عبرت در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخهها
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
}} | }} | ||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
بهرهگیری از قضایا و امور مفید و بهکار بستن نتایج آن در [[زندگی دنیوی]] و [[روحانی]]؛ یعنی گذر از قضایا و موضوعات خارجی به [[حیات]] و نفس خود<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸.</ref>؛ حالتی که به [[معرفت]] مسائل مشهود از مسائل غیر مشهود منجر شود<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۴۳.</ref>. اصل آن "عبر" به معنای گذر از حالی به حال دیگر<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۴۳.</ref>. | بهرهگیری از قضایا و امور مفید و بهکار بستن نتایج آن در [[زندگی دنیوی]] و [[روحانی]]؛ یعنی گذر از قضایا و موضوعات خارجی به [[حیات]] و نفس خود<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸.</ref>؛ حالتی که به [[معرفت]] مسائل مشهود از مسائل غیر مشهود منجر شود<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۴۳.</ref>. اصل آن "عبر" به معنای گذر از حالی به حال دیگر<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۴۳.</ref>. | ||
نسخهٔ ۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۵
این مدخل زیرشاخهٔ بحث عبرت است. عبرت از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: عبرت در قرآن - عبرت در حدیث - عبرت در نهج البلاغه - عبرت در معارف دعا و زیارات - عبرت در اخلاق اسلامی - عبرت در سیره پیامبر خاتم - عبرت در فقه سیاسی - پرسشهای مرتبطمقدمه
بهرهگیری از قضایا و امور مفید و بهکار بستن نتایج آن در زندگی دنیوی و روحانی؛ یعنی گذر از قضایا و موضوعات خارجی به حیات و نفس خود[۱]؛ حالتی که به معرفت مسائل مشهود از مسائل غیر مشهود منجر شود[۲]. اصل آن "عبر" به معنای گذر از حالی به حال دیگر[۳].
﴿لَقَدْ كَانَ فِي قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِأُولِي الْأَلْبَابِ﴾[۴].
عبرت بر موضوعات مادی، عقلی و معنوی اطلاق میشود. عبرت غایت تاریخ و مبنای فلسفه تاریخ از دیدگاه قرآن است، قصص امتها، ملل، انبیا و قریهها و تمدنها به قصد تذکّر و عبرتاندوزی در قرآن کریم آمده است[۵].[۶]
منابع
پانویس
- ↑ حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸.
- ↑ حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۴۳.
- ↑ حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۴۳.
- ↑ «به راستی در داستان آنان برای خردمندان پندی (نهفته) است» سوره یوسف، آیه ۱۱۱.
- ↑ وهبة بن مصطفی زحیلی، التفسیر المنیر، ج۱۳، ص۹۴.
- ↑ نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم، ص: ۴۰۸.