روحانیت
- اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل روحانیت (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
مقدمه
روحانیت میتواند دین، اخلاق و معنویت را با عمل و زبان خود در جامعه پیاده کند و جامعه را اخلاقمدار نماید، چنانکه در موارد متعددی حضور یک روحانی مانع از خرابکاری دشمنان اسلام شده است[۱]. از جمله وظایف علما استقرار احکام اسلامی و برقراری عدالت اجتماعی و پرورش استعدادهاست تا بدان وسیله اخلاق و ارزشهای اسلامی را در جامعه رواج داده و روابط انسانها را به صورت مطلوب تنظیم نمایند[۲]. روحانیت باید با هدایت مردم و تشویق آنان بر دینداری، آنان را با فضیلتها و اخلاق اسلامی آشنا سازند و با عمل و زبان، فضیلت اخلاقی را در آنها به وجود آورند. روشن کردن این مشعل فروزان، دلها را روشن و موجب ایجاد آگاهی، حرکت و ایمان عمیق میگردد[۳]. روحانیت افزون بر درس اخلاق و معنویت، که هشدار در برابر دشمن درونی و نفس اماره یا شیطان است، باید درس اخلاق سیاسی هم داشته باشند و در برابر شیطانهای قدرتمند عرصه سیاسی که برای اغواء و تسلط بر ملتها تلاش میکنند مردم را آگاه سازند[۴].[۵]
روحانیان
امام خمینی در سفارش به روحانیت، فراگیر شدن تربیت اخلاقی در حوزه را موجب در امان ماندن آن از آسیبرسانی دشمنان و سبب ایجاد آیندهای نورانی برای کشور میداند[۶]. توجه به دو عنصر فقاهت و تهذیب اخلاق، در جهت خدمترسانی به اسلام و نظام اسلامی راهگشا است؛ اما اگر نفس انسان مهذب نباشد ممکن است نتیجهای معکوس حاصل شود[۷]. ضرر علم بدون تهذیب از جهل بیشتر است؛ چنانکه تمام مکتبهای انحرافی از ناحیه عالمان غیرمهذب ایجاد شده است. از اینرو وظیفه علما نخست تهذیب نفس و در خلال آن تهذیب مردم است. انسان غیر مهذب نمیتواند در دیگران تأثیرگذار باشد[۸]. علما علاوه بر سعادت خود، عهدهدار سعادت مردم نیز میباشند[۹]. قرآن کریم سرّ بعثت رسول اکرم(ص) را تزکیه و تعلیم و تربیت امت دانسته و سپس به عالمان سوء، اشاره میکند که بهرغم فراگیری علم، از آن متأثر نشدهاند از اینرو آنان را به حیوانی تشبیه نموده که بار کتاب به همراه دارند ﴿مَثَلُ الَّذِينَ حُمِّلُوا التَّوْرَاةَ ثُمَّ لَمْ يَحْمِلُوهَا كَمَثَلِ الْحِمَارِ يَحْمِلُ أَسْفَارًا﴾[۱۰][۱۱].[۱۲]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ امام خمینی، جهاد اکبر، ص۱۶؛ ر.ک: خامنهای حسینی، سید علی، ۲/۲/۱۳۷۷.
- ↑ ر.ک: امام خمینی، تحریر الوسیله، ص۳۷۶؛ خامنهای حسینی، سید علی، ۲۰/۲/۱۳۶۸.
- ↑ خامنهای حسینی، سید علی، ۲۰/۶/۱۳۷۳؛ ۲۳/۱/۱۳۷۸.
- ↑ خامنهای حسینی، سید علی، ۳/۱/۱۳۷۶.
- ↑ گرامی، علی، مقاله «اخلاق»، مقالاتی از اندیشهنامه انقلاب اسلامی، ص ۷۸.
- ↑ امام خمینی، صحیفه امام، ج۱۹، ص۳۵۶–۳۵۷؛ ج۲۰، ص۱۹۱.
- ↑ ر.ک: امام خمینی، صحیفه امام، ج۱۴، ص۱۶۹؛ ج۱۹، ص۱۳۳-۱۳۵؛ خامنهای حسینی، سید علی، ۲۲/۳/۱۳۶۸؛ ۲۰/۶/۱۳۷۳.
- ↑ امام خمینی، صحیفه امام، ج۱۲، ص۴۹۲؛ ج۱۵، ص۵۰۳-۵۰۵؛ امام خمینی، جهاد اکبر، ص۱۲-۱۸.
- ↑ امام خمینی، شرح حدیث جنود عقل و جهل، ص۳۵۰.
- ↑ «داستان آنان که (عمل به) تورات بر دوش آنها نهاده شد اما زیر بار آن نرفتند همچون داستان درازگوشی است بر او کتابی چند؛ داستان آن گروه که آیات خداوند را دروغ شمردند بد (داستانی) است و خداوند گروه ستمگران را راهنمایی نمیکند» سوره جمعه، آیه ۵.
- ↑ ر.ک: امام خمینی، صحیفه امام، ج۹، ص۳۳۵.
- ↑ گرامی، علی، مقاله «اخلاق»، مقالاتی از اندیشهنامه انقلاب اسلامی، ص ۷۳.