پدیدآورنده:ابوبکر بیهقی
ابوبکر احمد بن حسین بیهقی (۳۸۴-۴۵۸ق)، معروف به امام بیهقی، از محدثان و فقیهان برجسته شافعی سده پنجم هجری است. وی در خسروجرد به دنیا آمد و برای فراگیری علوم و حدیث به شهرهای متعددی در خراسان، عراق، حجاز و جبال سفر کرد. بیهقی که از شاگردان بزرگ حاکم نیشابوری و از اساتیدی همچون ابوالفتح ناصر بن حسین عمری، ابوعبدالرحمان سلمی، عبدالملک بن ابی عثمان خرگوشی و ابن فورک انصاری بهره برد، در حفظ حدیث و استواری در آن، یگانه روزگار خویش بود.
بیهقی شاگردان زیادی داشته و در گردآوری آثار شافعی بر دیگران پیشی گرفت؛ به طوری که کاملترین شرح از آرای شافعی در آثار وی یافت میشود. او کتابهای بسیاری به رشته تحریر درآورده است که «السنن الکبری»، «معرفة السنن و الآثار»، «دلائل النبوه و معرفه احوال صاحب الشریعه»، «الاسماء و الصفات»، «خلافیات»، «الزهد الکبیر» و «شعب الإیمان» برخی از این آثار است.[۱].
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ جعفریان، رسول، منابع تاریخ اسلام، ص ۱۳۷.