سفیان بن عیینه هلالی در علوم قرآنی: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
{{امامت}}
{{مدخل مرتبط
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = سفیان بن عیینه هلالی
| موضوع مرتبط = سفیان بن عیینه هلالی
خط ۱۸: خط ۱۷:


== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==
{{مدخل‌ وابسته}}
{{مدخل وابسته}}
* [[دانش تفسیر قرآن]]
* [[دانش تفسیر قرآن]]
* [[مفسران اهل سنت]]
* [[مفسران اهل سنت]]
خط ۲۵: خط ۲۴:
== منابع ==
== منابع ==
{{منابع}}
{{منابع}}
#[[پرونده:IM009680.jpg|22px]] [[محمد هادی معرفت|معرفت، محمد هادی]]، [[تفسیر و مفسران (کتاب)|'''تفسیر و مفسران''']]
# [[پرونده:IM009680.jpg|22px]] [[محمد هادی معرفت|معرفت، محمد هادی]]، [[تفسیر و مفسران (کتاب)|'''تفسیر و مفسران''']]
# [[پرونده:IM009972.jpg|22px]] [[علی اکبر بابایی|بابایی، علی اکبر]]، [[تاریخ تفسیر قرآن (کتاب)|'''تاریخ تفسیر قرآن''']]
# [[پرونده:IM009972.jpg|22px]] [[علی اکبر بابایی|بابایی، علی اکبر]]، [[تاریخ تفسیر قرآن (کتاب)|'''تاریخ تفسیر قرآن''']]
{{پایان منابع}}
{{پایان منابع}}

نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۴

مقدمه

ابو محمد سفیان بن عیینه هلالی کوفی از اصحاب امام صادق(ع)، ضعیف، دارای تفسیر معروف[۱].[۲]

او در سال ۱۶۳ در مکه رحل اقامت افکند و همان جا ماند تا اینکه در سال ۱۹۸ درگذشت. او از بزرگان سلف، از جمله امام جعفر صادق(ع) روایت کرده است و بسیاری از بزرگان اهل حدیث نیز از او روایت کرده‌اند. احمد بن حنبل می‌گوید: «در میان فقیهان کسی را به اندازه او دانا به قرآن و سنن ندیدم». ابن سعد او را «ثقه، ثبّت، کثیر الحدیث و حجت» می‌خواند. امام شافعی می‌گوید: «کسی را در فرآوردن مسائل علمی مانند ابن عیینه ندیدم. هیچ کس نسبت به مسائل فقهی از او آشناتر نبود». درباره علم و فقاهت و حدیث و گستردگی دانش وی سخن بسیار گفته‌اند. [۳]

نجاشی می‌گوید: «او نوشته‌ای دارد که از گفتار جعفر بن محمد فراهم آورده است»؛ آنگاه طریق (سند) خود را نسبت به آن نوشته، از وی بیان می‌کند.

شیخ طوسی و برقی او را از اصحاب امام صادق(ع) شمرده‌اند. ابن داود او را از ممدوحین یاد می‌کند. احادیثی که درباره ذم وی آورده‌اند، به سفیان ثوری مربوط است. ثقة الاسلام کلینی در «کافی» و شیخ طوسی در «تهذیب» و علی بن ابراهیم قمی در «تفسیر» از او روایت کرده‌اند. [۴].[۵]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ر.ک: ابن ندیم، الفهرست، ص۲۸۲؛ خویی، معجم رجال الحدیث، ج۸، ص۱۵۷ و ۱۵۸، رقم ۵۲۳۶؛ مامقانی، تنقیح المقال، ج۱، ص۶۶ (نتائج التنقیح، رقم ۴۹۵۹).
  2. بابایی، علی اکبر، تاریخ تفسیر قرآن، ص ۲۴۱.
  3. تهذیب التهذیب، ج ۴، ص۱۱۷، شماره ۲۰۵.
  4. ر. ک: معجم رجال الحدیث، ج ۸، ص۱۵۷، شماره ۵۲۳۶.
  5. معرفت، محمد هادی، تفسیر و مفسران، ص ۴۲۴.