نسخهای که میبینید نسخهای قدیمی از صفحهاست که توسط Wasity(بحث | مشارکتها) در تاریخ ۱۶ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۵۰ ویرایش شده است. این نسخه ممکن است تفاوتهای عمدهای با نسخهٔ فعلی بدارد.
نسخهٔ ویرایششده در تاریخ ۱۶ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۵۰ توسط Wasity(بحث | مشارکتها)
المعجم الکبیر - به نقل از هبیرة بن یریم، از امام علی(ع): هر کس میخواهد به صورت پیامبر(ص) از سر تا گردن بنگرد، به حسن بنگرد، و هر کس میخواهد به گردن تا پای او بنگرد، به حسین بنگرد. آن دو، شباهت به پیامبر(ص) را تقسیم کردهاند[۱].
الکافی - به نقل از جابر، از امام باقر(ع) -: گروهی بر حسین بن علی - که درودهای خدا بر آن دو باد - در آمدند و ایشان را دیدند که مویش را سیاه رنگ کرده است. علتش را پرسیدند. ایشان، دستش را به محاسنش کشید و فرمود: «پیامبر(ص) در یکی از جنگهایش فرمان داد که مسلمانان، مویشان را سیاه رنگ کنند تا بِدان، در برابر مشرکان، تقویت شوند»[۷].
المعجم الکبیر - به نقل از محمد بن حسن -: حسین(ع)، روز عاشورای سال ۶۱ هجری در صحرای طفکربلا، شهید شد، در حالی که رَدای سیاهِ بافته از خز به تن داشت، پنجاه و شش ساله بود و مویش را سیاه رنگ کرده بود[۱۳].[۱۴]
الأمالی، صدوق - به نقل از علی بن سالم، از امام صادق، از پدرش: حسین بن علی(ع) دو انگشتر داشت که نقش یکی از آنها، «ذکرِ ﴿لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ﴾، ساز و برگِ دیدار با خداست» و نقش دیگری، این بود: ﴿إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ﴾[۱۷].[۱۸]
