آشنایی اجمالی

از وی اطلاعاتی در دست نیست. تنها مقاتل بن سلیمان[۱]، در تفسیر آیه ﴿وَٱلَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَٰجًۭا وَصِيَّةًۭ لِّأَزْوَٰجِهِم مَّتَـٰعًا إِلَى ٱلْحَوْلِ...[۲] از وی یاد کرده، می‌گوید: وی به طائف آمد و در مدینه درگذشت در حالی که همسر، فرزندان و پدر و مادرش همراه او بودند؛ چون آیه یاد شده نازل شد رسول خدا(ص) به فرزندان و پدر و مادرش سهم مشخصی عطا کرد و دستور داد تا یک سال از ارث حکیم هزینه همسرش را بپردازند؛ زیرا به همسر او چیزی نداده بود. وی گوید پس از این آیات ارث نازل شد و این حکم را نسخ کرد[۳].

همچنین ابن حجر[۴] در بخش نخست «الاصابه» از وی یاد کرده و به همین خبر مقاتل بن سلیمان اشاره کرده است. مشابه داستان یاد شده با اندکی تغییر برای حکیم بن حارث طائفی نیز نقل شده است[۵]. [۶]

منابع

پانویس

  1. مقاتل بن سلیمان، تفسیر، ج۱، ص۱۲۷.
  2. «و کسانی از شما که می‌میرند و همسرانی به جای می‌نهند، باید برای همسرانشان هزینه زندگی تا یک سال را وصیّت کنند بی‌آنکه آنان را (از خانه شوهر) بیرون کنند و اگر آنان خود بیرون روند در آنچه آنها به شایستگی با خویش می‌کنند بر شما گناهی نیست و خداوند پیروزمندی» سوره بقره، آیه 240.
  3. نیز ر.ک: ابن حجر، العجاب، ج۱، ص۶۰۰.
  4. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۹۶.
  5. ر.ک: مدخل حکیم بن حارث طائفی.
  6. خانجانی، قاسم، مقاله «حکیم بن اشرف»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۱۰۷-۱۰۸.