شنسب: تفاوت میان نسخه‌ها

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است. ،  ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۳
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
{{مدخل مرتبط| موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط  = }}
{{مدخل مرتبط| موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط  = }}
== شنسب [[کارگزار غور]]==
== شنسب [[کارگزار غور]]==
برابر [[نقل]] سپهر، [[جواد فاضل]] و [[استاد مطهری]]، شنسب [[حاکم]] غور از طرف [[امام علی]]{{ع}} بوده است <ref>سپهر، ناسخ التواریخ، حضرت علی{{ع}}، ج۱، ص۲۲۱؛ فاضل، معصوم دوم، ج۲، ص۹۳؛ مطهری، خدمات متقابل اسلام و ایران، ص۳۸۸.</ref>.
برابر [[نقل]] سپهر، [[جواد فاضل]] و [[استاد مطهری]]، شنسب [[حاکم غور]] از طرف [[امام علی]]{{ع}} بوده است <ref>سپهر، ناسخ التواریخ، حضرت علی{{ع}}، ج۱، ص۲۲۱؛ فاضل، معصوم دوم، ج۲، ص۹۳؛ مطهری، خدمات متقابل اسلام و ایران، ص۳۸۸.</ref>.


از منابعی استفاده می‌شود که شنسب بن جرمک به [[دست حضرت]] [[مسلمان]] شده<ref>خدمات متقابل اسلام و ایران، ص۳۸۸، فرهنگ معین، ج۶، ص۱۲۷۲؛ دهخدا، لغت نامه، ج۱۱، ص۱۶۸۵۳.</ref> و از [[ناسخ التواریخ]] استفاده می‌شود که وی از قبل مسلمان بوده و در سال ۲۸ هجری [[حکومت]] به وی رسیده و چون [[امیرالمؤمنین علی]]{{ع}} به [[خلافت]] رسید نامه‌ای برای وی نوشت. او را به گرفتن [[بیعت]] از [[مردم]] آن منطقه [[دعوت]] کرد. شنسب از مردم غور برای [[حضرت]] بیعت گرفت و وی از حضرت [[اطاعت]] نموده است. [[حاکمان]] [[غور ]][[نامه امام]] را در خزاین خود نگه میداشتند و به آن [[افتخار]] می‌کردند و این نوشته تا [[زمان]] [[بهرام بن مسعود بن محمود]] در [[خزانه]] آنها موجود بوده است<ref>سپهر، ناسخ التواریخ، حضرت علی{{ع}}، ج۱، ص۲۲۱.</ref>. هنگامی که در زمان [[بنی امیه]] در بالای [[منابر]] [[علی]]{{ع}} را [[سب]] می‌کردند [[حکام]] غور زیر بار این [[کار]] نرفته به این جهت به دیگران [[مباهات]] می‌کردند که به حضرت اسائه [[ادب]] نکردند<ref>سپهر، ناسخ التواریخ، حضرت علی{{ع}}، ج۱، ص۲۲۱؛ خدمات متقابل اسلام و ایران، ص۳۸۸.</ref>.
از منابعی استفاده می‌شود که شنسب بن جرمک به [[دست حضرت]] [[مسلمان]] شده<ref>خدمات متقابل اسلام و ایران، ص۳۸۸، فرهنگ معین، ج۶، ص۱۲۷۲؛ دهخدا، لغت نامه، ج۱۱، ص۱۶۸۵۳.</ref> و از [[ناسخ التواریخ]] استفاده می‌شود که وی از قبل مسلمان بوده و در سال ۲۸ هجری [[حکومت]] به وی رسیده و چون [[امیرالمؤمنین علی]]{{ع}} به [[خلافت]] رسید نامه‌ای برای وی نوشت. او را به گرفتن [[بیعت]] از [[مردم]] آن منطقه [[دعوت]] کرد. شنسب از مردم غور برای [[حضرت]] بیعت گرفت و وی از حضرت [[اطاعت]] نموده است. [[حاکمان]] [[غور ]][[نامه امام]] را در خزاین خود نگه میداشتند و به آن [[افتخار]] می‌کردند و این نوشته تا [[زمان]] [[بهرام بن مسعود بن محمود]] در [[خزانه]] آنها موجود بوده است<ref>سپهر، ناسخ التواریخ، حضرت علی{{ع}}، ج۱، ص۲۲۱.</ref>. هنگامی که در زمان [[بنی امیه]] در بالای [[منابر]] [[علی]]{{ع}} را [[سب]] می‌کردند [[حکام]] غور زیر بار این [[کار]] نرفته به این جهت به دیگران [[مباهات]] می‌کردند که به حضرت اسائه [[ادب]] نکردند<ref>سپهر، ناسخ التواریخ، حضرت علی{{ع}}، ج۱، ص۲۲۱؛ خدمات متقابل اسلام و ایران، ص۳۸۸.</ref>.
۲۲۴٬۸۴۸

ویرایش