بیت الحمد

نسخه‌ای که می‌بینید نسخه‌ای قدیمی از صفحه‌است که توسط Hosein (بحث | مشارکت‌ها) در تاریخ ‏۷ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۲ ویرایش شده است. این نسخه ممکن است تفاوت‌های عمده‌ای با نسخهٔ فعلی بدارد.


مقدمه

  • خانه‌‏ای که از هنگام ولادت حضرت مهدی (ع) چراغی در آن روشن شده‏.
  • "بیت" در لغت به معنای خانه و "حمد" به معنای ستایش و ثنا است. این واژه در بعضی از روایات، به کار رفته و به عنوان جایگاهی مربوط به حضرت مهدی (ع) معرفی شده است. مفضل گوید: شنیدم امام صادق (ع) فرمود: همانا برای صاحب این امر، خانه‌‏ای است که بدان بیت الحمد می‌‏گویند. در آن، چراغی هست که از هنگام ولادت روشنی می‏‌بخشد و تا روزی که با شمشیر قیام می‏‌کند، خاموش نخواهد شد[۱].
  • جایگاه این خانه و چگونگی روشنایی آن، به روشنی بیان نشده است؛ ولی احتمال می‌‏رود مقصود، معنایی کنایی باشد یعنی با ولادت آخرین حجّت الهی، چراغ هدایت بشر با فروغی هرچه بیشتر، به پرتوافشانی پرداخته و زمین را از نور وجود خود آکنده ساخته است. این روایت با همین مضمون از امام باقر (ع) نیز نقل شده است [۲][۳].

بیت الحمد در موعودنامه

  • برطبق فرمایش امام صادق (ع)، برای صاحب الزمان، خانه‌ای است که به آن "بیت الحمد" گفته می‌شود. در آن خانه چراغی است که از روز ولادت آن حضرت روشن است. این چراغ خاموش نمی‌شود تا روزی که با شمشیر قیام کند[۴].
  • احتمال می‌رود منظور یک معنای کنایی باشد که با ولادت آخرین حجت الهی، به چراغ هدایت بشر با فروغی هرچه بیشتر به پرتوافشانی پرداخته و زمین را از نور وجود خود آکنده ساخته است. این واژه در منابع اهل سنت نیز آمده است، اما به‌معنای خانه‌ای است که در بهشت ساخته می‌شود[۵][۶].

بیت الحمد در فرهنگنامه آخرالزمان

بیت الحمد یعنی خانه [[ستایش، و این نام خانه‌ای است که در روایات به حضرت مهدی (ع) نسبت داده می‌شود. در روایتی امام صادق (ع) به مفضل می‌فرماید: حضرت صاحب الامر (ع) خانه‌ای خواهد داشت که «بیت الحمد» نامیده می‌شود، در این خانه از روزی که او متولد شود تا زمانی که قیام به شمشیر نماید، چراغی همواره روشن خواهد بود و خاموش نخواهد شد[۷][۸].

پرسش مستقیم

پرسش‌های وابسته


منابع

پانویس

  1. " إِنَ‏ لِصَاحِبِ‏ هَذَا الْأَمْرِ بَيْتاً يُقَالُ‏ لَهُ‏ بَيْتُ‏ الْحَمْدِ فِيهِ‏ سِرَاجٌ يَزْهَرُ مُنْذُ يَوْمَ وُلِدَ إِلَى يَوْمٍ يَقُومُ بِالسَّيْفِ لَا يُطْفَأُ‏‏‏‏‏‏"، نعمانی، الغیبة، ص ۲۳۹، ح ۳۱.
  2. شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۴۶۷، ح ۴۸۳.
  3. سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۱۲۴ - ۱۲۵.
  4. غیبة نعمانی، ص ۱۲۶.
  5. مسند احمد، ج ۴، ص ۴۱۵.
  6. تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص۱۸۶.
  7. بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۱۵۸ و سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۴۱۹.
  8. حیدرزاده، عباس، فرهنگنامه آخرالزمان، ص۱۵۶.