حسین بن علی بزوفری در در معارف مهدویت

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

مقدمه

شیخ طوسی از برخی علویان روایت کرده که می‌گوید: من در شهر قم بودم، میان شیعیان گفت‌وگویی درباره شخصی که منکر فرزند خود شده بود، درگرفت و قرار شد از شیخ -نایب دوم یا سوم - سؤال شود، من نزد ایشان بودم که نامه سؤال را به او دادند. وی نامه را نخواند و گفت: این نامه را نزد ابو عبد الله بزوفری ببرید تا پاسخ دهد. نامه را نزد او بردند و من نیز در آنجا حاضر بودم. وی پاسخ داد که این فرزند مال همین شخص است و در فلان روز و فلان‌جا با مادر او همبستر شده است. نامش را محمد بگذارند. نامه‌رسان به شهر خود رفت و داستان را به آنها گفت و مسأله روشن شد و پس از مدتی فرزند متولد شد و نام او را محمّد گذاشتند.

این روایت نشان می‌دهد که "بزوفری" معلوماتش را مستقیما یا به واسطه نوّاب خاص، از خود آن حضرت فرا می‌گرفته است. نجاشی در کتاب رجال، و علامه در الخلاصه می‌گوید: او مردی بزرگوار و مورد اطمینان و شخصیتی جلیل‌القدر است[۱].[۲]

منابع

پانویس

  1. آخرین امید، داود الهامى، ص۱۱۹.
  2. تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص۶۶.