حضرت لوط در علوم قرآنی

مقدمه

حضرت لوط (ع) از پیامبران خدا است که به حضرت ابراهیم (ع) ایمان آورد و همراه وی به فلسطین مهاجرت کرد.

طبرسی در مجمع البیان در ذیل آیه ﴿فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ وَقَالَ إِنِّي مُهَاجِرٌ إِلَى رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ﴾^[۱] از ابن‌عباس و ابن‌زید و جمهور مفسران نقل کرده است که لوط پسرخواهر ابراهیم (ع) بود؛ ولی در تورات ^[۲] گفته شده است لوط برادرزاده ابراهیم (ع) بود.

نام حضرت لوط (ع) ۲۷ بار در قرآن کریم ذکر شده است. بعثت ایشان در فلسطین صورت گرفت و با وجود نبوت حضرت ابراهیم (ع) او نیز در محیط زندگی خویش نبوت یافت. از آیات قرآن کریم برمی‌آید کسی به او ایمان نیاورد و همسرش نیز از جمله غیرمؤمنان بود که مشمول عذاب الهی قرار گرفت ^[۳].^[۴]

جستارهای وابسته

منابع

فرهنگ‌نامه علوم قرآنی

پانویس

↑ «آنگاه لوط به او گروید و (ابراهیم) گفت: من به سوی پروردگارم هجرت می‌کنم که اوست که پیروزمند فرزانه است» سوره عنکبوت، آیه ۲۶.
↑ سفر تکوین، باب ۱۴.
↑ خزائلی، محمد، اعلام القرآن، صفحه ۵۴۱؛ قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، جلد۶، صفحه ۲۱۶؛ هاکس، جیمز، قاموس کتاب مقدس، صفحه ۸۸۱، مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، جلد۱۶، صفحه ۲۴۸؛ خرمشاهی، بهاءالدین، دانش نامه قرآن وقرآن پژوهی، جلد۲، صفحه ۱۹۴۱؛ رسولی، هاشم، قصص قرآن، جلد۱، صفحه ۲۰۱.
↑ فرهنگ نامه علوم قرآنی، ج۱، ص ۳۸۵۲.

[1] «آنگاه لوط به او گروید و (ابراهیم) گفت: من به سوی پروردگارم هجرت می‌کنم که اوست که پیروزمند فرزانه است» سوره عنکبوت، آیه ۲۶.

[2] سفر تکوین، باب ۱۴.

[3] خزائلی، محمد، اعلام القرآن، صفحه ۵۴۱؛ قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، جلد۶، صفحه ۲۱۶؛ هاکس، جیمز، قاموس کتاب مقدس، صفحه ۸۸۱، مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، جلد۱۶، صفحه ۲۴۸؛ خرمشاهی، بهاءالدین، دانش نامه قرآن وقرآن پژوهی، جلد۲، صفحه ۱۹۴۱؛ رسولی، هاشم، قصص قرآن، جلد۱، صفحه ۲۰۱.

[4] فرهنگ نامه علوم قرآنی، ج۱، ص ۳۸۵۲.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]