تکبر در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۶

تکبر و طغیان‌گری

نظام اداری، توانی است که همه انسان‌ها آن را دارند ولی وقتی تناسب مسئولیت با توانایی از نظر تعهّد و علم به هم خورد، ناگزیر زمینه رشد آفت‌های نظام اداری فراهم می‌شود که از اهمّ آفات نظام اداری تکبّر و طغیان‌گری است. نظام اداری، توانی است که همه انسان‌ها آن را دارند، ولی وقتی تناسب مسئولیت با توانایی از نظر تعهّد و علم به هم خورد، ناگزیر زمینه رشد آفت‌های نظام اداری فراهم می‌شود. هر انسانی ممکن است به تکبّر و طغیان‌گری دچار شود ﴿كَلَّا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَيَطْغَى * أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى﴾^[۱] ولی خطر وقتی صدچندان می‌شود که این آفت به مدیریت سرایت کند^[۲].^[۳]

منابع

عمید زنجانی، عباس علی، دانشنامه فقه سیاسی ج۱

پانویس

↑ «حاشا؛ انسان سرکشی می‌ورزد* چون خود را بی‌نیاز بیند» سوره علق، آیه ۶-۷.
↑ فقه سیاسی، ج۷، ص۵۰۲.
↑ عمید زنجانی، عباس علی، دانشنامه فقه سیاسی، ص ۵۵۰.

[1] «حاشا؛ انسان سرکشی می‌ورزد* چون خود را بی‌نیاز بیند» سوره علق، آیه ۶-۷.

[2] فقه سیاسی، ج۷، ص۵۰۲.

[3] عمید زنجانی، عباس علی، دانشنامه فقه سیاسی، ص ۵۵۰.

[۱]

[۲]

[۳]

@@ خط ۶: / خط ۶: @@
 }}
-==مقدمه==
+==تکبر و طغیان‌گری==
 [[نظام اداری]]، توانی است که همه [[انسان‌ها]] آن را دارند ولی وقتی تناسب [[مسئولیت]] با [[توانایی]] از نظر [[تعهّد]] و [[علم]] به هم خورد، ناگزیر زمینه [[رشد]] آفت‌های نظام اداری فراهم می‌شود که از اهمّ [[آفات نظام اداری]] [[تکبّر]] و [[طغیان‌گری]] است. نظام اداری، توانی است که همه انسان‌ها آن را دارند، ولی وقتی تناسب مسئولیت با توانایی از نظر تعهّد و علم به هم خورد، ناگزیر زمینه رشد آفت‌های نظام اداری فراهم می‌شود. هر [[انسانی]] ممکن است به تکبّر و طغیان‌گری دچار شود {{متن قرآن|كَلَّا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَيَطْغَى * أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى}}<ref>«حاشا؛ انسان سرکشی می‌ورزد* چون خود را بی‌نیاز بیند» سوره علق، آیه ۶-۷.</ref> ولی خطر وقتی صدچندان می‌شود که این آفت به [[مدیریت]] سرایت کند<ref>فقه سیاسی، ج۷، ص۵۰۲.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۵۵۰.</ref>