رقه
مقدمه
شهری است در سوریه مرکز استان رقّه که مرکز دیار مضر در جزیره در کنار فرات میباشد. اسکندر مقدونی آن را تجدید بنا نمود و کیقباد اول در سال ۵۳۱ م. آن را فتح کرد و در هفدهم هجری به دست عیاض بن غنم، کارگزار حِمص و قِنَّسرین فتح شد و مردم آنجا که مسیحی بودند، حاضر شدند که جزیه بپردازند و منصور عباسی شهر جدیدی در آنجا بنا کرد که بعدها هارون آنجا را پایتخت تابستانی خود قرار داد. مغول آن شهر را به کلی ویران نمودند[۱].
در میان این شهرها که تحت نفوذ معاویه بود، رقّه نقش پناهگاه را به عهده داشت. کسانی که از علی(ع) جدا میشدند، در ابتدا به رقّه میرفتند و در آنجا از معاویه برای ورود به سرزمین تحت سلطهاش اجازه میگرفتند و کارگزار معاویه در رقّه، رُها، قرقیسیا و حرّان ضحّاک بن قیس بود و همانطور که ذکر شد هیت، عانات، نصیبین، دارا، آمد، سنجار، تحت نفوذ علی(ع) بود و بین این دو معمولاً در هر ماه برخورد و جنگ اتفاق میافتاد[۲][۳]
منابع
پانویس
- ↑ المنجد(الاعلام)، ص۲۳۹.
- ↑ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۸۴؛ ثقفی، الغارات، ص۳۶۰.
- ↑ ذاکری، علی اکبر، سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین، ج۱، ص ۳۷۳-۳۷۵.