[[قرآن کریم]] موجودات محسوس و مشهود را “آیات” ([[نشانهها]]) مینامد؛ یعنی هر موجودی به نوبه خود نشانهای از هستی نامحدود و از [[علم]]، [[قدرت]]، [[حیات]] و [[مشیت الهی]] میباشد<ref>مجموعه آثار، ج۲، ص۹۱.</ref>.
قرآن کریم موجودات [[جهان]] را به عنوان “آیات” یعنی علائم و نشانههایی از [[خداوند]] یاد میکند<ref>مجموعه آثار، ج۱، ص۵۳۷.</ref><ref>[[محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۴۷.</ref>