ام ایمن در معارف مهدویت: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۲۰ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۲۸

مقدمه

نام وی برکه و مشهور به امّ‌ ایمن و ام الظباء است، ولی کنیه‌اش بر اسم وی غلبه دارد. او از زنانی است که به نقل از امام صادق (ع)، همراه حضرت مهدی (ع) خواهد بود^[۱]. وی دختر ثعلبة بن عمرو، از اصحاب رسول اکرم (ص) و کنیز حضرت آمنه و یا عبد الله بن عبد المطلب بود که به صورت ارث به پیغمبر (ص) رسید و دایه رسول اکرم (ص) شد و در کودکی، آن حضرت را پرورش داد. لذا مورد محبت‌های بسیار پیغمبر بود و پیامبر می‌فرمود: "ام ایمن، بعد از مادرم در حکم مادر من است" و نیز می‌فرمود: "او جزو اهل بیت من است".

پیامبر (ص) پس از ازدواج با حضرت خدیجه، ام ایمن را آزاد کرد و او با عبید بن حارث خزرجی ازدواج نمود و پسرش "ایمن" متولد گشت و شهرت او از نام همین پسر است. ام ایمن از مسلمانان اولیه و نیز از سابقین]] [[مهاجرین به مدینه است. او زنی شجاع بود و در جنگ حنین، و احد و خیبر شرکت جست^[۲]. امّ‌ ایمن، شخصیتی است که وقتی در راه مکه و مدینه تشنگی بر او غلبه کرد و نزدیک بود از پای درآید، دلو آبی از آسمان بر او فرود آمد و از آن نوشید و هرگز پس از آن تشنه نشد^[۳].

هنگام رحلت پیغمبر (ص)، بیش از اندازه می‌گریست و می‌گفت گریه من فقط‍‌ برای انقطاع وحی الهی از خانه ماست و نیز حضرت زهرا (س) در حادثه فدک، وی را شاهد خود معرفی فرمود. فرزند وی ـ ایمن ـ یکی از ده تنی است که هنگام متفرق شدن لشکر اسلام در جنگ حنین، شجاعانه مقاومت نمود و در رکاب رسول اکرم (ص) به شهادت رسید^[۴].

امام باقر (ع) فرمود: "من گواهی می‌دهم که او از اهل بهشت است". او به واسطه ایمان خویش، در زمان ظهور حضرت مهدی (ع) به این جهان باز خواهد گشت و به همراه زنانی دیگر جزو یاران آن حضرت خواهد بود^[۵].

منابع

پانویس

↑ دلائل الإمامة، ص ۲۵۹؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۷۵.
↑ معارف و معاریف، ج ۲، ص ۴۱۳.
↑ مصنف عبدالرزاق، ج ۴، ص ۳۰۹؛ الإصابة، ج ۴، ص ۴۳۲.
↑ معارف و معاریف، ج ۲، ص ۴۱۴.
↑ تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص۱۲۰؛ حیدرزاده، عباس، فرهنگنامه آخرالزمان، ص۱۰۲.

[1] دلائل الإمامة، ص ۲۵۹؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۷۵.

[2] معارف و معاریف، ج ۲، ص ۴۱۳.

[3] مصنف عبدالرزاق، ج ۴، ص ۳۰۹؛ الإصابة، ج ۴، ص ۴۳۲.

[4] معارف و معاریف، ج ۲، ص ۴۱۴.

[5] تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص۱۲۰؛ حیدرزاده، عباس، فرهنگنامه آخرالزمان، ص۱۰۲.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

@@ خط ۲: / خط ۲: @@
 == مقدمه ==
-نام وی برکه و مشهور به [[امّ‌ ایمن]] و [[ام الظباء]] است، ولی کنیه‌اش بر اسم وی [[غلبه]] دارد. او از زنانی است که به [[نقل]] از [[امام صادق]] {{ع}}، همراه [[حضرت مهدی]] {{ع}} خواهد بود<ref>دلائل الإمامة، ص ۲۵۹؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۷۵. </ref>. وی دختر [[ثعلبة بن عمرو]]، از [[اصحاب رسول اکرم]] {{صل}} و [[کنیز]] حضرت [[آمنه]] و یا [[عبد الله بن عبد المطلب]] بود که به صورت [[ارث]] به [[پیغمبر]] {{صل}} رسید و دایه [[رسول اکرم]] {{صل}} شد و در کودکی، آن حضرت را پرورش داد. لذا مورد محبت‌های بسیار پیغمبر بود و [[پیامبر]] می‌فرمود: "[[ام ایمن]]، بعد از مادرم در [[حکم]] [[مادر]] من است" و نیز می‌فرمود: "او جزو [[اهل بیت]] من است".
+نام وی برکه و مشهور به [[امّ‌ ایمن]] و [[ام الظباء]] است، ولی کنیه‌اش بر اسم وی [[غلبه]] دارد. او از زنانی است که به [[نقل]] از [[امام صادق]] {{ع}}، همراه [[حضرت مهدی]] {{ع}} خواهد بود<ref>دلائل الإمامة، ص ۲۵۹؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۷۵. </ref>. وی دختر [[ثعلبة بن عمرو]]، از [[اصحاب رسول اکرم]] {{صل}} و کنیز حضرت [[آمنه]] و یا [[عبد الله بن عبد المطلب]] بود که به صورت [[ارث]] به [[پیغمبر]] {{صل}} رسید و دایه [[رسول اکرم]] {{صل}} شد و در کودکی، آن حضرت را پرورش داد. لذا مورد محبت‌های بسیار پیغمبر بود و [[پیامبر]] می‌فرمود: "[[ام ایمن]]، بعد از مادرم در [[حکم]] مادر من است" و نیز می‌فرمود: "او جزو [[اهل بیت]] من است".
-پیامبر {{صل}} پس از [[ازدواج با حضرت خدیجه]]، ام ایمن را [[آزاد]] کرد و او با [[عبید بن حارث خزرجی]] ازدواج نمود و پسرش "ایمن" متولد گشت و [[شهرت]] او از نام همین پسر است. ام ایمن از [[مسلمانان]] اولیه و نیز از [[سابقین]] [[مهاجرین]] به [[مدینه]] است. او زنی [[شجاع]] بود و در [[جنگ حنین]]، و [[احد]] و [[خیبر]] شرکت جست<ref>معارف و معاریف، ج ۲، ص ۴۱۳. </ref>. امّ‌ ایمن، شخصیتی است که وقتی در [[راه]] [[مکه]] و مدینه [[تشنگی]] بر او غلبه کرد و نزدیک بود از پای درآید، دلو آبی از [[آسمان]] بر او فرود آمد و از آن نوشید و هرگز پس از آن [[تشنه]] نشد<ref>مصنف عبدالرزاق، ج ۴، ص ۳۰۹؛ الإصابة، ج ۴، ص ۴۳۲. </ref>.
+پیامبر {{صل}} پس از [[ازدواج با حضرت خدیجه]]، ام ایمن را [[آزاد]] کرد و او با عبید بن حارث خزرجی ازدواج نمود و پسرش "ایمن" متولد گشت و [[شهرت]] او از نام همین پسر است. ام ایمن از [[مسلمانان]] اولیه و نیز از سابقین]] [[مهاجرین به [[مدینه]] است. او زنی [[شجاع]] بود و در [[جنگ حنین]]، و [[احد]] و [[خیبر]] شرکت جست<ref>معارف و معاریف، ج ۲، ص ۴۱۳. </ref>. امّ‌ ایمن، شخصیتی است که وقتی در راه [[مکه]] و مدینه [[تشنگی]] بر او غلبه کرد و نزدیک بود از پای درآید، دلو آبی از [[آسمان]] بر او فرود آمد و از آن نوشید و هرگز پس از آن [[تشنه]] نشد<ref>مصنف عبدالرزاق، ج ۴، ص ۳۰۹؛ الإصابة، ج ۴، ص ۴۳۲. </ref>.
-هنگام [[رحلت]] پیغمبر {{صل}}، بیش از اندازه می‌گریست و می‌گفت [[گریه]] من فقط‍‌ برای [[انقطاع وحی الهی]] از [[خانه]] ماست و نیز [[حضرت زهرا]] {{س}} در حادثه [[فدک]]، وی را [[شاهد]] خود معرفی فرمود. فرزند وی ـ ایمن ـ یکی از ده تنی است که هنگام متفرق شدن [[لشکر اسلام]] در جنگ حنین، شجاعانه [[مقاومت]] نمود و در رکاب رسول اکرم {{صل}} به [[شهادت]] رسید<ref>معارف و معاریف، ج ۲، ص ۴۱۴. </ref>.
+هنگام رحلت پیغمبر {{صل}}، بیش از اندازه می‌گریست و می‌گفت [[گریه]] من فقط‍‌ برای انقطاع وحی الهی از [[خانه]] ماست و نیز [[حضرت زهرا]] {{س}} در حادثه [[فدک]]، وی را [[شاهد]] خود معرفی فرمود. فرزند وی ـ ایمن ـ یکی از ده تنی است که هنگام متفرق شدن لشکر اسلام در جنگ حنین، شجاعانه [[مقاومت]] نمود و در رکاب رسول اکرم {{صل}} به [[شهادت]] رسید<ref>معارف و معاریف، ج ۲، ص ۴۱۴. </ref>.
 [[امام باقر]] {{ع}} فرمود: "من [[گواهی]] می‌دهم که او از [[اهل بهشت]] است". او به واسطه [[ایمان]] خویش، در [[زمان ظهور حضرت مهدی]] {{ع}} به این [[جهان]] باز خواهد گشت و به همراه زنانی دیگر جزو [[یاران امام مهدی|یاران آن حضرت]] خواهد بود<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۲۰؛ [[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۱۰۲.</ref>.