [[همسایه در فقه اسلامی]] - [[همسایه در اخلاق اسلامی]] - [[همسایه در معارف و سیره نبوی]] - [[همسایه در معارف دعا و زیارات]] - [[همسایه در معارف و سیره سجادی]] - [[همسایه در معارف و سیره امام باقر]] - [[همسایه در جامعهشناسی اسلامی]] - [[همسایه در سبک زندگی اسلامی]] | ||
| پرسش مرتبط = | | پرسش مرتبط = | ||
}} | }} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۹ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۰
مقدمه
امام باقر(ع) بر رفتار و تعامل نیکو با همسایگان تأکید داشته، فرمودهاند: در کتاب علی(ع) خواندهام که پیامبر اکرم(ص) در میان مهاجر و انصار و کسانی که از اهل یثرب به آنها پیوسته بودند نوشت که: همسایه تا وقتی که دست به ضرر رساندن به همسایهاش نگشوده و در این راه مرتکب گناه نگردیده است، مانند خود انسان است و حرمت او بر همسایه مانند حرمت مادر انسان بر اوست[۱].
آن حضرت همچنین از آزار و اذیت همسایگان و ضایع کردن حقوق آنها جلوگیری مینمودند. آن حضرت روایتی را از جدّ بزرگوار خود حضرت امیر المؤمنین(ع) از رسول اکرم(ص) نقل نمودهاند که فرمود: هرکس همسایه خود را بیازارد، خداوند بوی بهشت را بر او حرام کرده، جایگاه او جهنّم و این جایگاه بد جایگاهی است، هرکس حقّ همسایهاش را ضایع و پایمال نماید از ما نیست، و جبرئیل همواره مرا به برخورد نیکو با همسایگان سفارش میکرد تا جایی که من گمان کردم همسایه از همسایه ارث خواهد برد...[۲].
آن حضرت از جدّ بزرگوار خود حضرت رسول اکرم(ص) نقل نمودهاند که فرمود: هرکس سیر بخوابد و همسایه او گرسنه شب را به صبح بیاورد به من ایمان نیاورده است[۳].
قابل ذکر است آنچنانکه از روایات صادر از اهل بیت(ع) برداشت میشود، عنوان همسایه در منطق آنان بر همه افراد جامعه خواه شیعه و پیرو اهل بیت(ع) یا غیر آن، همچنین مسلمان یا غیرمسلمان اطلاق میشود[۴].
منابع
پانویس
- ↑ وسائل الشّیعه، ج۱۲، ص۱۲۶.
- ↑ وسائل الشّیعه، ج۱۲، ص۱۲۷.
- ↑ محاسن، ص۹۸.
- ↑ حکیم، سید منذر، پیشوایان هدایت ج۷، ص ۲۸۸.