محمد بن جعفر صادق
- اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
مقدمه
فرزند امام جعفر صادق(ع) بود که بعد از شهادت پدرش، ادعای امامت نمود و مردم را به امامت خویش فراخواند. کنیه او ابو جعفر، مردی عابد و زاهد و بسیار مورد اطمینان و مورد احترام مردم بود. زمانی که امام جعفر صادق(ع) به شهادت رسیدند، گروهی از مردم، به اتفاق فرزندان محمد، به سرکردگی حسین بن حسن افطس، به او اصرار کردند که از مقام و موقعیت خویش استفاده کرده و قیام نماید و ادعای امامت کند. اصرارها چنان زیاد بود که محمد بن جعفر، قیام کرد و ادعای امامت نمود و دیگران نیز او را حمایت کردند. محمد بن جعفر در مکه بود که امام رضا(ع) به نزد او آمد و فرمودند: «ای عمو جان! پدر و برادرت را تکذیب نکن. امر خلافت و امامت تو سرانجام نخواهد داشت». امام رضا(ع) این بگفت و به سوی مدینه بازگشت. چندی نگذشت که لشکریان مأمون به محمد حمله کردند و او امان خواست. پس لباسی سیاه بر تن کرد و به منبر رفت و خود را از خلافت خلع نمود و اعلام داشت که این خلافت شایسته مأمون است. او بعد از این ماجرا به سوی گرگان رفت و در شعبان سال ۲۰۳ هجری قمری، در گرگان درگذشت. گویند که مأمون بر جنازه او نماز خواند[۱].[۲]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ تاریخ بغداد، ج۲، ص۱۱۳-۱۱۵.
- ↑ محمدی، حسین، رضانامه ص۶۳۷.