الهام در علوم قرآنی: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۵۵

==مقدمه== الهام" در لغت به معنای بلعیدن، نوشیدن، اعلام و در دل افکندن چیزی است.

راغب می‌گوید: الهام، القای چیزی از جانب خداوند در قلب است؛ مانند سخن حضرت رسول(ص): « رُوحَ اَلْأَمِينِ نَفَثَ فِي رُوعِي»

الهام در اصطلاح، القای معنا در دل از طریق فیض و بدون اکتساب، و از گونه‌های وحی مباشری است و در آیاتی از قرآن کریم از آن یاد شده است؛ مانند:

﴿وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ﴾^[۱] که به الهام خودآگاه اشاره دارد؛
﴿وَأَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا﴾^[۲] که به الهام غریزی و ناخودآگاه اشاره می‌کند.

گفتنی است که الهام گاهی به معنای وحی و گاهی درباره مفهومی مقابل وحی که ممیزاتی ندارد به کار برده می‌شود ^[۳].^[۴]

منابع

فرهنگ‌نامه علوم قرآنی

پانویس

↑ «و به مادر موسی الهام کردیم که به او شیر بده» سوره قصص، آیه ۷.
↑ «و پروردگارت به زنبور عسل الهام کرد که بر کوه‌ها و بر درخت و بر داربست‌هایی که (مردم) می‌سازند لانه گزین!» سوره نحل، آیه ۶۸.
↑ ابن منظور، محمد بن مکرم، سان العرب؛جلد۱۱؛صفحه ۳۴۵؛ تهانوی، محمد اعلی بن علی، -کشاف اصطلاحات الفنون والعلوم؛جلد۱؛صفحه ۲۵۶؛ اعلمی، محمد حسین، دائرة المعارف الشیعیة العامة؛ جلد۲؛ صفحه ۳۲۲؛ رامیار، محمود، تاریخ قرآن؛ صفحه ۱۴۵
↑ فرهنگ نامه علوم قرآنی، ج۱، ص ۱۱۷۵.

[1] «و به مادر موسی الهام کردیم که به او شیر بده» سوره قصص، آیه ۷.

[2] «و پروردگارت به زنبور عسل الهام کرد که بر کوه‌ها و بر درخت و بر داربست‌هایی که (مردم) می‌سازند لانه گزین!» سوره نحل، آیه ۶۸.

[3] ابن منظور، محمد بن مکرم، سان العرب؛جلد۱۱؛صفحه ۳۴۵؛ تهانوی، محمد اعلی بن علی، -کشاف اصطلاحات الفنون والعلوم؛جلد۱؛صفحه ۲۵۶؛ اعلمی، محمد حسین، دائرة المعارف الشیعیة العامة؛ جلد۲؛ صفحه ۳۲۲؛ رامیار، محمود، تاریخ قرآن؛ صفحه ۱۴۵

[4] فرهنگ نامه علوم قرآنی، ج۱، ص ۱۱۷۵.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

@@ خط ۷: / خط ۷: @@
 }}
-==مقدمه==
+==مقدمه== [[الهام]]" در لغت به معنای بلعیدن، [[نوشیدن]]، اعلام و در [[دل]] افکندن چیزی است.
-"[[الهام]]" در لغت به معنای بلعیدن، [[نوشیدن]]، اعلام و در [[دل]] افکندن چیزی است.
 راغب می‌گوید: [[الهام]]، القای چیزی از جانب [[خداوند]] در [[قلب]] است؛ مانند سخن [[حضرت رسول]]{{صل}}: {{متن حدیث| رُوحَ اَلْأَمِينِ نَفَثَ فِي رُوعِي}}
 الهام در اصطلاح، القای معنا در دل از طریق [[فیض]] و بدون اکتساب، و از گونه‌های [[وحی مباشری]] است و در آیاتی از [[قرآن کریم]] از آن یاد شده است؛ مانند:
-#{{متن قرآن|وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ}}<ref>«و به مادر موسی الهام کردیم که به او شیر بده » سوره قصص، آیه ۷.</ref> که به الهام خودآگاه اشاره دارد؛
+#{{متن قرآن|وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ}}<ref>«و به مادر موسی الهام کردیم که به او شیر بده» سوره قصص، آیه ۷.</ref> که به الهام خودآگاه اشاره دارد؛
 #{{متن قرآن|وَأَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا}}<ref>«و پروردگارت به زنبور عسل الهام کرد که بر کوه‌ها و بر درخت و بر داربست‌هایی که (مردم) می‌سازند لانه گزین!» سوره نحل، آیه ۶۸.</ref> که به الهام غریزی و ناخودآگاه اشاره می‌کند.
 گفتنی است که الهام گاهی به معنای [[وحی]] و گاهی درباره مفهومی مقابل وحی که ممیزاتی ندارد به کار برده می‌شود <ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، سان العرب؛جلد۱۱؛صفحه ۳۴۵؛ تهانوی، محمد اعلی بن علی، -کشاف اصطلاحات الفنون والعلوم؛جلد۱؛صفحه ۲۵۶؛ اعلمی، محمد حسین، دائرة المعارف الشیعیة العامة؛ جلد۲؛ صفحه ۳۲۲؛ رامیار، محمود، تاریخ قرآن؛ صفحه ۱۴۵</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۱۱۷۵.</ref>