آیین دادرسی در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

و برای داوری میان مردم از [[رعیت]] خود، آن را برگزین که نزد تو [[برترین]] است. آنکه [[کارها]] بر او دشوار نگردد و [[ستیز]] دو [[خصم]]، وی را به [[لجاجت]] نکشاند، در [[خطا]] [[پایدار]] نبود و چون [[حق]] را [[شناخت]]، در بازگشت بدان درنماند و نفس او به [[طمع]] ننگرد و تا رسیدن به حق، به اندک شناخت بسنده نکند و در [[شبهه‌ها]] از همه بااحتیاط‌تر باشد و [[حجت]] را بیش از همه به کار برد و از آمد و شد صاحبان دعوا کمتر به ستوه آید و در [[کشف]] امور از همه شکیباتر باشد و چون [[حکم]] روشن باشد، در [[داوری]] قاطع‌تر باشد. آن کس که [[ستایش]] فراوان، او را نفریبد و خوش آمدگویی، او را برنیانگیزاند و اینان اندکند. پس داوری چنین کس را فراوان تیماردار و در [[بخشش]] بدو گشاده دستی به کار آر، چندان که نیاز وی به [[مردمان]] کم افتد. و رتبت او را نزد خود چندان بالا بر که از نزدیکانت کسی درباره وی طمع نکند و از گزند مردمان نزد تو ایمن ماند. در این باره [[نیک]] بنگر که [[دین]] در دست بدکاران گرفتار آمده بود. در آن کار از روی [[هوس]] می‌راندند و به نام دین، [[دنیا]] را می‌خوردند<ref>نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>.<ref>[[محمد درگاه‌زاده|درگاه‌زاده، محمد]]، [[آیین دادرسی پیامبر اعظم (کتاب)|آیین دادرسی پیامبر اعظم]]، ص ۱۹.</ref>