رقیه بنت اسحاق بن موسی
مقدمه
رقیه دختر اسحاق بن موسی بن جعفر(ع) (م ۲۴۰ق) است[۱]. وی عالمه، محدثه و از بانوان دانشور و عابده و از راویان حدیث به شمار میرود. ولادت و نشأت وی در خاندان عصمت و طهارت(ع) بود. وی به علوم الهی و معارف اسلامی و حدیث و فقه تسلط کاملی یافت. هنگامی که به سن رشد رسید با اسحاق ازدواج نمود او از همسر خویش روایت میکند و نیز روایات او در کتب معتبر شیعه نقل گردیده است. اسحاق معروف به «امین»، «نعمه» و «امیر»[۲] از اصحاب و راویان امام رضا(ع) شمرده شده است. او از برادر و عمویش از امام جعفر صادق(ع) روایت کرده است[۳].
شیخ صدوق در کتاب خصال او را یکی از اسانید حدیث عمر که چگونه فنا میشود نام میبرد و مینویسد: رقیه از پدرش اسحاق از امام کاظم(ع) و آن حضرت از پدرانش از پیامبر اکرم(ص) روایت میکند که: آن حضرت فرمود: «لَا تَزُولُ قَدَمَا عَبْدٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ حَتَّى يُسْأَلَ عَنْ أَرْبَعٍ عَنْ عُمُرِهِ فِيمَا أَفْنَاهُ وَ عَنْ شَبَابِهِ فِيمَا أَبْلَاهُ وَ عَنْ مَالِهِ مِنْ أَيْنَ اكْتَسَبَهُ وَ فِيمَا أَنْفَقَهُ وَ عَنْ حُبِّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ»[۴] روز قیامت از بنده در چهار مورد سؤال میشود: از عمری که فنا کرده. از جوانیاش که چگونه به سر برده. از مالش که از کجا به دست آورده و در کجا خرج کرده و از دوستی ما اهلبیت(ع). رقیه عمری طولانی نمود و سرانجام در سال ۳۱۸ هجری در بغداد درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد[۵].[۶]
منابع
پانویس
- ↑ جامع الانساب، ص۴۷.
- ↑ ر.ک: المجدی فی انساب الطالبیین، ص۱۰۶؛ عمدةالطالب، ص۱۹۷؛ بحرالانساب.
- ↑ جامع الرواة، ج۱، ص۸۸؛ رجال برقی، ص۵۴؛ تنقیح المقال، ج۱، ص۱۳۲.
- ↑ الخصال، ج۱، ص۳۵۳.
- ↑ الخصال، ج۱، ص۳۵۳؛ اعلام النساء المؤمنات، ص۴۰۴-۴۰۵؛ اعیان الشیعه، ج۷، ص۳۴.
- ↑ محمدزاده، مرضیه، زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین، ص ۳۲۶.