الهام در علوم قرآنی: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱۵: خط ۱۵:
#{{متن قرآن|وَأَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا}}<ref>«و پروردگارت به زنبور عسل الهام کرد که بر کوه‌ها و بر درخت و بر داربست‌هایی که (مردم) می‌سازند لانه گزین!» سوره نحل، آیه ۶۸.</ref> که به الهام غریزی و ناخودآگاه اشاره می‌کند.
#{{متن قرآن|وَأَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا}}<ref>«و پروردگارت به زنبور عسل الهام کرد که بر کوه‌ها و بر درخت و بر داربست‌هایی که (مردم) می‌سازند لانه گزین!» سوره نحل، آیه ۶۸.</ref> که به الهام غریزی و ناخودآگاه اشاره می‌کند.
گفتنی است که الهام گاهی به معنای [[وحی]] و گاهی درباره مفهومی مقابل وحی که ممیزاتی ندارد به کار برده می‌شود <ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، سان العرب؛جلد۱۱؛صفحه ۳۴۵؛ تهانوی، محمد اعلی بن علی، -کشاف اصطلاحات الفنون والعلوم؛جلد۱؛صفحه ۲۵۶؛ اعلمی، محمد حسین، دائرة المعارف الشیعیة العامة؛ جلد۲؛ صفحه ۳۲۲؛ رامیار، محمود، تاریخ قرآن؛ صفحه ۱۴۵</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۱۱۷۵.</ref>
گفتنی است که الهام گاهی به معنای [[وحی]] و گاهی درباره مفهومی مقابل وحی که ممیزاتی ندارد به کار برده می‌شود <ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، سان العرب؛جلد۱۱؛صفحه ۳۴۵؛ تهانوی، محمد اعلی بن علی، -کشاف اصطلاحات الفنون والعلوم؛جلد۱؛صفحه ۲۵۶؛ اعلمی، محمد حسین، دائرة المعارف الشیعیة العامة؛ جلد۲؛ صفحه ۳۲۲؛ رامیار، محمود، تاریخ قرآن؛ صفحه ۱۴۵</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۱۱۷۵.</ref>
== جستارهای وابسته ==


==منابع==
==منابع==

نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۳۱

اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث الهام است. "الهام" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

مقدمه

"الهام" در لغت به معنای بلعیدن، نوشیدن، اعلام و در دل افکندن چیزی است.

راغب می‌گوید: الهام، القای چیزی از جانب خداوند در قلب است؛ مانند سخن حضرت رسول(ص): « رُوحَ اَلْأَمِينِ نَفَثَ فِي رُوعِي»

الهام در اصطلاح، القای معنا در دل از طریق فیض و بدون اکتساب، و از گونه‌های وحی مباشری است و در آیاتی از قرآن کریم از آن یاد شده است؛ مانند:

  1. ﴿وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ[۱] که به الهام خودآگاه اشاره دارد؛
  2. ﴿وَأَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا[۲] که به الهام غریزی و ناخودآگاه اشاره می‌کند.

گفتنی است که الهام گاهی به معنای وحی و گاهی درباره مفهومی مقابل وحی که ممیزاتی ندارد به کار برده می‌شود [۳].[۴]

منابع

پانویس

  1. «و به مادر موسی الهام کردیم که به او شیر بده » سوره قصص، آیه ۷.
  2. «و پروردگارت به زنبور عسل الهام کرد که بر کوه‌ها و بر درخت و بر داربست‌هایی که (مردم) می‌سازند لانه گزین!» سوره نحل، آیه ۶۸.
  3. ابن منظور، محمد بن مکرم، سان العرب؛جلد۱۱؛صفحه ۳۴۵؛ تهانوی، محمد اعلی بن علی، -کشاف اصطلاحات الفنون والعلوم؛جلد۱؛صفحه ۲۵۶؛ اعلمی، محمد حسین، دائرة المعارف الشیعیة العامة؛ جلد۲؛ صفحه ۳۲۲؛ رامیار، محمود، تاریخ قرآن؛ صفحه ۱۴۵
  4. فرهنگ نامه علوم قرآنی، ج۱، ص ۱۱۷۵.