سادات در سبک زندگی اسلامی

مقدمه

خداوند سبحان در قرآن کریم ما مسلمانان را سفارش فرموده است که به خاندان و فرزندان پیامبر اسلام(ص) مهر بورزیم و پاس حرمت آنان را نگه داریم: ﴿قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ[۱].

ما ایرانیان مفتخریم که به ذریه پیامبر اکرم(ص) از دل و جان احترام می‌گذاریم. اگر در میان خویشان ما کسی از سادات وجود دارد، به وجودش افتخار می‌کنیم. خود را بر ایشان در هیچ حق مشترکی مقدم نمی‌داریم. پیش پایشان برمی‌‌خیزیم و نهایت خضوع و مهربانی را به آنان ابراز می‌‌داریم. در روز عید غدیر به دیدار آنان می‌رویم و آنان را به زیباترین نام‌ها می‌خوانیم. اگر هر وقت به کمک ما نیاز داشته باشند، در حد توان دریغ نمی‌کنیم. به یتیمان و ضعیفانشان مهر می‌ورزیم و به دیدار بیمارانشان می‌شتابیم. به درگذشتگانشان رحمت می‌فرستیم و آنان را شمع جمع خویش می‌دانیم.

البته شرط این همه تکریم و دلدادگی که ریشه در عشق ما به قرآن و پیامبر اکرم(ص) دارد، آن است که آن سید یا سیده عزیزتر از جان ما، حرمت خویش را با تأسی به جد بزرگوارش نگه دارد و خدای نخواسته بر کژراهه کفر و فسق و فجور و ستم بر بندگان خداوند، گام نگذارد و به بدی شهرت نیابد. امام رضا(ع) فرمود: «نگاه کردن به فرزندان ما و به همه فرزندان پیغمبر عبادت است، تا وقتی که آنان از سیره رسول خدا(ص) جدا نشده باشند و خود را به گناه آلوده نکرده باشند»[۲].[۳]

منابع

پانویس

  1. «این همان است که خداوند (آن را) به بندگانی از خویش که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند مژده می‌دهد بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را و هر کس کاری نیک انجام دهد برای او در آن پاداشی نیک بیفزاییم که خداوند آمرزنده‌ای سپاس‌پذیر است» سوره شوری، آیه ۲۳.
  2. آداب معاشرت از دیدگاه معصومین، ص۲۱۹.
  3. دشتی نیشابوری، محمد، سبک زندگی، ص ۲۸۷.