انذار در فقه سیاسی
این مدخل زیرشاخهٔ بحث انذار است. انذار از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: انذار در لغت - انذار در قرآن - انذار در فقه سیاسی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
انذار: تخویف و ترسیدن[۱]، ترساندن به گفتار [۲]، اِخبار به امر خوفناک[۳] و هشدار دادن[۴] در مقابل تبشیر و بشارت دادن[۵].
﴿فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ﴾[۶].
از صفات انبیای الهی، بشیر و نذیر است که مؤمنان با این دعوت دوگانه در خوف و رجا زندگی میکنند. خوف از جهنم و غضب الهی آنان را از طغیان باز میدارد و امید به ثواب و وصول به رضوان الهی و بهشت، آنان را به عمل صالح تشویق و تحریض مینماید.
آیه شریفه ﴿فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ﴾ به فقها و عالمان دین، وظیفه و مسئولیت پیامبران را که انذار مردم بوده، واگذار کرده است.
از جنبه دنیایی قوانین و مقررات جزایی، انذار مردم برای دور نگهداشتن آنها از خطا، تجاوز و طغیان است[۷].
منابع
پانویس
- ↑ ابنفارس، معجم مقاییس اللغة، ج۵، ص۴۱۴.
- ↑ حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱۲، ص۷۵.
- ↑ حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۷۹۷.
- ↑ بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژهنامه، ص۷۲۰.
- ↑ حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱۲، ص۷۵.
- ↑ «اما چرا از هر گروه ایشان دستهای رهسپار نمیگردند تا دین آگاه شوند و چون نزد قوم خود باز آمدند آنها را بیم دهند» سوره توبه، آیه ۱۲۲.
- ↑ نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم، ص:۱۲۶.