اجتهاد در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

اجتهاد، اصلی است که از [[اعتقاد]] آغاز می‌شود<ref>محمدمحسن آقابزرگ تهرانی، اجتهاد و مذاهب اسلامی، ترجمه محمود افتخار زاده، ص۱۵.</ref> و همه [[اصول اعتقادی]] را فرا می‌گیرد و پس از شمول گزاره‌های [[اعتقادی]] تمام آموزه‌های [[فقهی]]، [[اخلاقی]] و سایر [[معارف دینی]] را دربر می‌گیرد.

در میان همه [[ادیان]]، تنها [[دین اسلام]] به ویژه [[مکتب تشیع]] است که در اصول اعتقادی، [[انسان]] را به تلاش و [[کوشش]] [[دعوت]] کرده و [[تقلید]] را ممنوع شمرده است تا هرکس عالمانه و [[مجتهدانه]] به پایه‌های [[دین]] دست یابد و بر اساس آن، [[ایمان]] خویش را پی‌ریزی کند. اجتهاد در [[مقام]] [[فروع]]، به ویژه در آموزه‌های فقهی، از [[صدر اسلام]] تا کنون، در بستر [[فرهنگ]] و [[معارف اسلامی]] به عنوان [[راز]] [[پویایی]] این [[مکتب]] می‌درخشد و [[مجتهدان]] [[راستین]] [[اسلام]] در تمام اعصار در [[فهم]] و [[درک]] کتاب و [[سنّت]] تلاش گسترده داشته‌اند<ref>محمدمحسن آقابزرگ تهرانی، اجتهاد و مذاهب اسلامی، ترجمه محمود افتخار زاده، ص۱۶.</ref>.