بحث:فاطمه معصومه
مقدمه
حضرت معصومه (س) دختر امام هفتم حضرت موسی بن جعفر(ع) و خواهر امام رضا(ع) است. وی روز اول ذی القعده سال ۱۷۳ قمری در مدینه به دنیا آمد. از طرف مادر، نسب او به امام حسن مجتبی(ع) و از طرف پدر به امام حسین(ع) میرسد.
این بانوی بافضیلت که به "کریمه اهل بیت" معروف است، برترین دختران امام کاظم(ع) به شمار میرود و امامان او را به عظمت ستودهاند. وی پس از عزیمت حضرت رضا(ع) به ایران، همراه جمعی از برادران و بستگان خویش به شوق دیدار برادر، در سال ۲۰۱ هجری به ایران آمد. در ساوه بیمار شد، از آنجا به قم آمد و هفده روز پس از ورود به قم، در روز ۱۰ ربیع الثانی ۲۰۱ هجری درگذشت و در زمینی به نام "بابلان" به خاک سپرده شد. از آنجا که از او و از شهر قم ستایش فراوان شده است، کمکم این شهر موقعیت ویژهای یافت و در کنار بارگاه او حوزه علمیه قم شکل گرفت.
امروز قم که مدفن اوست، یکی از مقدسترین شهرهاست که در نشر علوم اهل بیت، نقش بسزایی دارد و سالانه میلیونها نفر به زیارت قبر مطهرش میآیند[۱].
فاطمه معصومه(س)
حسن بن محمد قمی گفت خبر دادند مرا بزرگان قم از آباء خود که وقتی مأمون به سال ۲۰۰ هجری حضرت رضا(ع) را برای ولایتعهدی به مرو خواند، خواهرش فاطمه معصومه(س) در سال ۲۰۱ ه قصد دیدار برادر خارج شد. بنا به نقل دیگر امام طی نامهای خواهر خود را به مرو فراخواند. ایشان نیز پس از دریافت نامه با جمعی از خاندان خود راهی شدند. همین که به ساوه رسیدند، بیمار شد. پرسید: بین ساوه و قم چقدر راه است؟ ده فرسنگ. مرا به قم ببرید! او را به قم بردند و در منزل موسی بن خزرج بن سعد اشعری وارد شد.
بنا به اصح روایات وقتی خبرش به قم رسید، بزرگان قم به استقبال او رفتند، پیشاپیش آنها موسی بن خزرج بود. وی وقتی خدمت بیبی معصومه(س) رسید مهار ناقهاش را گرفته به منزل خود برد. حضرت مدت هفده روز در خانه او بستری بود سرانجام در دهم ربیع الثانی همان سال بدون آنکه برادر را ملاقات کند، چشم از جهان فروبست.
زمینی که آستانه حضرت معصومه(س) در آن واقع است بابلان نام داشت و این زمین پیش از آنکه مرقد مطهر آن حضرت شود، بنایی نداشته است، فقط ملکی از ملکهای موسی بن خزرج بوده است، این زمین را او که هم مهماندار آن حضرت بود و هم در عصر خویش رئیس و محترم بود، برای دفن آن حضرت معین کرد.
آلسعد در این سرزمین سردابی حفر کردند تا آن را مقبره معصومه(س) قرار دهند. پس از آنکه جنازه مطهر را غسل داده کفن نموده و نماز بر او خواندند آن را به آن سرداب آوردند، در این وقت میان آلسعد گفتگو شد که چه کسی داخل قبر شده و جنازه را به خاک بسپارد؟ سرانجام اتفاق کردند که شخصی به نام قادر که پیرمرد پرهیزکار و صالح و سید بود، داخل قبر شود و آن حضرت را دفن کند. چون به سراغ آن مرد رفتند، ناگاه از جانب صحرا دو سوار نقابدار پیدا شدند، همین که نزدیک رسیدند، از مرکب خود پیاده شدند و بر جنازه حضرت معصومه(س) نماز گزاردند، سپس داخل سرداب شده جنازه را دفن کردند، آنگاه بیرون آمده رفتند و کسی نفهمید که آنها چه کسانی بودند.
آنگاه موسی دستور داد تا بر فراز قبرش سقفی از بوریا ساختند تا هنگامی که زینب، دختر امام جواد(ع) وارد قم گردید و قبهای بر آن مرقد مطهر بنا کرد[۲].
پانویس
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگنامه دینی، ص۱۶۹.
- ↑ محمدزاده، مرضیه، زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین، ص ۳۱۲.