نافع بن اسود تمیمی: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-]] | + - [[)) |
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})) |
||
| خط ۲۹: | خط ۲۹: | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{یادآوری پانویس}} | {{یادآوری پانویس}} | ||
{{ | {{پانویس}} | ||
نسخهٔ ۲ مهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۴۰
- این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
مقدمه
نافع بن اسود از شاعران علاقهمند به امیرمؤمنان(ع) و کنیهاش ابو محمد اسیدی و در جنگ صفین حضور داشت و اشعاری نیز در آن نبرد سروده است.
نصر بن مزاحم مینویسد: هنگامی که مردم به مالک اشتر گفتند: امیرالمؤمنین(ع) حکمیت را پذیرفته و به حکم قرآن راضی شده، و او را وادار به ترک جنگ و بازگشت به اردوگاه امام علی(ع) نمودند، نافع ساکت و سر را به زیر انداخته بود و این شعر را میخواند:
- از من به حضرت علی(ع) درود و شادباش گویید که تحمل چنین کوه گرانی را به ضرورت پذیرفته است.
- وی بارگاه اسلام را پس از ویرانی از نو بنا کرد و جمعی از افراد پست برضد او برخاستند و سپس آرام شدند.
- گویی هنگام نابودی قبّه اسلام پیامبری با سنتهایی نزد ما باز آمد و به نوسازی پرداخت[۱].
نصر بن مزاحم مینویسد: نقل شده هنگامی که امیرالمؤمنین(ع)، ابو موسی اشعری را به دومة الجندل برای حکمیّت اعزام کرد، نافع این اشعار را سروده است[۲].[۳]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ ألا أبلغا عتی علیا تحیة *** فقد قبل الصماء لما استقلت بنی قبة الإسلام بعد انهدامها *** و قامت علیه قصرة فاستقرت کأن نبیا جاءنا حین هدمها *** بما سن فیها بعد ما قد أبرت؛ وقعة صفین، ص۴۹۲.
- ↑ وقعة صفین، ص۵۳۳.
- ↑ ناظمزاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۲، ص۱۳۶۸.