درآمد: تفاوت میان نسخهها
| خط ۸: | خط ۸: | ||
==درآمد بدون کار== | ==درآمد بدون کار== | ||
در اصطلاح [[حقوقی]]، به درآمد بدون کار به عنوان [[دارایی]] بدون جهت نگریسته میشود که معادل آن در اصطلاح [[قرآنی]] و [[فقهی]]، {{عربی|أكل مال بباطل}} است. ولی این دو عنوان در صورتی صادق است که حداقل [[زندگی]] برای صاحب درآمد این چنینی فراهم باشد، اما اگر فردی به دلیل عدم وجود کار در [[جامعه]] [[قادر]] به تأمین ضروریات زندگی خود نشود تأمین درآمد به [[میزان]] حداقل در [[حقیقت]] یک [[حق]] [[انسانی]] و ناشی از حق زیستن و زنده ماندن است. وضعیت چنین کسی را نباید با وضع کسی که با وجود توان کاری، از کار فرار میکند که بدون کار، انگلوار از دسترنج دیگران استفاده کند و یا با وجود برخورداری از زندگی، تلاش در [[تکاثر]] دارد و میخواهد بدون کار به داراییهای بیجهت برسد و ثروتی به ناحق بیندوزد، یکسان پنداشت<ref>فقه سیاسی، ج۴، ص۱۵۱.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص۲۷.</ref> | در اصطلاح [[حقوقی]]، به درآمد بدون کار به عنوان [[دارایی]] بدون جهت نگریسته میشود که معادل آن در اصطلاح [[قرآنی]] و [[فقهی]]، {{عربی|أكل مال بباطل}} است. ولی این دو عنوان در صورتی صادق است که حداقل [[زندگی]] برای صاحب درآمد این چنینی فراهم باشد، اما اگر فردی به دلیل عدم وجود کار در [[جامعه]] [[قادر]] به تأمین ضروریات زندگی خود نشود تأمین درآمد به [[میزان]] حداقل در [[حقیقت]] یک [[حق]] [[انسانی]] و ناشی از حق زیستن و زنده ماندن است. وضعیت چنین کسی را نباید با وضع کسی که با وجود توان کاری، از کار فرار میکند که بدون کار، انگلوار از دسترنج دیگران استفاده کند و یا با وجود برخورداری از زندگی، تلاش در [[تکاثر]] دارد و میخواهد بدون کار به داراییهای بیجهت برسد و ثروتی به ناحق بیندوزد، یکسان پنداشت<ref>فقه سیاسی، ج۴، ص۱۵۱.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص۲۷.</ref> | ||
==[[تأمین درآمد]]== | |||
==[[جذب درآمد]]== | |||
==[[حفظ درآمد]]== | |||
==[[مصرف درآمد]]== | |||
==[[درآمدهای عمومی]]== | ==[[درآمدهای عمومی]]== | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۲ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۳:۰۴
موضوع مرتبط ندارد - مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد
درآمد بدون کار
در اصطلاح حقوقی، به درآمد بدون کار به عنوان دارایی بدون جهت نگریسته میشود که معادل آن در اصطلاح قرآنی و فقهی، أكل مال بباطل است. ولی این دو عنوان در صورتی صادق است که حداقل زندگی برای صاحب درآمد این چنینی فراهم باشد، اما اگر فردی به دلیل عدم وجود کار در جامعه قادر به تأمین ضروریات زندگی خود نشود تأمین درآمد به میزان حداقل در حقیقت یک حق انسانی و ناشی از حق زیستن و زنده ماندن است. وضعیت چنین کسی را نباید با وضع کسی که با وجود توان کاری، از کار فرار میکند که بدون کار، انگلوار از دسترنج دیگران استفاده کند و یا با وجود برخورداری از زندگی، تلاش در تکاثر دارد و میخواهد بدون کار به داراییهای بیجهت برسد و ثروتی به ناحق بیندوزد، یکسان پنداشت[۱].[۲]
تأمین درآمد
جذب درآمد
حفظ درآمد
مصرف درآمد
درآمدهای عمومی
منابع
پانویس
- ↑ فقه سیاسی، ج۴، ص۱۵۱.
- ↑ عمید زنجانی، عباس علی، دانشنامه فقه سیاسی ج۲، ص۲۷.