مقدمه

ام‌اسلم ملقب به «صاحب حصاة»[۱] از اصحاب رسول الله(ص) و از زنان اهل مطالعه و تحقیق در کتب آسمانی بود. او برای اینکه به حقیقت دست پیدا کند بسیار پیگیر بود و در این راه سماجت به خرج می‌داد. ام‌اسلم برای دیدار با رسول الله(ص) به خانه ام‌سلمه همسر آن حضرت رفت و سؤالی را در محضر پیامبر اکرم(ص) مطرح کرد که: ای رسول خدا! من کتب آسمانی را مطالعه کرده‌ام و می‌دانم که هر پیامبری وصی و جانشینی دارد، وصی شما چه کسی است؟ پیامبر اکرم(ص) درحالی‌که یک مشت سنگ‌ریزه را از زمین برمی‌داشت و در کف دست خود نرم می‌کرد تا به صورت خاک نرمی درآمد و آنگاه با نگین انگشتر خود آن را مهر کرد، فرمود: وصی من در زمان حیات و پس از وفاتم کسی است که قدرت چنین کاری را داشته باشد. ام‌اسلم گوید: من پس از رحلت پیامبر اکرم(ص) به خانه فاطمه(س) رفتم و این نشانه وصایت آن حضرت را در امام علی و حسنین(ع) ملاحظه کردم. ام‌اسلم عمری طولانی داشت. وی پس از شهادت امام حسین(ع) به خدمت امام سجاد(ع) رسید و این قدرت معنوی را نیز از آن حضرت مشاهده نمود و از فرمان امام اطاعت کرد. محدثین بزرگی چون مرحوم کلینی در الکافی و ابن‌میثم بحرانی در مدینة المعاجز او را راوی حدیث از پیامبر اکرم(ص) و دوستدار اهل‌بیت(ع) دانسته‌اند[۲].[۳]

منابع

پانویس

  1. حصاة به معنی سنگ‌ریزه است و علت اینکه این بانو به این لقب مشهور شدند، این است که وی در داستان ملاقات خود با پیامبر اکرم(ص) با یک مشت سنگ‌ریزه سروکار پیدا کرد. ر.ک: تنقیح المقال، ج۳، ص۷۰.
  2. تنقیح المقال، ج۳، ص۷۰؛ اعلام النساء المؤمنات، ص١٢٧.
  3. محمدزاده، مرضیه، زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین، ص ۱۵۴.