صحابه در فقه اسلامی

مقدمه

صحابی منسوب به «صحابه» و صحابه برگرفته از «صُحبت» به معنای ملاقات، همنشینی و معاشرت است؛ لکن در اصطلاح، صحابی مسلمانی را گویند که رسول خدا(ص) را دیده باشد. برخی اضافه کرده‏‌اند که از آن حضرت روایت نیز کرده باشد. برخی دیگر افزوده‏‌اند: یا رسول خدا(ص) او را دیده باشد. گفته شده است: صد و چهارده هزار نفر از آن حضرت روایت کرده‏‌اند^[۱].

زیارت صحابی:زیارت صحابه برگزیده رسول خدا(ص)، همچون سلمان فارسی، ابوذر، عمار و مقداد مستحب است^[۲].

مذهب صحابی: مراد از آن، گفتار یا رفتار صحابه است، بدون آنکه مستند به قول یا عمل پیامبر(ص) باشد. از دیدگاه فقهای شیعه امامی، گفتار یا رفتار صحابه به خودی خود و به صرف صحابی بودن، بدون استناد به گفتار یا رفتار پیامبر(ص) حجت نیست^[۳].^[۴]

منابع

هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۵

پانویس

↑ مجمع البحرین، واژه «صحب».
↑ جواهر الکلام، ج۲۰، ص۱۰۳.
↑ منتهی المطلب، ج۸، ص۱۷۹ و ج۹، ص:۲۳۶؛ تمهید القواعد، ص۲۷۸؛ الإنصاف فی مسائل دام فیها الخلاف، ص۱۹۰ و ص۳۴۸؛ اصول الإستنباط، ص۳۴۰ ـ ۳۴۱.
↑ هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۵، ص۴۶.

[1] مجمع البحرین، واژه «صحب».

[2] جواهر الکلام، ج۲۰، ص۱۰۳.

[3] منتهی المطلب، ج۸، ص۱۷۹ و ج۹، ص:۲۳۶؛ تمهید القواعد، ص۲۷۸؛ الإنصاف فی مسائل دام فیها الخلاف، ص۱۹۰ و ص۳۴۸؛ اصول الإستنباط، ص۳۴۰ ـ ۳۴۱.

[4] هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۵، ص۴۶.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]